De wei, de wereld

Zò goed was Gent Jazz: sterren, planeten, aliens en trailer jazz

Eindelijk terug geland op aarde… Zowel Kamasi Washington als Shabaka, Trixie en STUFF. lieten onze alle intergalactische planeten zien, én sterretjes. De terugreis naar deze planeet verliep iets minder rimpelloos, maar goed: hier zijn dan toch onze zeven uitschieters, met een lichtjaar vertraging.

6 De Amerikaanse saxofonist Kamasi Washington. © Bas Bogaerts

1. STUFF. herleidt je tot stoff en as

Toegegeven: het lijkt een tikkie makkelijk om een Belgische groep naar voren te schuiven in deze lijst, terwijl Gent Jazz het kruim van de wereld verzamelde op donderdag. Maar de waarheid heeft zijn recht: geen énkele groep overtuigde, verraste of verbaasde zo hevig als STUFF. Zelfs al had je het Gentwerpse gezelschap al tig keer aan het werk gezien, dan nog leek het alsof de groep je brutaal ontmaagde.

De ene keer hengelden deze jazz-hoppers naar je zieltje in stemmig blauw licht, maar net zo goed ontspoorde de set in een volkomen ontregelde waanzin. Zo smerig, funky en vinnig hoorden we dit zootje ongeregeld nooit eerder. Wat een trip!

6 Stuff. donderdag op Gent Jazz: geen énkele groep overtuigde, verraste of verbaasde zo hevig. © Bas Bogaerts

Net alsof ze in de smiezen hadden gekregen dat de set van Robert Glasper (zie hieronder) het publiek verdeeld had achtergelaten, bedienden ze het festival van een muzikale revanche die zijn weerga niet kende. Andrew Claes deed op EWI wat Slash op Gibson-gitaar niet eens zou dùrven, terwijl Lander Gyselinck twijfelde tussen gijzelen en geselen achter zijn drumkit. De lichtjes agressieve stop-startdynamiek van de groep klonk feilloos, waarbij Mixmonster Menno subtiele hiphop-accenten toevoegde. Hoorden we één groep venijniger of méér verbeten spelen op Gent Jazz? Nee. En dat wil wat zeggen als u onze nummer twee bekijkt.

2. Kamasi Washington gets down with the West Coast

Zou er één jazzplaat zijn die het voorbije jaar zo vaak bejubeld werd als The Epic van tenor-saxofonist Kamasi Washington? In deze krant eindigde hij als primus inter pares bij de finale muzikale revisie van 2015, en ook in het buitenland stond hij op eenzame hoogte in heel wat eindejaarslijstjes. Sindsdien heeft deze jazzcat zijn geluid nog méér uitgediept, merkte u op Gent Jazz.

6 Kamasi Washington. © Bas Bogaerts

Ooit was hij sessiemuzikant voor Snoop Dogg, Lauryn Hill, Flying Lotus en producer Quincy Jones, maar met zijn arrangementen op Kendrick Lamars magnum opus To Pimp a Butterfly kwam hij wereldwijd écht voor het voetlicht. Net alsof hij die voorgaande ervaringen in één set wilde gieten, hoorde je héél veel funk, maar ook referenties aan hiphop en zelfs r&b met een ietwat aalgladde vocaliste. Het weze hem vergeven: de duizelingwekkende energie die verder in zijn set sloop, maakte die zeemzoete momenten overbodig.

Achteraf was niet iedereen te spreken over deze West Coast Get Down-geïnspireerde set, waarin ook twee drummers, een bassist, een trombonist en een toetsenist ook grote sier mochten maken. Maar wij hoorden vooral hoe de warmbloedige West Coast-scene, waar Kamasi zo prat op gaat, tot zijn recht kwam in een nest van bleekneusjes.

3. Shabaka and the Ancestors laat je een breuk dansen

Kamasi Washington kwam achteraf trouwens nog even meespelen bij zijn maatje Shabaka Hutchings. Een collaboratie waar iedereen vooraf zwaar op had ingezet, toen Shabaka The Garden Stage betrad. Met The Ancestors laat deze nieuwe heiland van de jazz zich omringen met het kruim van de Zuid-Afrikaanse jazz-scene, en dat hoorde je ook aan de set. 

Alle opwinding onder de kreeftskeerkring vond je alleszins terug in deze middernachtelijke set. The Ancestors legden het al eens graag aan met Caribische calypso, Centraal-Afrikaanse zangstructuren en Zuid-Afrikaans nguni. Say whàt? Ach, je hoefde niet eens met die termen te dwepen om een fantastisch concert mee te maken.

Wie de heupen van zijn geliefde volgde, kon zich een breuk dansen.

