Record Store Day

Welke platen moet u vandaag kopen op Record Store Day?

Play it again, DM: uw betrouwbaarste dealers in zwart goud

Geen beter ogenblik om met een vinylrubriek te starten dan op Record Store Day, de absolute hoogdag van het zwarte goud. De Morgen stelt voortaan wekelijks een panel van kenners samen, met een hart voor muziek én een neus voor vinyl. Vandaag zetten vinyljunkies Kurt Overbergh, Faisal, Nosedrip en Koen Galle hun favoriete shot aan 180 gram-albums of muziek op 7, 10 of 12 inches.

12 © REUTERS

Record Store Day: feestdag van de klant of van de industrie?

Nosedrip (Ziggy Devriendt, dj en polyvalent werknemer bij Music Mania, Gent): “Eigenlijk moet je Record Store Day zien als een opendeurdag van de platenwinkels. Iedereen zet zijn beste beentje voor, met optredens en andere evenementen. Waar bij mij het schoentje knelt, is het hele kermis dat er de laatste jaren mee gepaard gaat. Wie heeft eigenlijk wat aan het uitbrengen van debiele gekleurde vinylplaten of een re-issue van de verzamelde hits van oude groepen als 10cc?"

Share

'Dit jaar wordt ook 'Barbie Girl' van Aqua op 7” uitgebracht. Dat is toch belachelijk?!'

Nosedrip

"Daar had Record Store Day vroeger alleszins nooit iets mee te zien. Ik wil nu niet de anti-smurf uithangen, maar ik heb een hekel aan de marketeers en grote labels die een graantje willen meepikken van dit initiatief. Want dat heeft wel degelijk een invloed op de kleintjes: indielabels gespecialiseerd in vinyl zijn daarvan het slachtoffer wanneer de levertijd van een geweldige plaat met twee maanden uitgesteld moet worden omdat er ab-so-luut tricolore Bob Marley-schijven geperst moeten worden. Dit jaar wordt bijvoorbeeld ook 'Barbie Girl' van Aqua op 7” uitgebracht. Dat is toch belachelijk?! Met Music Mania gaan we niet mee in dat onnozel gedoe. We focussen ons alleen op goede titels. Dat was namelijk het oorspronkelijke opzet van Record Store Day.”

Kurt Overbergh (artistiek directeur AB, Brussel): “Ik zit zelf ook niet te wachten op re-releases van Prince of oude live-opnames van Pink Floyd, The Small Faces en T.Rex. Maar tussen de meer dan vierhonderd releases vond ik toch nog meer dan genoeg platen die me boeien. Alleen de Belgische releases vond ik dit jaar iets minder spannend.”

Share

'Ik ben iemand die het liefst helemaal alleen in een platenzaak door de bakken gaat'

Faisal

Faisal (dj, producer): “Mij spraken de meeste Belgische releases dit jaar eigenlijk ook niet zo heel erg aan. Veel unieke hebbedingen zag ik alleszins niet passeren. Ik had liever méér one-offs willen zien, of heel gekke releases. Of je me op Record Store Day ergens zou kunnen tegenkomen? (schutterig) Ik betwijfel het. Ik vind het een heel tof initiatief, maar ik kan eerlijk gezegd niet zo goed tegen de drukte. Al het aanschuiven, elkaar verdrukken voor het laatste exemplaar van een limited edition … Nee, merci. (lacht) Ik ben iemand die het liefst helemaal alleen in een platenzaak door de bakken gaat. Mij zie je daar dus meestal op een landerige maandagmiddag.”

Koen Galle (muziekredacteur Studio Brussel, dj): “Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit iets van RSD koop. Niet negatief bedoeld, hoor: voor mij is het gewoon élke dag Record Store Day. Op die manier steun ik onafhankelijke platenzaken.  

12 RSD © Record Store Day

Welke platen zijn absolute hebbedingen? 

Koen De Bruyne - Piano Improvisations (10”)

Nosedrip: “Ik ga zeker de 10” van Koen De Bruyne checken. Die komt uit op het Gentse label SDBAN. De betreurde broer van Kris De Bruyne was zo’n beetje de cultheld van de jaren zeventig. Als componist, arrangeur en toetsenist vond hij zijn weg in de pop, jazz, fusion en funk scene. Hij speelde samen met zijn broer, maar ook met Johan Verminnen, Will Tura, Ferre Grignard en leden van Marc Moulins Placebo. Met In kluis (1978) heeft hij ooit een straffe minimal-plaat gemaakt. Piano Improvisations leunt meer aan tegen die plaat dan tegen de fusion waar hij bekender om was. Volgens mij zéker de moeite waard.”

