Cd van de week

Uitzichtloosheid klonk zelden zo pittig als op de nieuwe van Anohni

Een pittig zootje

2 © RV

Vadertje Staat belazert de boel. Moeder Aarde stevent af op de apocalyps. En de zoon die over hen zingt, is net een dochter geworden. Als Hopelessness een gezin zou moeten verbeelden, keek je aan tegen een disfunctioneel zootje.

2 © null

Was het een symbolische daad, toen Antony Hegarty zijn vorige plaat Swan Lights noemde? Zes jaar later blijkt die plaat daadwerkelijk een zwanenzang. Antony is dood. Leve Anohni! Hij is officieel een zij. De transgender-zanger weigerde zich jarenlang neer te leggen bij zijn identiteit als man. Met Hopelessness zet hij/zij de laatste stap naar de metamorfose: morgen debuteert de frontman van Antony & The Johnsons als Anohni. Zónder Johnsons.

Ook muzikaal verkent Anohni andere oorden. Goed, met haar stem klinkt ze nog steeds als een onecht kind van Nina Simone en Boy George. Maar vandaag is de treurige barokpop van weleer naar de achtergrond gedrongen. Elektronica wint het pleit.

Tristesse

Share

Cynisme klonk zelden zo lieflijk

Voor de fans van het eerste uur was het even schrikken toen ze de namen van haar handlangers zagen verschijnen. Producer Oneohtrix Point Never staat immers bekend om abstracte geluidsdoolhoven, waarin machinale metal, verbasterde techno, huiveringwekkende ambient en glibberige synths je de weg naar buiten proberen te versperren. De Schotse beatkunstenaar Hudson Mohawke is dan weer een popmaximalist die de spelregels van de dance veranderde, en daarmee uitgroeide tot creatief meesterbrein achter Kanye West of Drake.

Zijn moderne, bombastische popsound beheerst ook vaak deze plaat: '4 Degrees' wordt dramatisch aangezet met drumslagen die klinken als explosies, terwijl Mohawke zich verder mag uitleven op elektronische blazers en vinnige strijkers uit een doosje. In een slow jam als de titeltrack of 'Watch Me' ontmoet zijn gevoel voor melodrama dan weer de gesjeesde elektronica van Oneohtrix Point Never.

Met die aanpak wil Anohni naar eigen zeggen "een paard van Troje" je gehoor binnenleiden. De boodschap klinkt namelijk een stuk minder sexy. Ze zingt over een wereld die troosteloos om haar as draait. Een wereld waarin oorlog, levensgevaarlijke technologie en hebzucht de mensheid vroeg of laat van de kaart zullen vegen.

Elf jaar na de doorbraak met I Am a Bird Now moet Hegarty's vertrouwde tristesse om allerhande werelds leed evenwel baan ruimen voor woede. 'Obama' verwijt ze spionage en executies zonder proces. "We dachten dat we de gezant van de waarheid aan de macht hadden gebracht", klinkt het verbitterd, waarna ze sneert: "Herken je de lafaard die je aanstaart vanuit de spiegel?"

Harde taal? Het kan nog pijnlijker. Zeker wanneer Anohni niet langer aan de zijlijn wil fulmineren. Slag om slinger neemt ze geraffineerd de rol van slachtoffer of dader aan, om het ongemak te vergroten. In 'Drone Bomb Me' belichaamt ze een Afghaans meisje, dat de telegeleide moordmachine uitdaagt. "Blaas me van de bergflank", provoceert ze de soldaat achter de aanvalsdrone, met een angelieke stem. "Schiet mijn hoofd van mijn romp / Knal mijn kristallen binnenste uit elkaar."

In 'Execution' verandert Anohni dan weer het geweer van schouder. Daar noemt ze terechtstellingen uitdagend een onderdeel van de American Dream, terwijl ze in 'Watch Me' de handschoen opneemt tegen Big Brother-praktijken. Ze noemt Vadertje Staat liefkozend "daddy", en veinst verder vertedering door te zingen: "I know you love me /'Cause you're always watching me". Cynisme klonk zelden zo lieflijk. In '4 Degrees' blijft Anohni in sarcasme-modus en juicht ze de opwarming van de aarde schijnbaar toe. Het is een heel verschil met het zachtjes gesnikte "I need another world, this one's nearly gone", zoals Antony Hegarty dat nog in 2008 deed.

Maar goed: Antony is dood. En als de voorspellingen uitkomen, is Anohni binnenkort eenzelfde lot beschoren.

Vrolijker word je niet van Hopelessness. Maar uitzichtloosheid klonk zelden zo pittig.

(Rough Trade)

cult

zine