Dinsdag 24/11/2020

2015 draait door

In 2015 regende het superieure platen in elk genre, maar er kan aan het eind slechts één primus inter pares zijn. Wekenlang ging het wikken en wegen op de muziekredactie dan ook vergezeld van woedeaanvallen, huilbuien en protserige vechtpartijen.

Kamasi Washington

- The Epic

Brainfeeder

Hij bedacht de arrangementen voor de laatste plaat van Kendrick Lamar. Speelde zowel bij Snoop Dogg als Lauryn Hill en Flying Lotus. Op eigen houtje ontplooide tenorsaxofonist Kamasi Washington zich evenwel pas echt tot de nieuwste kroonpretendent van de jazz. Met een driedubbele plaat schudde hij de jazzgeschiedenis als een versgewassen laken op. De erfenis van John Coltrane, Charlie Parker en Pharoah Sanders viel daarbij niet te negeren, maar tegelijk trok Washington ook een streepje Debussy, fiftiespop of Fela Kuti uit de kast. Een tienkoppig orkest, een filmisch koor en zo'n 32 strijkers maakten deze triatlonzit dan ook... welja: episch.

Sufjan Stevens

- Carrie & Lowell

Asthmatic Kitty

In de stijl van Nick Drake en Elliott Smith rekende Sufjan Stevens dit jaar af met een geest uit het verleden. Meer bepaald die van zijn moeder, die iets meer dan twee jaar geleden stierf aan kanker. Maar eigenlijk heeft de Amerikaanse songschrijver haar nooit echt gekend. Drank en andere duivels kwelden Carrie tot het bittere eind. Pas op haar sterfbed kwamen zoon en moeder iets dichter tot elkaar. Hoe leef je daarmee voort? Sufjan Stevens stelt zich die vraag met een postuum eerbetoon, dat net zo hartverwarmend als hartverscheurend klinkt. Te beluisteren op eigen risico.

Kendrick Lamar

- To Pimp a Butterfly

Aftermath

Hiphop heeft er sinds enkele maanden een nieuwe mijlpaal bij, én een magistraal manifest. Op To Pimp a Butterfly worden de wanverhoudingen tussen blank en zwart scherp belicht. Maar minstens zo belangrijk: Lamar neemt als mainstreamhiphopper ook een artistieke voortrekkersrol op zich. Dat doet hij onder meer door salonjazz, experimentele geluiden, ouderwetse p-funk, scats of emotionele spoken word in zijn hiphop te betrekken. Wie niet bang is van de bokkensprongen die ook The Roots, Common of André 3000 maken op hun platen, heeft hier een vette kluif aan. Fuckin' wow.

Jamie xx

- In Colour

Young Turks

Als The xx de donkere nacht verklankt, dan geeft het solodebuut van knoppenman Jamie 'xx' Smith weer hoe de spots op de dansvloer van kleur verschieten. Zoals de titel aangeeft, neemt die plaat verschillende kleuren van het spectrum aan, waarmee ze buiten de monochrome wereld van zijn band The xx treedt. In Colour brengt vaak hulde aan de nineties, maar staat ook met beide x-benen in het heden. Beatsmid Smith kiest daarbij ook liefst voor een dansbare, zomerzwoele aanpak. Laat die winter maar snel inpakken!

Kurt Vile

- b'lieve I'm goin down

Matador

De titel van zijn zesde soloplaat doet stille wanhoop vermoeden. Maar deze ex-War on Drugs-koerier maakt ons net gelukkig met deze heerlijke lofi songreeks op piano, banjo en akoestische gitaar. Woorden als 'landerig' of 'lethargisch' zouden als een belediging moeten klinken, maar deze songs dragen die benamingen als een medaille.

Björk

- Vulnicura

One Little Indian

Vulnicura is de kroniek van een wegkwijnende liefde, een bittere breuk en een traag herstel. Ofwel: Björk op haar emotioneelst. De plaat is ook een zegen voor de fans van Vespertine (2001) en Homogenic (1997). Door de prominente rol die strijkers en arctische soundscapes innemen, kun je haar laatste werkstuk immers beschouwen als het imposante slot van een muzikaal drieluik.

STUFF.

- STUFF.

buteo buteo

De spannendste Belgische groep die u dit jaar zag passeren? Dat moet STUFF. geweest zijn. Deze jazzcats uit Gentwerpen planten hun klauwen diep in hiphop, elektronica, spacy psychedelica en sluimerende waanzin. Du jamais entendu. Buiten de landsgrenzen blijken ze deze goeie stuff trouwens ook te lusten.

Richard Hawley

- Hollow Meadows

Parlophone

Drie jaar geleden verdeelde Richard Hawley zijn publiek met een robuuste plaat. Maar dit jaar keerde de 'Sheffield Sinatra' terug met een romantische croonerplaat waar je onmogelijk onbewogen bij kunt blijven. Een hartverwarmende plaat die zich kan meten met classics als Cole's Corner en Truelove's Gutter. Knus als een zetel, warm als een deken.

Viet Cong

- Viet Cong

Jagjaguwar

Een greep uit de guerrillatactieken van Viet Cong? Een lading noise uitkieperen zodra hun donkere postpunk te toegankelijk wordt. Of nog: een abstracte mathrockjam laten overgaan in melodieuze wave.

Balthazar

- Thin Walls

PIAS

Om in alle rust songs te schrijven, trok Balthazar het klooster in voor zijn derde langspeler. Na de bijbelse groepsnaam nu ook de bekering? Een relaas over hun kerstening besparen Maarten Devoldere en co. u gelukkig op Thin Walls. Wél blijft de Kortrijkse groep trouw aan wereldse lust en bitterzoet verlangen.


Lees de volledige top 50 van onze muziekredactie online demorgen.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234