Zondag 01/11/2020

19 moordenaars uit het Midden-Oosten

Door hun boeken, zult gij hen kennen. Ik heb het over de boekdelen, de bibliotheken - nee, de literatuurtempels zelve - die de internationale misdaden tegen de mensheid van 11 september 2001 hebben voortgebracht. Vele staan vol pseudopatriottisme en eigenliefde, andere stinken van de hopeloze mythologie over CIA/Mossad-betrokkenheid, een paar (uit de moslimwereld helaas) verwijzen zelfs naar de moordenaars als 'jongens', en bijna allemaal ontwijken ze wat elke flik doet na een misdrijf op straat: een motief zoeken.

Waarom, vraag ik me af na tien jaar oorlog, honderdduizenden onschuldige doden, leugens en hypocrisie en verraad en sadistische martelingen door de Amerikanen en de taliban. Zijn we er in geslaagd om onszelf en de wereld de mond te snoeren met onze eigen angsten? Zijn we nog altijd niet in staat die drie zinnetjes uit te spreken? De negentien moordenaars van 9/11 beweerden dat ze moslims waren. Ze kwamen van een plek genaamd het Midden-Oosten. Is er daar een probleem?

Amerikaanse uitgevers trokken in 2001 eerst ten oorlog met enorme fotoboeken. De titels spraken voor zich: Above Hallowed Ground, So Others Might Live, Strong of Heart, What We Saw, The Final Frontier, A Fury for God, The Shadow of Swords, ... . Met hopen van dat spul in de krantenkiosken in Amerika kon er weinig twijfel over bestaan dat de VS ten oorlog zouden trekken. En lang voor de invasie van 2003 van Irak arriveerde opnieuw een stapel boeken om de oorlog na de oorlog goed te praten. Het meest in het oog springende daarvan was The Threatening Storm van ex-CIA-spion Kenneth Pollack, en herinnerden we ons allemaal niet The Gathering Storm van Churchill? - dat, hoeft het gezegd? - de op til zijnde oorlog tegen Saddam vergeleek met de crisis waarmee Frankrijk en Groot-Brittannië geconfronteerd werden in 1938.

Massavernietigingswapens

Er zaten twee thema's in het werk van Pollack, "een van de grootste Irakkenners ter wereld", meldde de flaptekst de lezer, onder wie ook Fareed Zakaria ("een van de belangrijkste boeken over het Amerikaanse buitenlandbeleid in jaren", zwamde die). Het eerste was een gedetailleerd overzicht van de massavernietigingswapens van Saddam; we weten intussen dat die er niet waren. Het tweede thema was een poging om de 'band' tussen "de Irakkwestie en het Arabisch-Israëlisch conflict" te breken.

De Palestijnen, die geen steun meer zouden krijgen van het machtige Irak, zo stond er, zouden verder verzwakt worden in hun strijd tegen de Israëlische bezetting. Pollack verwees naar de 'smerige terroristische campagne' van de Palestijnen, maar gaf geen kritiek op Israël. Hij schreef over "wekelijkse terroristische aanslagen gevolgd door Israëlische reacties", de standaardversie van de Israëli's. De Amerikaanse sympathie voor Israël was niet meer dan "iets wat de Arabieren geloven". Wel, de potsierlijke Pollack was er dan toch ten minste achter gekomen dat het Israëlisch-Palestijnse conflict iets had te maken met 9/11, ook al gold dat niet voor Saddam.

In de jaren daarna zijn we uiteraard overspoeld door een rijke oogst literatuur over het trauma van 9/11, van The Looming Tower van Lawrence Wright tot Scholars for 9/11 truth, wier aanhangers ons wisten te vertellen dat het vliegtuigwrak buiten het Pentagon werd gedropt door een C-130, dat de vliegtuigen die zich in het WTC boorden van een afstand bestuurd werden, dat de United 93 werd neergeschoten door een Amerikaanse raket, enzovoort. Gezien de heimelijke, stompzinnige en soms oneerlijke verklaring van de feiten door het Witte Huis - en dan heb ik het nog niet over de aanvankelijke leugens van de officiële 9/11-commissie - verbaast het me niets dat miljoenen Amerikanen sommige van die dingen geloven, en met name de grootste overheidsleugen van allemaal: dat Saddam achter 9/11 zat. Leon Panetta, de onlangs gekroonde nieuwe autocraat van de CIA, herhaalde diezelfde leugen dit jaar in Bagdad.

Films waren er ook. Flight 93 fantaseerde over wat er gebeurd zou kunnen zijn in het vliegtuig dat neerstortte in een bos in Pennsylvania. Een andere vertelde een hoogst geromantiseerd verhaal, waarbij de autoriteiten van New York er vreemd genoeg in slaagden filmopnamen in de straten zelf bijna volledig te verhinderen. En nu worden we overspoeld door tv-specials, die allemaal vertrekken van de leugen dat 9/11 echt de wereld veranderd heeft - het feit dat Bush en Blair die gevaarlijke notie bleven herhalen gaf hun schurken een vrijgeleide voor hun moorddadige invasies en martelingen - en die zich geen seconde afvragen waarom de pers en de televisie dat idee gewoon accepteerden. Geen enkele van de programma's tot nog toe heeft het woord Israël nog maar vermeld, en Brian Lapping vermeldde donderdag op ITV één keer Irak, zonder verder uit te leggen in welke mate 11 september 2001 een excuus leverde voor de oorlogsmisdaad van 2003. Hoeveel mensen stierven er bij 9/11? Bijna 3.000. Hoeveel mensen stierven door de oorlog in Irak? Wie maalt er om?

Het 9/11-rapport, uit 2004, maar lees de nieuwe uitgave van 2011, is inderdaad het lezen waard, al is het maar voor de feiten die het vermeldt, ook al klinken de openingszinnen meer als een roman. "Dinsdag ... daagde mild en bijna wolkeloos in het oosten van de Verenigde Staten. Voor mensen die op weg waren naar de luchthaven konden de weersomstandigheden niet beter zijn voor een veilige en aangename reis. Onder de reizigers bevond zich Mohamed Atta ... ." Werkten die kerels voor Time-magazine?

Ik neig naar Anthony Summers en Robbyn Swan. Hun The Eleventh Day gaat over wat het Westen niet wilde zien in de jaren na 9/11. "Alle bewijs ... suggereert dat Palestina de factor was die de samenzweerders bond, op elk niveau", schrijven ze. Een van de organisatoren van de aanslag geloofde dat de Amerikanen zich nu zouden concentreren op de "de gruweldaden die Amerika aanricht door zijn steun voor Israël". Palestina, voeren de auteurs aan, "was zeker de voornaamste politieke wrevel die de jonge Arabieren inspireerde".

Israëlisch-Palestijns conflict

De motivatie van de aanslagen werd zelfs ontweken door het officiële 9/11-rapport, zeggen de auteurs. De commissieleden waren het niet eens over de 'kwestie' - codewoord voor het probleem - en de twee meest vooraanstaande leden, Thomas Kean en Lee Hamilton, zouden later verklaren: "Dit was een gevoelig onderwerp. Commissieleden die aanvoerden dat Al Qaida gemotiveerd werd door een religieuze ideologie - en niet door verzet tegen het Amerikaanse beleid - wilden niet dat het Israëlisch-Palestijns conflict vermeld werd. Volgens hen zou een vermelding van de Amerikaanse steun aan Israël als de voornaamste oorzaak van de strijd van Al Qaida tegen de VS aangeven dat de Verenigde Staten hun beleid moeten bijstellen." Dat is het dus.

Wat gebeurde er? De commissieleden, zeggen Swan en Summers, "besloten vage taal te hanteren die de kwestie van het motief uit de weg ging". Er wordt op gealludeerd in het officiële rapport, maar enkel in een voetnoot, die weinig mensen lazen. Met andere woorden: we hebben nog altijd niet de waarheid gezegd over een misdaad die - zo wordt ons wijsgemaakt - "de wereld voorgoed veranderd heeft". Maar goed, na de knieval van Obama voor Netanyahu in mei verbaast me dat niks. Als de Israëlische eerste minister zelfs het Amerikaanse Congres in het stof kan doen kruipen voor hem, dan zal het Amerikaanse volk ook nooit het antwoord horen op de belangrijkste en 'gevoeligste' vraag over 9/11: waarom?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234