Vrijdag 10/04/2020

20 Minardschouwburg (gent)

Gezien: De zwaluw door Het Muziek Lod

"Goede dansvloer", zegt hij als we na de voorstelling de foyer van de Minardschouwburg binnenwalsen. En gelijk heeft hij. Hier nodigt het parket uit om onmiddellijk je two-three-kick-step-turn-turn-shuffle te perfectioneren, wat - zoals u weet - geen makkelijke combinatie is. Omdat we die avond helaas niet de juiste schoenen hebben, besluiten we maar om richting bar te glijden.

Fraaie foyer hebben ze daar in de Minard. Ruim, stemmig verlicht, met een grote ovale toog en mooie zwarte, metalen barkrukken; een fresco dient als decoratie. Hier voelen we ons even thuis als een olijf in een dry Martini. Niet dat je er een dry Martini kunt bestellen, laat staan olijven, maar het zou er niet misstaan.

Het wordt dus een wit Zuid-Afrikaans wijntje (2.50 euro) voor mij en een cola voor hem (1.60). Als hij even later op een rode wijn overschakelt die nogal rijk is aan kurk wordt dat zonder morren door de vriendelijke bediening omgeruild voor een vers glas. Dit is kortom een prima plek om na de voorstelling te borrelen. Tot zover.

De foyer gaat nogal snel de laatste ronde in en dus zakken we met een aantal fijne mensen die we er zopas ontmoet hadden af naar 't Gebed Zonder Eind, dat naast de Minard gelegen is. Daar hadden we die avond ook al eens eventjes gezeten. De Minard laaft immers wel, maar spijst niet, waar we pas achterkwamen toen we voor het theater stonden. Dan maar 't Gebed Zonder Eind, dat helaas volgeboekt was, en het café aan de andere kant van de Minard had te lelijke oranje plastic stoelen op het terras.

Daar sta je dan in de Walpoortstraat, met achter je een theater dat je hongerig op de keien laat staan. Je kijkt naar links: pitta. Geen zin in. Je kijkt naar rechts: een Panos die gesloten is. "Zullen we naar de Vooruit gaan. Daar kun je iets eten", stelt hij voor.

"Been there, done that", ril ik bij die herinnering.

"Of waar we zonet zijn langsgekomen. Daar op de hoek."

"Daar zat een man aan tafel met een hond op zijn schoot. Heb jij zin in Frolic?"

"Drink je daar rood of wit bij?"

De tijd dringt echter en er zit niets anders op. Als we even later ver weg van de hond in Sirena zitten en rondkijken, vragen we ons af of we in een Chinees dan wel een Italiaan zitten. De kaart zegt Italiaan, het interieur met zijn donker gelakt hout zegt iets van Chino-Italiano. Op die kaart de gebruikelijke pasta's, pizza's en ossobucco.

Omdat hij al een paar dagen met het liedje in zijn hoofd zit en ik de sweater draag van de gelijknamige musical bestelt hij een steak Mamma Mia en ik een escalope Mamma Mia. Kiezen kan soms zo simpel zijn. De bijdrage van Abba bestaat uit een pikante tomatensaus en op ieder bord komen twee nestjes tagliatelli.

Met een liter rode huiswijn, een koffie en een cappuccino klokken we af op een vriendelijke 42,30 euro. De bediening was een beetje traag gezien onze tijdsdruk, maar we besluiten dat het geen slechte plek is voor een pre-Minard-hap. Het zijn dan ook behoorlijk gehaaste secreetjes die hun tickets afhalen, richting zaal gaan en plots stokstijf blijven staan.

Je denkt dat je alles gezien hebt in je leven, maar nee hoor, het kan nog altijd een stuk erger. Wat ze hier verzonnen hebben als vestiaire? Het is een soort fietsenstalling voor jassen. In de gang hangt een rek met knijpers, daar moet de kraag van je jasje tussen - het mijne heeft immers geen lusje - dan moet je een sleutel omdraaien en zo hangt je jasje de hele voorstelling gekneld tussen twee zware knijpers. Als dat maar terug goed komt, denk je dan.

Snel-snel gaan we de zaal in en ploffen we neer in de stoeltjes. Die zijn hard. Alsof je in een kermisattractie zit en er elk moment een veiligheidsbeugel kan vastklikken. De voorstelling duurt niet al te lang, maar een echt comfortabele zit kun je de Minard niet noemen. Propere toiletten, dat wel, en na dat bezoek zitten we even later in die fraaie foyer.

"Wat ben je stilgevallen", vraagt hij op de terugweg. "Het was toch een leuke avond?"

"Ja hoor. Het is alleen... Onze chef cultuur wil dat Het Kunstensecreet het land ingaat, weg van Antwerpen, naar de dorpen en zo..."

De wagen slingert even. "En we komen net van Gent", zegt hij geschrokken.

"En dat is dan nog een leuke plek... Wel jammer van Het Muziekforum. Dat had Het Kunstensecreet graag getest. Volgens mij kent Gerard Mortier iets van vestiaires."

"Misschien moet je dan maar eens naar de opera van Parijs."

"Zou onze chef dat bedoelen, denk je, met een dorp ver weg van Antwerpen?"

"Vast wel."

"Ja, natuurlijk. En ik me zorgen maken dat hij Koksijde bedoelde." Er klonk vrolijk gelach op dat stukje E17.

Wilfried Eetezonne

www.minard.be, www.hetmuzieklod.be

QUOTERING

Ontvangst: HHHII

Eten en Drinken Minard:

HHIII

Eten en Drinken Sirena:

HHHII

Sanitair: HHHII

Comfort: HIIII

Bereikbaarheid: HHHHI

Ambiance: HHHHI

Totaal: HHHII

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234