Zaterdag 29/02/2020

1965 l solo Superia

Eddy Merckx debuteert bij Solo Superia, de beruchte Rode Garde van Rik Van Looy, nog altijd de grote vedette, zij het stilaan op zijn retour. Neoprof Merckx zat er onwennig bij. Als ex-wereldkampioen bij de amateurs was hij erkend als groot talent, maar er was maar één Van Looy. Bij Merckx' debuut, de Waalse Pijl, waren er nog drie ploegmaats die hem opwachtten bij bandbreuk. Helaas kon er geen één zijn wiel houden. Maar op het nationaal kampioenschap zat hij alleen. Merckx trok zijn conclusies: weg bij Van Looy. Ook Rik Van Steenbergen kwam dat jaar voor Solo uit. De grote drie reden dus één jaar in dezelfde ploeg.

1966-1967 l Peugeot

Merckx koos voor een Frans topteam. Hij won er meteen zijn eerste klassieker, Milaan-Sanremo. Maar cadeaus werden er niet gegeven. Zijn ploegmaat Tom Simpson 'flikte' Merckx in Parijs-Nice. In de Giro krijgt Merckx steun van Ferdi Bracke, met wie hij de Trofee Baracchi wint. Opschudding een maand later, als Simpson tijdens de Tour sterft op de Ventoux. Merckx is een van de weinige renners die in Engeland de begrafenis bijwoont. Hij wordt wereldkampioen in Heerlen, maar na afloop geeft sportbestuurder Gaston Plaud toe dat Merckx verhuist naar 'een grote Italiaanse firma'.

1968-1969 l Faema

1970 l Faemino

Die firma was Faema, een installateur van koffieapparaten voor de horeca. Sportbestuurder Lomme Driessens bouwt een Italiaans-Belgisch topteam rond Merckx. Ervaren Italiaanse renners als Italo Zilioli en vooral Vittorio Adorni zijn voor de ontwikkeling van Merckx van goudwaarde - ze leerden hem onder meer op zijn voeding letten. Bij Faema werd zijn 'vaste kern' gevormd. Eerste voorwaarde: Jos heten - Jos Spruyt, Jos Huysmans en Jos(eph) Bruyère kwamen erbij. Verder sterke helpers als Roger Swerts en Vic Van Schil. Ten slotte mannen met eigen ambitie, met wie het durfde botsen: klimmer Martin Van den Bossche, sprinter Guido Reybroeck. Maar al bij al was Faema, in 1970 onder de naam 'Faemino' (koffie) de waardige opvolger van vroegere 'rode gardes'.

1971-1976 l Molteni

Als echt iedere café in België een Faema-machine heeft staan, stopt Faema met sponsoring. Merckx en co. verkassen naar een van de sterkste Italiaanse ploegen, Molteni. 'De bruine garde' wordt een begrip, want 'Molteni' is de meest klassieke ploeg van Eddy Merckx, die zich niet meer door Driessens laat leiden, maar door Bob Lelangue. De kern blijft jarenlang onveranderd. Nieuwe ploegmaat Herman Vanspringel mag zijn kans gaan (maar niet te veel), Roger Swerts is de eerste luitenant. Natuurlijk blijven de drie Jossen - Spruyt, Huysmans, Bruyère -, de trouwe Vic Van Schil, en vaste helpers als Frans Mintjens en Ward Janssens. Er komt een vierde Jos bij, Jos De Schoenmaecker. De Nederlander Wagtmans is een meevaller, met de Italiaanse sprinter Basso klikt het niet. Ook Vanspringel en Swerts verlaten het team, wegens zelf te ambitieus. Hun vervangers (Frans Van Looy, Karel Rottiers, Marc Lievens of Ludo Delcroix) waren niet altijd van hetzelfde niveau. In 1976 krijgt Molteni financiële problemen, en bovendien zag iedereen dat bij Merckx het beste eraf was.

1977 l Fiat

Merckx zocht zelf naar een andere ploeg. Het werd Fiat. De vertrouwde garde dunde uit: de eerste Jos (Spruyt) stopte, Van Schil ook. Roger Swerts keerde terug, en ook sprinter Patrick Sercu. Maar Fiat had het niet. Een twaalfcilinder als Merckx in het truitje van de gammele familiewagentjes uit Turijn, dat gaf geen pas. Na één jaar was de samenwerking voorbij, en ook de carrière van Eddy Merckx, trouwens. Maar hij wist dat niet.

1978 l C&A

Na Fiat haalt Merckx kledingfabrikant C&A naar het peloton. Een regenboogtrui zat er niet meer in, dus kwamen er maar ploegkleuren die op de regenboog leken: een halve godslastering. Van 'ploeg' was eigenlijk geen sprake meer. Nog maar twee Jossen bleven over (Bruyère en De Schoenmaecker), want Huysmans werd ploegleider. In de plaats kwamen allerlei groepjes, zoals de broers Planckaert (Willy en Walter) en een kliek rond Lucien Van Impe (zijn broer Frank, zijn helper René Dillen). Het was een ratjetoe. Zowel Van Impe als Merckx hadden hetzelfde doel: de Tour winnen. Maar het was voorbij. Uitgerekend toen hij door C&A betaald werd, besloot Merckx nooit meer een wielerplunje aan te trekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234