Concertrecensie

Vonken en VUURWERK? Tent in de fik

Belgische Londenaars scheren de hoogste toppen op Werchter

Belgische bands die met één show een aantal sporten hoger op de ladder van hun carrière klimmen? Rock Werchter is er het geknipte platform voor. Neem nu VUURWERK, dat in KluB C resoluut het sterrenstelsel inschoot.

3 © Stefaan Temmerman

"Ik weet dat het twee uur 's middags is,” riep zanger Salem Khazali, "maar we gaan feesten alsof het middernacht is”, waarop VUURWERK 'Voices’ door de tent blies - een next century pophit waarvan de hoekige groove en weemoedige zangpartij ons aan SBTRKT deden denken. Jazeker, da’s een compliment. De gigantische metalen ring achter de band die lasers tot in de nok van KluB C blies, moet volgens ons een Stargate-achtige poort naar een ander universum zijn geweest. Hoe dan ook: VUURWERK beschikte over een motherfucker van een lichtshow, dat spreekt.

De transformatie van deze in Brussel gewortelde, maar naar Londen uitgeweken elektronicaband spreekt sowieso tot de verbeelding. We leerden de heren ooit kennen als een spannend post-dubstepcollectief dat groezelige laptopbeats aan industriële r&b koppelde. Denk aan de vroege James Blake of aan Actress: futuristische knip- en plakartiesten die niet vies zijn van grootstedelijke melancholie. Hun posse noemden ze Run Tell Secrecy, Brussel was hun labo. Een zuchtje later spanden de heren Sylvie Kreusch voor hun kar, alsook Max Colombie, over wie wordt gefluisterd dat hij zich op aanraden van de VUURWERK-boys tot elektronica bekeerde.

Cheesy sax

3 © Stefaan Temmerman

VUURWERK 2.0 openbaarde zich op Rock Werchter als een retestrakke live-band die op gewiekste wijze pop- en urbaninvloeden in zijn geluid opslorpt. Spilfiguren Thieu Seynaeve en Jergan Callebaut stonden centraal op het podium achter hun apparatuur, als mad scientists, gekleed in een soort witte labopakken, omringd door hun muzikanten. En u en ik dachten ongetwijfeld aan Soulwax, nog zo’n band die graag experimenteert op de scheidingslijn tussen live-concert en studio-experiment.

De met strobo’s doorkliefde single 'Face it’ onderstreepte dat de band met Khazali een charismatische frontman in de rangen heeft die bovendien over een atypische soulstem beschikt: egaal maar met net genoeg wanhoop om te kunnen beklijven. Aan originele invalshoeken geen gebrek. Zo hoorden we nu en dan een saxofoonpartij die even cheesy klonk als iets van Kenny G. Het deed zo onwerkelijk aan dat het amusant werd.

Branie en brio

'Far Too Slow’ had zich hoorbaar gevoed met de broeierige clubvibes die in nachtelijk Londen om elk hoekje gluren. Khazali’s smachtende zang, een intens spanningsveld tussen analoog en digitaal, het knetterende schuren tussen livedrums en elektronica: VUURWERK mixte het met zoveel branie en brio door elkaar dat wij prompt aan grootmeesters als Caribou moesten denken.

3 © Stefaan Temmerman

In 'New Flow’ rapte de koddige Glints een mopje mee en loodste hij de charmant vierkante grooves zowaar het territorium van The Streets in. Het poppy 'Care for Me’ spatte in de staart open en simuleerde een complexloos housesfeertje. Zo roekeloos catchy durfde het oude VUURWERK vast nooit uit de hoek komen. Geldt ook voor 'I’m Free’ trouwens, een intrigerende verbastering van tropical dance die zelfs even met de logge downtempo van Flume flirtte. Op die manier trapten Seynaeve en Callebaut kordaat de tussenschotten tussen indie en mainstream de vernieling in.

Goudhaantje

Nu is het aan de platenfirma Universal om deze boys om te turnen tot een Belgisch goudhaantje. De juiste singles moeten worden gekozen, de promomachine moet in gang worden gezwengeld en de belangrijkste radio’s moeten 'mee’ zijn. Om nog te zwijgen over het online-verhaal dat tot in de puntjes verzorgd moet zijn. Benieuwd of de band vlot de cross-over kan maken naar het poppubliek. Hoe zal VUURWERK in de markt worden gezet? Als een collectief à la Massive Attack en Arsenal? Of als een traditionele indieband?

Deze veredelde showcase was hoe dan ook een gedroomd kennismakingsconcert voor een vers, breed publiek. Op de voorste rijen zagen wij nu al trendgevoelige teens en tweens die lekker onachtzaam loos gingen op de beats. Eén van hen hield een pancarte op die met "Jij geeft me vonken en vuurwerk” Clouseau parafraseerde. Als dat maar goed komt.

Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine