Maandag 18/01/2021

19de editie van uitverkocht Dour Festival start wisselvallig

Een maanziek JoSHua en een onkuis Vive La Fête zorgden voor de tintelende hoogtepunten van de eerste dag

Bacchanalen in de Borinage

Het publiek raakte ongehinderd binnen met sterke drank, drugs en flessen vol zelfgebrouwen cocktails, zodat het Dour Festival, dag 1, al vlug in een losbandig drinkgelag veranderde. De meeste optredende bands voegden niet zo heel veel toe aan de euforie.

Door Gunter Van Assche

Dour l Voor het eerst in bijna 20 jaar kon een bordje 'Uitverkocht' aan de kassa van het Dour Festival worden gehangen, nog voor de deuren opengingen. Hoewel de affiche allerminst bulkt van bekende acts, en bijna tachtig optredende bands van Belgische bodem zijn, vonden zo'n 35.000 festivalgangers donderdag hun weg naar één van de zes podia.

Zo deprimerend als de mijnterrils van Dour ogen bij miezerend weer, zo euforisch ging het er op de eerste dag aan toe op het festivalterrein van het dorpje. In Wallonië wordt de zomervakantie traditioneel ingezet met het grootste muziekfestival van de Borinage. Daarbij leken de bands op de zes podia meestal een ondergeschikte rol te vervullen: vanaf drie uur zwalpte het jonge grut al zwaar aangeschoten over de plasticinevormige brij van het terrein.

Holle gitaarsolo

Wij gingen evenwel broodnuchter en plichtsbewust naar The Blackbox Revelation (JJ). Vorig jaar werd het duo uit Dilbeek tweede finalist op Humo's Rock Rally, maar in de Club-Circuit Marquee maakten ze een slechtere beurt. Gierende rammelsongs als 'I Don't Want This' en 'Mirror of Imagination' kregen een handvol crowdsurfers op de been, maar verder toonde hun set te weinig variatie om indruk te maken. Ook het ontbreken van een bassist viel in hun nadeel uit: de jammerende gitaarsolo die de boomlange Jan Paternoster uitvoerde bovenop de basdrum, óógde alleen maar spectaculair.

Ook The Jai-Alai Savant (J) gedijde niet in de CC-Marquee: het dub-rocktrio uit Philadelphia speelde er een luidruchtige maar ongespierde set. Hun songs leken uit een blikken doos te komen, en de leadgitaar stond zo scherp afgesteld dat ze je hersenpan dreigde te splijten. Met 'Scarlett Johansson Why Don't You Love Me?' scoorde het in smetteloos witte uniforms gestoken drietal dan wel een bescheiden radiohit, maar op die song alleen kon hun bleke concert niet steunen.

Een stuk opwindender was OM (JJJ), hoewel hun optreden tergend traag op gang kwam. Maar zodra de logge dieselmotor van dit Amerikaanse duo op volle toeren draaide, weerklonk de donkerst denkbare stonerrock. OM ontstond uit de resten van de cultgroep Sleep, wat goed te merken was aan hun gitzwarte soundscapes met bas en drums. Ook deze songs leken de perfecte soundtrack voor een avondje trippen op Mexicaanse mushrooms: achteraan in de tent zagen we enkele dopeheads alvast dansen als ruimtevaarders op de maan.

Even maanziek als briljant was JoSHua (JJJJ). Live klonk de Brusselse groep alsof LaLaLover en Cujo in één lichaam samenkwamen: even woest en spannend waren de grooves, zonovergoten funk en soulpop van dit kwartet. De groep bracht afwisselend een ode aan het synthesizertijdperk, The Bee Gees, Prodigy en oldskool hiphop. Het hoogtepunt daarbij was ongetwijfeld 'You Know How', waarbij het extatische publiek helemal uit zijn dak ging.

AaRON (J) was dan weer ontiegelijk vervelend. De bio van de twee Franse songschrijvers belooft een wereld waarin verborgen schatten worden opgedolven, en suïcidale verdrinkingspogingen verleidelijk lijken, maar hun ontstellend banale kamermuziek met triphopinvloeden was een foltering voor het oor. Vooral die zeurderige cello en Simon Burets gezwollen voordracht deden ons verlangen naar een snelle dood.

Tijdige reanimatie

De reanimatiepoging van Vive La Fête (JJJJ) kwam dan ook geen moment te vroeg. Els Pynoo, blootsvoets en in een maagdelijk witte nachtpon, vergastte haar publiek meermaals op onkuise kreetjes en een blik op haar slipje, terwijl de groep hun opwindendste electrorock door de wei liet denderen. 'Schwarzkopf' vormde het hoogtepunt van de set, met een pulserende bas die het terrein tot achteraan in lichterlaaie zette. Danny Mommens kreeg dan weer een glansrol in 'Quatsch'. Op het podium klonk die song een stuk furieuzer dan op de cd Jour de Chance. De groep wist zelfs een potsierlijke finale met Pynoo op ukelele tot een tintelend orgelpunt te verheffen. Een van de beste concerten op Dour, dat mocht duidelijk zijn.

Wat een hemelsbreed verschil met Wu-Tang Clan (J). Ooit waren zij innovatieve trendsetters in de hiphop, maar op Dour kon je hen amper nog onderscheiden van De Jeugd Van Tegenwoordig. Luid brallend brachten ze mantra's als "Wu-Tang is back, show us some respect", "Let's Get High" of het nogal onfortuinlijk geformuleerde eerbetoon "OD... ODB" aan het gestorven groepslid Ol' Dirty Bastard. Intussen sputterden ondefinieerbare beats uit de boxen die je hadden moeten herinneren aan de hoogdagen, met 'Reunited' of 'Protect Ya Neck'. Die gloriejaren lagen echter duidelijk al heel lang achter hen. Een jammerlijk sluitstuk van een redelijke eerste dag.

Maandag leest u het relaas van vrijdag, zaterdag en zondag.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234