12 Koen De Bruyne - Piano Improvisations © Koen De Bruyne

Faisal: “Ik kon me al voorstellen dat ik niet de enige zou zijn om deze plaat te tippen. Koen De Bruyne is een onderschatte Grote Mijnheer. Ik ken alleen zijn album Here Comes the Crazy Man (1974), maar waarom hij één van de vaakst gevraagde sessie-artiesten was, moet ook zeker op deze 10 inch duidelijk worden.”

Thelonious Monk - Les liaisons dangereuses (12")

12 Thelonious Monk © Thelonious Monk

Kurt Overbergh: “Een jazzplaat met een hele mooie hoes. Ik kende ze ook nog niet, wat me des te meer triggerde. Het blijkt filmmuziek te zijn. Dit jaar vieren we de honderdste verjaardag van de allereerste jazzplaten, maar ook de honderdste verjaardag van Monk, waardoor deze vinyl absoluut niet mocht ontbreken in mijn tips.”

Danny Brown - Ain’t It Funny (10”)

12 Danny Brown © Danny Brown

Kurt Overbergh: “Ik heb een voorliefde voor de 10 inch - een ontzettend cute formaat. (lacht) Maar ik heb ook een voorliefde voor WARP - een platenlabel als kwaliteitskeurmerk. Zowat alles wat erop uitkomt, interesseert me op zijn minst. Of ik ben er helemaal weg van, zoals in het geval van Danny Brown. Wat wel eens vergeten wordt, is dat rappers ook een goede stem moeten hebben. Op dat vlak hoef je Danny Brown niets meer te leren. Hij heeft een uitzonderlijke stem. Een ab-so-lute aanrader!”

Innerwoud / Treha Sektori - Grashelm / Deh Semteh (12")

Deze opname, die speciaal op vinyl werd gestanst voor RSD, capteert de betoverende soundscape van de dansvoorstelling Grashelm, in een choreografie van Lieselot Vanderroost.

Nosedrip: “Zaterdag ga ik zeker de split van Innerwoud met Treha Sektori proberen kopen, omdat ik zijn vroegere werk zo straf vind. Ik ga er blindelings van uit dat deze song even sterk is.”

12 Innerwoud © Innerwoud

Innerwoud speelt vandaag overigens ook in Consouling Store in Gent. Wat u mag verwachten? Verdwalen in het bos is zelden zo verontrustend als met Innerwoud. Een doordringende drone wordt opgetrokken uit een gemanipuleerde contrabas, songs beginnen en eindigen ongemerkt, en terwijl je gaandeweg de weg kwijtraakt, lijkt de duisternis als een vloedgolf aan te rollen. Onheil en zaligheid liggen dichter bij elkaar dan u zou denken.

Max Berlin - Elle et moi (12")

12 Max Berlin - Elle et moi © Max Berlin

Nosedrip: "Toegegeven, deze 12 inch komt uit als reprise bij Music Mania, maar zelfs als ik hier niet had gewerkt, zou ik er nog verschrikkelijk excited over zijn. Dit is fantastisch sleazy popmuziek, die in Frankrijk voor de clubs is gemaakt. Maar het is vooral dankzij de new beat dat die plaat ooit zo bekend is geworden. Een echte underground classic.”

LTGL - Scribble (7")

12 LTGL - Sribble © LTGL

Faisal: “LTGL is een van de meest getalenteerde beatmakers met een onwaarschijnlijke flow. Ik ken hem van zijn eerste producties, en de evolutie die hij heeft doorgemaakt, is zo straf dat ik er mijn hand voor in het vuur durf steken: àlles van hem waar je nu nog voor een prijsje de hand op kan leggen, mag je zeker niet laten schieten. ‘Scribble’ laat zijn mad scientist-achtige kant horen: zo’n trip om naar te luisteren. Héél indrukwekkend plaatje.”

Vanishing Twin - Dream by Numbers (10”)

12 Vanishing Twin - Dream by Numbers © Vanishing Twin

Kurt Overbergh: “De mooiste hoes die je kan vinden op Record Store Day. Ik koop ongeveer alles wat op Soundway uitkomt, een Brits label dat vooral global beats uitbrengt. Vanishing Twin is evenwel een buitenbeentje: ze spelen psychedelische pop. Twee weken geleden waren ze nog te zien op het BRDCST-festival in de AB, omdat ze klinken zoals de groep waar we het festival naar hebben genoemd. Ook Shabaka Hutchings speelde daar trouwens. Onthoud die naam! Hij is één van de Grote Hopen van de Toekomst. Ik geef het je op een briefje: hij zal iedereen plat spelen op Gent Jazz. En op RSD kun je ook een ander project van hem ontdekken: The Comet Is Coming."

Sinn Sisamouth & Ros Serey Sothea  - 'Old Pots Still Cook Good Rice' (7")

12 Sinn Sisamouth & Ros Serey Sothea - Old Pots Still Cook Good Rice © Sinn Sisamouth

Kurt Overbergh: “Mag ik er nog één iets zots tussen gooien? Dust to Digital is een geweldig re-issuelabel dat met veel zorg albums, boxes en singles uitbrengt. Nu brengen ze een single opnieuw uit met - hou u vast - een Cambodjaans zangduo. Normaal gezien zou ik wellicht aan zo’n single voorbijgaan, maar Dust to Digital is voor mij echt een kwaliteitsmeter. Dat is trouwens ook één van de redenen waarom platenlabels altijd zullen blijven bestaan. Door het overaanbod heb je een karaktervolle gatekeeper nodig. Een taak waar zij zich met grote bekwaamheid, zorg en eigenzinnigheid van kwijten."

Mr. YT - Brand New Day (12")

12 Mr. YT - Brand New Day © Mr. YT

Koen Galle: “Een erg goeie re-release op Apollo, een sublabel van het Gentse R&S. Mr. YT laat een nineties sound horen die nu aan een revival bezig is: je hoort heel duidelijk de zweverige vibe van de new age house. Wat de tijdloosheid van deze plaat bewijst, is dat zijn sound helemaal niet gedateerd klinkt. Het is niet zomaar een nostalgisch genoegen. Niet zoveel platen doorstaan de tand des tijd even overtuigend als deze Brand New Day. Verder heb ik niet de indruk dat dit de originele hoes is, maar dat geeft niet zo veel.”

Ron Trent - Prescription: Word, Sound & Power (6 x 12")

12 Ron Trent - Prescription: Word, Sound & Power © Ron Trent

Koen Galle: “De ultieme verzamelbox met allerhande straffe releases, al dan niet previously unreleased. Als je iets met Amerikaanse house hebt, dan is Prescription, het label van Ron Trent en Chez Damier, een instituut waar je als dj enorm naar opkijkt. Zowat alle releases waren prijsbeesten. Neem dat gerust ook letterlijk: omdat ze steeds moeilijker te vinden waren, werden ze ook steeds duurder. Als jong ventje in Detroit gebruikte Ron Trent de studio van de legendarische Kevin Saunderson. Daar experimenteerden hij en Damier volop, en ze namen voortdurend platen op. Hun typische geluid werd later de Prescription Sound genoemd: de blauwdruk voor een type deep house dat ongelooflijk fijngevoelig klinkt en nooit gedupliceerd, laat staan geïmiteerd kon worden. Die unieke sound is de Heilige Graal voor heel wat producers.”

Tomorrow’s People - Open Soul  (12")

Koen Galle: “Ik wilde er absoluut ook iets tussen steken dat buiten de categorie house valt. Tot een half jaar geleden kende ik deze vinyl niet, maar een knappe dj-set van Floating Points bracht daar verandering in. Dit soort re-releases doen me altijd geloven dat muziekliefhebbers vandaag in een geweldige tijd leven: er komt dagelijks zoveel goede muziek uit, maar er wordt ook nog eens zoveel fantastische muziek van vroeger opnieuw van onder het stof gehaald. Meestal zijn dat platen die indertijd over het hoofd werden gezien, of in zo’n gelimiteerde oplage verschenen dat nauwelijks iemand ze heeft gehoord. Vandaag in de repress-cultuur worden zulke parels een tweede leven gegund. Deze plaat is daar een goed voorbeeld van: van de twintig minuten durende titeltrack ‘Open Soul’ kan ik niet genoeg krijgen. Ik hoop dat ik die song binnenkort eens integraal kan opleggen tijdens een dj-set. Niet alleen omdat ik dan twintig minuten niet meer hoef om te kijken naar de muziek, trouwens. (lacht) Volgens mij zorgt deze eindeloze souljam voor het ultieme feestje: dankzij het repetitieve karakter heeft deze song de perfecte house-vibe.”

nieuws

cult

zine