4. De alien Trixie Whitley laat je ademloos achter

“Is het okay als ik nòg een nummertje uitprobeer?” In een uiterst spaarzame bezetting maakte Trixie Whitley een behoorlijk straffe beurt op Gent Jazz. Om heel eerlijk te zijn: zelfs al had ze moederziel alléén op het podium gestaan, zouden we de set nog grandioos gevonden hebben. De reden is eenvoudig: wat. een. stem.

6 Trixie Whitley. © Bas Bogaerts

Wanneer ze ‘Breathe you in my Dreams’ inzet, werden we koudweg tegen het canvas gemept, maar net zo goed zorgde ze voor kippenvel in de nieuwe songs, waarvan we de titel nog niet meekregen. Zo sober als de muzikale outfit waarmee ze zich bediende, zo diep kroop Trixie onder je huid.

“Ik voelde me een mega-alien, ik kon niet aarden,” vertelde Whitley ook over haar aankomst destijds in Gent. “Pas toen ik na enkele jaren in New York terugkeerde naar Gent Jazz, besefte ik: dit is mijn thuis. Bedankt aan jullie, bedankt aan Gent.” Iemand in het publiek riep haar toe dat we ons allemààl aliens voelen. Nagel op de kop.

5. Hoera. zet uitroepteken achter eigen naam

Ze wonnen vorig jaar de Jong Jazztalentprijs van Gent, dus was het maar logisch om dit trio uit te nodigen op Gent Jazz. Op het podium liet Hoera. zich voor de gelegenheid flankeren door elektronicaproducer Hiele, én door klanken van een koor uit Litouwen.

6 Hoera. © Bas Bogaerts

Klinkt moeilijk en vergezocht? Wel néé! Dromerig en hypnotiserend waren de codewoorden, in een set die knisperen over knetteren verkoos.

Mogelijk dwepen we iets teveel met Twin Peaks, maar zo'n kwartier ver in de set neigde het sounddesign zowaar naar iets wat David Lynch voor ogen had in de abstracte, sprookjesachtige achtste aflevering van de derde reeks. Langzaam en elegant zwol het koor aan, terwijl de elektronica omineus klonk en akelige fluisterstemmetjes uit een andere dimensie leken te komen.

Ook de soulvolle baslijntjes van Dries Laheye, of een met strijkstok bespeelde gitaar - Bert Cools klonk als een Perzische violist - zorgden voor een intimistische maar bevreemdende reis, waarbij je uit voorzorg toch maar je reddingsvest kon aantrekken.

6. Verliefd op Peter Doherty

Gent Jazz schuwde dit jaar geen risico. Niet alleen muntte de programmatie uit in durf, maar ze toonde ook wel ballen door ongeleide projectielen als Grace Jones en Peter Doherty uit te nodigen.De tijd dat de concerten van Doherty uitmonden in zelfdestructieve nummertjes, chaos en een ogenschijnlijke overdosis, ligt inmiddels alweer even achter ons. Maar ook weer niet zò ver, bleek ter hoogte van de Bijloke. In een weinig flatterend marcelleke en trainingsbroek kwam hij het podium op, terwijl zijn ogen dikke speldenkopjes leken. Trailer jazz!

Zijn vriendin, die ook in de band speelde, keek evenwel stapelverliefd naar hem, terwijl ze door het camerateam in close-up werd genomen. Noem ons watjes, maar voor ons was dat ene shot al een hoogtepunt waard. Maar was de set ook goed? Ach… ja. Een mens is al blij dat Doherty het er levend van af brengt. 

Share

Maar was de set ook goed? Ach… ja. Een mens is al blij dat Doherty het er levend van af brengt.

En wanneer hij zij songs niet tevéél naar de verdommenis helpt, merk je ook weer uit welk hoogwaardig hout hij gesneden is als singer-songwriter. Maar naar het eind van de set won de knuffeljunkie het toch weer van die geweldige songschrijver. Zo kapte hij een pint uit over de eerste rij zonder aanwijsbare reden, jongleerde hij met zijn gitaar in de nabijheid van een moegetergde roadie en gedroeg hij zich net iets te stiefmoederlijk ten overstaan van zijn verleden met The Libertines.

7.  Robert Glasper Experiment zet trial & error om in muziek

Wat een kleffe troep was dit, zeg?! Robert Glasper zweefde ergens tussen 70s-prog en 80s-kitsch tijdens zijn set, waarbij een onfrisse liefde voor de keytar beleden werd en visueel vermaak het won van experiment.

6 Robert Glasper. © Bas Bogaerts

In het publiek werd er duidelijk geen aanstoot genomen aan zijn set, waardoor hij toch nog een plekje kon versieren in deze lijst. Maar als je de aanstekelijke publieksspelletjes achterwege liet, bleef er eigenlijk weinig over van dit experiment. Trial and error

Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels