Donderdag 19/05/2022

straatblog

1001 smaragden in de Brabantstraat

null Beeld kos
Beeld kos

Aubry Cornelis studeerde Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Woont (opnieuw) in datzelfde Brussel. Lag ooit vier dagen in coma. Won in 2012 een niet meer zo druk bekeken tv-quiz. Put uit al deze - en vele andere - ervaringen inspiratie. Vandaag het verhaal over hoe statistieken hem in de Brabantstraat brengen.

OPINIE

Ik ben geboren en getogen in Ronse, die mooie stadswrat ergens ten noorden van Rijsel. Per definitie maakt dat je gevoelig voor lijstjes over arme en rijke gehuchten ten lande. Voor het eerst in jaren had de Federale Overheidsdienst Economie nu geen top vijf-stek voor de Koningin van de Vlaamse Ardennen veil. Een of andere wijk in Aalst ging met de pluimen lopen. En ook m'n nieuwe thuishaven, Sint-Joost-ten-Node, zette een prima prestatie neer. Je zou al bijna denken dat er een statistisch relevante correlatie is tussen mijn verhuispatroon en de welvaart. Straks wil geen enkele stad me nog. Dat wordt dokken geblazen aan een vreemdelingenloket, daar waar de meeuwen hysterisch krijsen boven het MAS.

Statistieken zijn een plaag. Ik wil helemaal niet weten wat het jaarlijks inkomen van mijn bovenbuurmeisje is. Liever rook ik een sigaret in m'n binnentuin, terwijl ik luister hoe zij amper twee meter hoger de vaat omspoelt en een wijsje van Manu Chao meefluit. Zou ze dan ook luchtige danspasjes maken wanneer ze een kunstig beschilderd kopje uit het spoelwater vist? Misschien moet ik haar versieren. Dan ligt ze ontgoocheld uit te puffen na een mistroostige portie seks en moet ik motiveren hoe het een gemiddelde prestatie was en dat ik pas op het einde van mijn dagen zal weten hoe goed of slecht nu precies mijn mediane hand- en spandiensten zijn. En of ik nog even haar parameters van spreiding mag zien graag?

Wat zeggen al die kille gegevens nu eigenlijk over een mens of een wijk? Ik meet een meter zeventig, heb bruine ogen, verbras al mijn geld en van kop tot teen draag ik kleding maat M. Maar ik ben ook hartstochtelijk supporter van RSC Anderlecht en toch heb ik een boontje voor Viktor Vazquéz van Club Brugge en soms word ik des nachts wakker en prevel ik de naam Lafayette en de Federale Overheidsdienst Economie slaat dat soort dingen allemaal niet op. Maar de spaarboek van Ali uit de Liedekerkestraat heeft dan weer geen geheimen voor de overheid.

Ik besloot de proef op de som te nemen en een wandeling te maken van Madou naar het Noordstation. Onderweg moest ik me inhouden om mensen staande te houden en naar de stemming te polsen, nu de hele buurt officieel arm als Job was verklaard. Maar het was warm en het was Ramadan en de straten waren leeg en soms kwam ik een steegje tegen dat me aan Montmartre deed denken. Toen kwam ik in de Brabantstraat terecht. Wie er ooit geweest is, weet dat Wijnegem Shopping Center klein bier is vergeleken met deze smeltkroes van winkels en depots. De overlevering wil dat zelfs rijke mensen uit Tervuren hier (wellicht incognito) al eens een rol stof op de kop hebben getikt.

De Marokkaans-Nederlandse schrijver Hafid Bouazza heeft eens een bundel geschreven op basis van de originele sprookjes van 1001 Nacht. 'Een Beer In Bontjas' heet het boek. Er staat een parabel in over Ali (niet dezelfde als die in de Liedekerkestraat) en de Koerd. Dat gaat zo. Ali is een zwerver en betreedt een stad. Hij heeft enkel een knapzak bij. Nog voor hij kan uitrusten onder de eerste de beste vijgenboom komt er een Koerd op hem af. Die beweert dat Ali een dief is, want de knapzak is van hem. Ze geraken er niet uit en besluiten naar de kazi te gaan, een vrederechter. Die beveelt beide mannen om de inhoud van de knapzak te beschrijven. Wat volgt is een in het Nederlandse taalgebied onovertroffen stijlfiguur, want het gaat over Nubische prinsessen die hun haar wassen in paardenmelk, over pratende hangtuinen, over marmeren stervruchten en hoornen waar een rivier vol smaragden uit voortvloeit. Ik moest aan dat verhaal denken toen ik een fijne satijnen stof met duim en wijsvinger streelde, daar in de Brabantstraat.

Wat later nam ik een terrasje helemaal aan het begin van die smaragden straat, in de Taverne Anglais. De waardin gaf me een koffie en ik merkte dat de helft van haar gebit ontbrak. Dat vertederde me en ik wist niet precies waarom. Maar ik ben ook maar een gemiddelde mens met een standaardafwijking en soms zit zelfs daar wat variatie op en ergens in mijn hoofd weergalmde het woord 'kurtosis' en toen dacht ik aan Lafayette. Zomaar, overdag.

P.S. Ook een populaire bard uit Oudenaarde heeft een mooie parabel over de Brabantstraat aan de wereld geschonken:

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234