Woensdag 02/12/2020

straatblog

2014, hopelijk het jaar waarin ik niet langer een schlemiel ben

Beeld kos

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Zoals het Franse leger in om het even welke oorlog heb ik gecapituleerd. Ik kon de peer pressure niet langer weerstaan, heb de witte vlag gehesen en een goed voornemen geformuleerd. 't Is te zeggen: ik heb er eentje gerecycleerd dat al makkelijk een decennium of twee mee gaat.

Simpelweg: in het nieuwe jaar zal ik proberen geen stommiteiten te begaan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Steeds weer is gebleken dat 365 of 366 dagen mij gelegenheid genoeg bieden om uitgebreid aan het klungelen, blunderen en struikelen te gaan. Neem nu afgelopen zaterdag.

Het was de dag dat de kranige boys en kortgerokte girls van Chiro Hekeko - uit Heverlee, Kessel-Lo en Korbeek-lo, vandaar die malle naam - via een briefje in de bus lieten weten dat zij voor het laatst ons oud papier hadden opgehaald. Stad Leuven weigert nog met poen over de brug te komen, voor niets gaat alleen de zon op en in België niet eens altijd. Zoiets.

Maar ook: dat de Chiro natuurlijk ook onkosten had en dat suggesties voor een andere bijverdienste altijd welkom waren. Leuven heeft een haven, dacht ik, maar dwalen daar genoeg dronken matrozen rond om een cent te verdienen aan prostitutie?

Soit, terug naar mijn zaterdag en terug naar mijn blunder. Voor het eerst sinds de lente van 2007 reed ik met een eigen fiets door het centrum. Toen was dat een erfstuk van mijn grootvader. Had een half leven ergens op zolder gestaan maar was na het afstoffen nog piekfijn in orde. Kwaliteit van voor de oorlog dus. Kwaliteit van voor de Falklandoorlog in ieder geval.

Nu slalomde ik langs kerstbomen en -mannen op een erfstuk van mijn vader. Hij had die dan weer overgenomen van zijn schoonbroer. Een fiets, kortom, met een stamboom. Een uitgebreid verhaal in zijn frame geslepen.

Zoals Louis Tobback dat gaarne heeft, wilde ik mijn rijwiel achterlaten in de ondergrondse fietsenparking op het Rector De Somerplein. Na twintig minuten sukkelen met diverse sloten en de bijhorende sleutels, merkte ik dat ik in de rij stond die exclusief was voorbehouden voor de elektrische fietsen. Ik kon wel janken.

Twintig minuten fiets terug losmaken dus. Fiets naar een ander rek slepen. Opnieuw twintig minuten worstelen met diverse sloten en de bijhorende sleutels. Knipper eens met je ogen en je bent meteen een uur kwijt in Leuven.

Zwaar over mijn toeren trok ik mij terug in een sympathiek café waar het bier knap was en de vrouwen koud of omgekeerd. We bespraken de vele voordelen van kerstinkopen doen via het internet. Vooral dat je het huis niet uit moet en dat je je niet tussen de winkelende meute moet begeven. Ook daar was ik meteen een uur kwijt en zo werd het toch nog gezellig.

2014, hopelijk het jaar waarin ik niet langer een schlemiel ben. Hopelijk niet het jaar waarin Chiro Hekeko failliet gaat. Waarschijnlijk een zoveelste jaar waarin het Franse leger zich overgeeft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234