Review

Whispering Sons wint Humo's Rock Rally: het zwarter dan zwart finaleverslag

15 © Alex Vanhee

De moeder aller rock-'n-roll wedstrijden werd gisteravond beslecht in het voordeel van Whispering Sons. Deze vleermuizen van de dansvloer wonnen het pleit van het rapcollectief Rewind Productions en het Weezer-legioen van dirk.

De jaren tachtig waren prachtig op Humo's Rock Rally. Eigenlijk hadden we Whispering Sons een aanstellerige echo van, of relikwie uit het verleden moeten vinden. Desnoods zelfs de Sisters of Mercy die van onder de zoden vandaan gehaald werden. Niettemin raakte de stem van Fenne Kuppens ons toch midscheeps: kippenvel was een hele set ons deel. Verdiend sleepte Whispering Sons de ultieme prijzenpot in de wacht: 10.000 euro van Humo. Rewind deed het met 3000 euro winst en dirk. slaagde erin om duizend euro binnen te rijven. De Belgische Britpoppers van Delta Crash wonnen dan weer de publieksprijs én tienduizend euro aan merchandising, plus een tablet per groepslid.

15 © Alex Vanhee

Whispering Sons: vleermuizen in de nok

15 © Alex Vanhee

"Het is alweer lang geleden dat vleermuizen in de nok van de Ancienne Belgique hingen," kondigde Luc Janssen Whispering Sons aan. "Hoog tijd dat dit nog eens opnieuw gebeurt." Zijn wens werd uiteindelijk bewaarheid: Whispering Sons haalde 's avonds het goud binnen, hoewel ze op de keper toe bestaat bij de zwartgeblakerde gratie van analoge synths, een Siberische drummachine en een span ijzige gitaren. Wie zwoer bij "all things gothic" en accepteerde dat vleermuizen hen de stuipen op het lijf joegen, zat zeker en vast gebeiteld bij dit gezelschap uit Houthalen-Helchteren. Die kozen evenwel niet alleen voor een nostalgische aanpak, maar injecteerden een hoogst aanstekelijke dansbeat in hun songs. Oud maar niet out, zoiets.

15 © Alex Vanhee

Na Whispering Sons haalde Janssen vier ukkies het podium op. "Wat vonden jullie van de boze turnjuffrouw," wilde hij weten. Het grut antwoordde wat lacherig dat zij dirk. de grootste slaagkansen gaven. Die ging uiteindelijk lopen met de derde prijs. Hun joie de vivre baande zich een weg naar 'Hit', 'Waste' en 'Hide'.  Die opeenstapeling van titels klonk uiteindelijk als een verschrikkelijk marketing-offensief, maar qua rock-'n-roll hield de groep zich moedig staande. Wie goed keek, herkende in dirk. overigens twee leden uit Protection Patrol Pinkerton. Maar wat geluid betrof, week deze groep enigszins af van die Tieltse groep. De Pinkerton in hun andere titel vertaalde zich wél naar een geluid dat het midden hield tussen een oude en latere Weezer. Slackers allerhande, verenigt u!

Rewind Productions: beschamend schooltoneel

15 © Alex Vanhee

Met Rewind Productions viel dan weer een vreemde eend in de prijzen. Een black-en-bleke eend, die zich ook van zijn lelijkst kwakende kant liet zien in de AB. Ergens tussen een beschamend schooltoneel (die smartphone-skit!) en een succesvolle choreografie van K3 hield dit hiphop-collectief zich op. We onthielden eigenlijk bitter weinig van hun set, behalve dat hun subtiele diss aan het adres van Drake weinig zoden aan de dijk zette. Maar ook dàt zal wel de Rock Rally zijn.

15 © Alex Vanhee

Milpool: goed geprobeerd, vrij overbodig

15 © Milpool

Milpool kreeg de ondankbare taak om de Rock Rally voor geopend te verklaren. Een klotejob, maar iémand moet het doen, natuurlijk. Heeft zo'n wegplaveider eigenlijk al ooit het goud gekaapt? Presentator Luc Janssen durfde te wedden van wel, maar in het geval van deze jonge twintigers uit Lede zouden we er niet al teveel geld op durven inzetten. Milpool speelt college rock waar Studio Brussel vast brood in zou zien. Tenminste, als dit gezegende jaar 1996 zou zijn, en ze net iets meer dan anderhalve degelijke song konden voorleggen. Met 'Dogs' hadden ze een verdienstelijke song op zak, waar je als songschrijver een vette kluif aan hebt. Maar op de shoegazer-achtige outro na, viel 'Tracin' als een mager beestje uit. Die laatste song werd dreinerig, zelfs vals gezongen - vreemd want in de vorige twee songs kwamen zelfs de harmonieën zuiver door. Aan het eind keilde de bassist zijn instrument het drumstel in - frustratie of bravado - waarna hij stijfjes in de richting van de coulissen beende. Dat gebaar vatte hun passage verrassend goed samen: goed geprobeerd, maar nogal overbodig.

Delta Crash: goede groep, fout land

15 © Alex Vanhee

Delta Crash strandde twee jaar geleden in de preselecties, maar deze keer overleefde de groep wél de nodige etappes om in de finaleronde te staan. Daar stranden, heet geen schande. Daar triomféren? Dat was dan weer een ander paar mouwen. Sinds hun vorige passage hadden de heren kennelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om een twintigtal maanden een Britpop-bad te nemen. Zo klonk 'Fetching the Echoes' alsof één daarvan tot The Bunnymen rond Ian McCulloch behoorde, en elders weergalmde The Verve, Suede en Oasis. De bassist had op zijn beurt geen modderfiguur geslagen in een covergroep van The Smiths.

Afsluiter 'Fade Out' werd ingezet met een opzwepende drum, maar raakte ons gaandeweg kwijt. Een Britpop-groep zonder onbeschroomde hunkering naar de perfecte popsingle: het zal nooit echt onze meug worden. Ligt er een grote toekomst in het verschiet voor Delta Crash? We wensen hen royale daytime rotation toe, maar zonder een enkeltje voor de Eurostar vrezen we voor deze Belgen: goede groep, fout land.

15 © Alex Vanhee

Portland: futuristische kerstboom

15 © Alex Vanhee
15 © Alex Vanhee

Portland, Oregon staat te boek als een van de meest groene steden in de wereld. De gelijknamige groep uit Hamont zweert kennelijk ook bij milieuvriendelijke recyclage. Wij hoorden bij Portland alleszins heel véél invloeden tegelijk doorsijpelen, maar de bricolage werkte slechts ten dele. Met 'Pouring Rain' legden ze meteen één van de allermooiste songs van deze editie voor, waarin woorden als "etherisch", "americana" en "tijdloos" spontaan verschenen in notitieboekjes. De gedachte aan Mumford & Sons nam je er zelfs voor lief bij.

Maar met die song bleken ze hun voornaamste kruit te hebben verschoten. Zo eindigde 'Nothing but a Joker' als een tranerig afleggertje van Radioheads 'Creep', terwijl frontman en songschrijver Jente Pironet - de tweelingbroer van Luke Pritchard van The Kooks - elders iets te omzichtig morsten met mekkerende hipster-elektropop en dreampop die eerder je gedachten in verschillende richtingen liet opdrijven dan deed dromen. Maar goed, Portland bleek voorlopig wél het patent te hebben op de mooiste samenzang van deze editie. En op de mooiste futuristische kerstboom van deze lichting: helaas ging een grotere schittering van het podiumdecor uit dan van de laatste twee songs.

Kasablanka: springerig en geinig

Kasablanka joeg niet alleen onze autocorrector de gordijnen in, maar stuurde onze gedachten spontaan naar de platenkast van de ouders ten huize Lorquet. De 23-jarige zingende bassist Lesley Torquet liet tijdens zijn set Duran Duran, bleekschetenfunk en alle lichtende voorbeelden van MGMT de revue passeren. De songs klonken springerig en geinig - zeker het onweerstaanbare 'Windowshaker' - maar het was toch vooral in de laatste rechte lijn dat de band overtuigde: Stijn Boels van Bed Rugs maakte grote sier met een geweldig gitaarlijntje in 'Liquid Love'. Alleen jammer van de drummer die, ondanks zijn fleurig hemdje, de vellen beroerde als een troosteloze grafdelver.

15 © Alex Vanhee

Equal Idiots: crowdsurf's up, thumbs up

15 © null

"Dit is voor de meisjes", zei één van de twee Equal Idiots net voor het vrolijk springerige 'What You Gonna Say'. Daarin beleden deze jonkies punkpop zoals dat altijd zou moeten: achteraf bleken zijn vingers te bloeden. 'Salmon Pink' kreeg dan weer het bezoek van een piepjonge stagediver, die achteraf ook nog hoog opgetild een crowdsurf ondernam. Surf's up én thumbs up voor deze twee jonge sprietjes.

Frøwst:: Oscar and het Schoothondje

15 © Alex Vanhee

Frøwst maakte dan weer een halfslachtige indruk. De frontman herkenden we na enig gegraaf en geploeter in Alzheimer Wald als één van de jongste kandidaten ooit uit De Slimste Mens ter Wereld. Maar live bracht de groep rond Arne De Tremerie het er minder snugger van af. Wij dachten spontaan aan Oscar and Het Schoothondje: indie- dreampop maar vervelender. En de rest van de groep leek te bivakkeren in de Permafrøwst: de hele band stond er als bevroren bij, in opperste concentratie, terwijl de frontman zich als een fletse gezant van Max Colombie gedroeg. Wapperende armen maakt zo'n zouteloze synthpop heus niet interessanter, zo blijkt nu.

Billie Rodney: een zondvloed in aanbouw

15 © Alex Vanhee

Alela Diane en Florence Welch troffen elkaar midscheeps in de stem van Bie Van Landeghem, de frontvrouw van Billie Rodney. Die bleek in de laatste weken van brunette in platina blondine veranderd, wat haar uitstraling nog méér in de hand werkte. Ook in de backstage zoog ze de aandacht moeiteloos naar zich toe, gewoon door voet in de ruimte te zetten. Op het podium bleef daar bizar genoeg iets minder van over. Geen idee wat er van aan zou zijn, maar het leek alsof ze een geassembleerde band rond zich had verzameld, en zelfs maakte ze vocaal een vrij academische indruk. Je voelde een zondvloed in haar opbouwen, de spanning zinderen, maar de orkaankracht kwam nooit helemaal uit de verf.  Onthouden we wél graag: het laatste nummer 'Katie' waarin ze alleen met piano werd begeleid. Je voelde dat je in de aanwezigheid van grootsheid was, maar alleen kwam die nu nog niet met zijn neusje aan het raam piepen. Zonde.

nieuws

cult

zine