Donderdag 08/12/2022

1 van 1 downloaden...

Ik heb het eens geteld. Zevenendertig keer, zo vaak refreshte ik vandaag mijn mailbox om te kijken of ik nieuwe mails had, zonder dat ik belangrijk nieuws verwachtte. In de wachtruimte bij de tandarts, op de fiets aan het stoplicht, in de rij bij - o, ironie - het postkantoor waar ik een aangetekende brief afhaalde: bij elk doods moment haalde ik bijna automatisch mijn gsm boven, opende mijn mailbox, bewoog het scherm naar beneden zodat nieuwe data opgehaald konden worden, in de hoop dat er "1 van 1 downloaden..." verscheen. (Mijn smartphone haalt vreemd genoeg mijn berichten niet vanzelf op.)

Waarom in godsnaam doe ik dit, dat veelvuldige refreshen? Wat is er feitelijk leuk aan post of mails krijgen? (En waarom krijg ik zelfs bij het lezen van bovenstaande titel telkens de indruk dat ik nog iets leuks tegoed heb?) Negen op de tien keer gaat het namelijk om facturen, reclame voor culturele activiteiten, spam, opdrachtgevers die iets van me willen, praktisch geneuzel, mensen die me om een dienst vragen of oud-klasgenoten die een doodle doorsturen voor een reünie die uit negentig keuzeopties bestaat.

Zevenendertig keer haalde ik mijn mail op en hoe dan ook eindigde dit in teleurstelling. Wanneer er niets te downloaden viel, er 'zojuist bijgewerkt' verscheen, was die teleurstelling prompt en borg ik snel mijn toestel op zodat ik het tien minuten later nog eens zou kunnen proberen. Die zeldzame keer dat er wel iets te downloaden viel, bekeek ik het mailtje om te weten wie de afzender en het onderwerp was, maar ook dan voelde ik al snel teleurstelling, strookte het niet met wat ik gehoopt had (wat had ik dan wél gehoopt?) en keek ik alweer uit naar het volgende moment waarop ik mijn mails kon laden.

Soms vraag ik me af of, wanneer de postbode niet slechts één keer per dag zou komen, ik ook zevenendertig keer per dag de trap op en af zou lopen naar de voordeur om te kijken of er toch niet nóg een briefje in de brievenbus zit. Of ik soms halverwege de trap zou terugkeren omdat de kans bestaat dat de postbode toch langs kwam zodra ik het klepje van de brievenbus sloot. Of ik dan 's avonds stijve kuiten zou hebben.

Ik vrees van wel.

De aantrekkingskracht zit, geloof ik, niet in de mails zelf maar in het precieze moment tussen het binnenkomen van nieuwe berichten en het bekijken ervan. Daar huist de verwachting, daar zijn de mogelijkheden nog onbegrensd. Daar weet je enkel dat er iemand, ergens, aan jou heeft gedacht, en het kan zowel nog je moeder zijn, alsook een uitgever die je boek wil uitgeven in het Sanskriet, alsook een bankbediende. Op dat moment, waarop mijn computer - pling - een nieuwe mail meldt, of mijn gsm - drrr drrr - markeert hoeveel nieuwe berichten er te rapen vallen, voel ik hoop. Het soort naïeve hoop dat ik ook had toen ik zeven jaar was, net de randen van de glijbaan had losgelaten of net van een muurtje was gesprongen, en niet uitsloot dat ik nooit zou landen. Zodra ik op de grond terechtkwam, beklom ik opnieuw de trappen van het speeltuig, en zo ging ik door, totdat ik stijve kuiten kreeg.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234