Zaterdag 08/05/2021

0,00000000005

Ik zie hem nog zitten op die nazomerdag, achter een oerwoud van microfoons. Frêle, schichtig, verkrampt. Nog gewichtlozer dan op de fiets. Eén zucht van een cherubijn en hij valt om.

Lichaam en ziel uitgewoond tot een geëlektro-cuteerde schilfer. De ogen koud en droevig. De lippen dun als scheermesjes. De toch al niet zo brede schouders helemaal ingeklapt. Onttakeld.

iets vloeide nog aan Alberto Contador, ook de woorden niet. Dat deden ze vroeger ook niet echt, maar nu sprak hij ze uit met een weerbarstige erwt tussen de tanden. Schurende zinnen. Op den duur hoorde ik de wielen van de lijkwagen voorbijkomen.

Hij lispelde: 0,00000000005. Een keer, twee keer, drie keer. In mensentaal 50 picogram. Dat was de omvang van het kwaad. Aan dat getal zou hij worden opgeknoopt. De oorsprong van het kwaad: een vervuilde biefstuk.

Clenbuterol.

In de paardenwereld denken ze er altijd de Eerste Wereldoorlog bij. Oud spul, het opspuiten niet waard. Maar in het wielrennen fietst de oudheid mee. Daar bestaat geen farmaceutische tijdrekening. Je hoort de laatste tijd weer vaker van renners die zich aan het beestenspul vergrijpen. Frank Vandenbroucke had ook een flacon op zijn nachtkastje. Voor zijn hond, zou hij later zeggen. Tja, Frank was al een tijdje in de war. Dat kon je van Alberto niet zeggen.

Toch: het ravijn wenkt.

Alberto Contador: gerespecteerd, geliefd, bewonderd. Op het criterium van Lommel, deze zomer, werden de mensen helemaal gek bij zijn goddelijke verschijning. Dat hij in de Tour nog net niet uit de façade van onaantastbaarheid was gevallen, wou niemand van de duizenden toeschouwers nog weten. Het kettingincident van de jonge Schleck deed er ook niet meer toe. Alberto was de held en hij bleef de held. Onbenaderbaar in klasse en glorie. Hem zien, hem mogen aanraken bij de eigen dorpspomp: mooier kon een zomer niet zijn.

Het meesterschap van Contador was niet altijd even gebeiteld. Je zag hem wel groeien, jaar na jaar. Zijn eerste Tour won hij eigenlijk aan de groene tafel: Michael Rasmussen werd wegens dopinggeruchten uit wedstrijd genomen. Contador nam de gele trui van de Deense schlemiel over en behield hem tot in Parijs. De jaren die volgden waren één grote demonstratie van machtsvertoon. In de Vuelta, in de Giro, in de Tour: de winnaar was bij voorbaat gekend.

Klimmen kon hij altijd al, daar was nu ook tijdrijden bij gekomen. Een compleet renner dus, naar beeld en gelijkenis van het vroegere Spaanse wielermonument, Miguel Indurain. Na de fysieke progressie die er niet om loog, ging Alberto er ook mentaal flink op vooruit, zo bleek bij de comeback van Lance Armstrong. De Amerikaan vocht in de Tour 2009, voor het oog van de wereld, een bloedvete uit met zijn jonge Astanaploegmaat. Er ging geen dag voorbij of The Boss probeerde de Spanjaard te vernederen en te ontredderen. Drie weken lang fietste Contador in een sfeer van vijandigheid binnen het eigen team. Een nooit geziene schizofrenie. Er werd alles aan gedaan om hem te isoleren. Het pijnlijkste was nog dat ploegleider Johan Bruyneel openlijk partij koos voor Armstrong. De ploegleider vond het niet nodig om in de tijdrit in Annecy achter de geletruidrager aan te rijden. Hij zat liever in de volgwagen achter Armstrong. Nog pikanter: in het eerste deel van de tijdrit deden de oortjes van Contador het niet. Haperende oortjes in de Tour? Zonder kwaad opzet kun je het nauwelijks bedenken in een wereld die druipt van spitstechnologie in normen en waarden.

Om de moraal van Alberto helemaal te kraken werd tijdens de Tour ook nog bekendgemaakt dat er voor Armstrong en Bruyneel een nieuwe ploeg in de maak was: RadioShack. En nee, het was niet de bedoeling om de Madrileen in de overstap te betrekken. De ene obscene prik was nog vileiner dan de andere. Toch, in een ongekende kilte die op verraad leek, won de matador uit Pinto de Tour 2009 op magistrale wijze. Armstrong had vergeefs geprobeerd om zijn rivaal na elke etappe dood te twitteren en dood te treiteren. Een jaar later zou hij zelf in elke bergetappe gelost worden. Exit Lance Armstrong: fenomeen, maar het einde van zijn carrière had wel wat hoffelijker gekund.

Codenaam AC

Aan verdachtmakingen heeft het Alberto Contador niet ontbroken. Zou hij wel clean zijn? Kun je van Spaanse topsporters überhaupt zeggen dat ze dopingvrij zijn? Dat soort suggesties met vraagteken waren legio. Op persconferenties werd hij vaak getergd met dansende schimmen uit zijn verleden. Zoals die keer toen hem werd gevraagd wat hij vond van de uitspraak van Greg LeMond die in de Franse krant Le Monde stelde dat de maximale zuurstofopname van Contador in de klim naar Verbier te ongeloofwaardig voor woorden was. Alberto woest natuurlijk. En sprakeloos.

Eerder waren uit diverse hoeken aantijgingen gekomen dat Contador ooit klant was bij de beruchte dopingarts Eufemiano Fuentes. Onder de codenaam AC. De renner ontkende in alle talen. Bij de UCI heeft hij nooit echt in verdenking gestaan. Al beweren insiders dat Contador zijn onschuld had afgekocht als kroongetuige. Tot deze zomer had hij onder renners alvast een reputatie van zuiverheid.

De drievoudige Tourwinnaar is de laatste drie jaar wel honderd keer gecontroleerd. Nooit was er een vuiltje aan de lucht, en ook niet in zijn plas. Van ploegleiders heb ik altijd gehoord dat Contador gezien wordt als brandschoon. Hij zou niet in zijn voor experimenten. Ook al niet omdat hij als geen ander weet hoe duur het leven kan zijn.

Op 12 mei 2004 wordt Alberto Contador voor dood opgeraapt in de Ronde van Asturië. Hij is gevallen, met zijn hoofd tegen de vangrail. Hij braakt onophoudelijk. De urgentiearts is radeloos. Niemand weet dat de renner een ‘cavernoom’ in het hoofd heeft. Een aangeboren afwijking die bestaat uit een guerrilla van kleine lekkende bloedvaatjes. Her en der wordt algauw, en niet al te fijnzinnig, verwezen naar zijn broer Raul, die hersenverlamd geboren is en in een rolstoel zit. Met dat wrede lot heeft de kampioen het altijd moeilijk gehad. Niet toevallig betrekt hij zijn broertje bij elke huldiging. Een daad van liefde. De beul in de cols van de Tour spreekt dan heel zacht, bijna feminien.

Na de val onderging Alberto een vijf uur durende hersenoperatie. Daarover zei hij in een interview: “Ik herinner me alleen nog dat toen ik ontwaakte mijn moeder Francisca en ploegleider Manolo Saiz aan mijn ziekbed zaten. Volgens mijn moeder waren de eerste woorden die ik sprak: ‘Willen is kunnen’. De woorden van mijn vader.”

Er volgde een lange lijdensweg. Alberto kon niet eens meer alleen stappen. Maandenlang mocht hij helemaal niets doen, laat staan fietsen. Toen hij later zijn eerste etappe won in de Tour Down Under spatte hij uit elkaar van blijdschap. Die explosie van vreugde heeft hij nadien niet meer gekend. Ook niet als El Pistolero op het podium in Parijs, Madrid en Milaan.

Boven de elementen

Dezer dagen twitterde Alberto Contador dat het niet echt een vrolijke kerst was geworden. Maar, zo kondigde hij aan: het komende wielerjaar zou historisch worden. Het laatste lijkt meer op fluiten in het donker dan een akte van geloof en hoop. Ik heb met hem te doen nu in het jaareinde de industrie van heimwee weer is losgebarsten. En hij was al zo verinnerlijkt in schaamte en ongemak na het clenbuterolverhaal. Een Spaanse collega liet zich ontvallen dat hij nu ook in eigen land weleens wordt nageroepen: “Hé bloedsmokkelaar.”

Wielrennen kan nog steeds niet zonder kruisdood.

Hoe dan ook, de verlatenheid moet erg groot zijn. Als ultieme campionissimo heeft Alberto Contador de laatste jaren in een waas van onschendbaarheid geleefd. De benen dicteerden de wet en aan die benen zat alleen maar glans en luister. Dat geluk soms hapert, was sinds zijn hersenoperatie niet meer opgekomen in het hoofd van Alberto. Drie keer de Tour gewonnen en de Vuelta en de Giro: dan sta je toch een beetje boven de elementen.

En toch nog slachtoffer?

Gecontamineerd vlees: ieder levend wezen mag de handen kussen als het bij 50 picogram blijft. Wie zou dan niet slachtoffer van de hormonenmaffia zijn? Regeringen: delta’s van clenbuterol. Want er wordt wat afgeschranst in hogere kringen. Allemaal vleeseters. En niemand die vraagt naar het biologisch paspoort van de heren.

Vooral de nullen in het verhaal van Alberto schrijnden. De Spaanse ç waarmee hij ze uitsprak accentueerde de droefheid van het requiem nog eens extra. Cijfers zonder enige Lottoklank. Het klonk bijna als doden tellen.

De carrousel van speculaties over vermeend dopinggebruik van Contador ademt iets van wurgseks. Dat heb je altijd met dopingverhalen. En vaak ook nog in de regie van de UCI.

Zogenaamde deskundigen hebben het verzinsel van vervuild vlees al naar het rijk der fabelen gestuurd. Het is waar: de derde Tourzege van Contador was erg mat. Geen enkele etappezege, zelfs geen serieuze aanval. Vooral stoempen.

Het wordt bang afwachten voor de Spaanse kampioen. De grootinquisiteurs van het internationale wielrennen nemen hun tijd, wat er mogelijk op wijst dat een schorsing er aan zit te komen. De ‘katapult’ van de Tourmalet mag wellicht een poosje gaan skiën.

Erger dan doping is de schunnige hysterie van moraalridders in het wielrennen. Misschien was Contador niet voorzichtig genoeg met oud bloed. Maar wie rijdt in de Tour dan wel alleen maar op witte sneeuw?

0,00000000005: de wanhoop die erachter zit is steiler dan de Tourmalet en l’Alpe D’Huez. En deze keer heeft het klimmertje geen helpers die hem uit de wind zetten. Niets wordt hem nog aangereikt in de klim over de hoogste col van zijn leven. Geen gebed, geen blik, geen drinkbus. Puriteinen van het wielrennen noemen dat immanente rechtvaardigheid.

Het kleinste kind weet inmiddels: hoed u voor mensen die grote woorden spreken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234