Albumrecensie

Tin Fingers brengt koelbloedige tropenpop op EP ‘No Hero’

2 Tin Fingers brengt lichtzinnige eightiespop met soms een zwaarmoedig randje

Simpel maar bevreemdend: zo omschrijft Tin Fingers-frontman Felix Machtelinckx de hoes van zijn debuut-EP No Hero. Dat gaat ook op voor de songs: frisse synthpop vol onheilspellende ondertonen.

Share

Tin Fingers speelt met de spanning tussen argeloos en argwanend, tussen broeierig en onderkoeld

“Where you wanna go tonight?/ I wanna go / Where the owls go”, klaagzingt Felix Machtelinkx in ‘Boy Boy’, en ook al heb je geen idee wat hij precies bedoelt, toch voel je meteen: het is daar niet pluis bij die uilen (wat we sinds Twin Peaks natuurlijk allemaal weten).

Het unheimische sfeertje in de lyrics – de rest van de ‘Boy Boy’-tekst boezemt al even weinig vertrouwen in – wordt nog verstrekt door Machtelinckx’ semi-onschuldige falsetstem, het lijzige tempo en de synthesizers die zich als ijspriemen door de song boren.

2 De platenhoes staat symbool voor de koelbloedige tropenpop van Tin Fingers. © Ben Zank

Ook ‘Finally Feeling Alone’ en ‘Swim’ spelen voortreffelijk met die spanning tussen argeloos en argwanend, tussen broeierig en onderkoeld. Ritme en melodie doen frivool, zelfs tropisch aan, terwijl het klankenpalet eerder naar de Noordpool wijst. Zie ook de hoes met een foto van de New Yorkse fotograaf Ben Zank, waarop een weelderige groene plant staat, en waarover tegelijk een koude sluier hangt. Koelbloedige tropenpop, is dat al een genre?

Sluimerend popgevoel

Enfin, Tin Fingers heeft een coole, tegelijk eigentijdse en naar de eighties knipogende popsound beet, maar die is er niet vanzelf gekomen. De Antwerpse band speelde ooit donkere folk(rock), waagde zich aan psychedelica en garagelawaai, maar uiteindelijk gaf ze toe aan het altijd al sluimerende popgevoel in haar muziek.

Rafelige rockjongens als Mac DeMarco en Kevin Morby hebben dus plaatsgemaakt voor wat minder aardse poptypes als Grizzly Bear (de combi van pompende groove en ijle samenzang in ‘Young Mother’), Yeasayer (‘Finally Feeling Alone’ doet denken aan het complexe geluid van hun album Fragrant World) en Tame Impala (de overal voorbij zwevende wolkjes gitaar-met-delay).

Springerige synths

Mede-architect van dat geluid is Jasper Maekelberg van Faces On TV en Warhaus, en knoppenman bij heel wat jonge belpoppers. De alomtegenwoordige – slaapt die jongen ooit? – Maekelberg lijkt hier als producer wat verder van huis dan bij de andere bands waarmee hij werkte. De futuristische pop van Soldier’s Heart komt wellicht het dichtst in de buurt.

Share

Tin Fingers’ popsongs zitten vol vage, maar intrigerende zinnetjes

Maekelbergs signature sound – een hobbelende baslijn – hoor je wél heel goed in ‘Tropical’, waarin Machtelinckx boven een springerige synthriedel goochelt met bizarre zinnetjes als “Oh sweet chromosome / I’m not going home / tropical temperature / fucked up my glasses.”

Vervreemding, vertroebeld zicht, niet naar huis willen, alles willen losgooien: het lijken vaste thema’s in Tin Fingers’ popsongs vol vage, maar intrigerende zinnetjes als “I wanna fall / Boys fall too / boys fall just like girls do” (uit ‘Boy Boy’).

Alleen mag de band nog iets vaker “no breaks / downhill” gaan, zoals het in diezelfde song klinkt. Dat betekent: niet de richting van ‘€€’, dat veel te lang voortdobbert op een slome groove en een dunne melodie, wel die van de mooie single ‘Young Mother’ (die ook van een fraaie video is voorzien). 

Lichtzinnige eightiespop krijgt daarin een zwaarmoedig randje, terwijl Machtelinckx in de huid kruipt van een jonge moeder die haar dochter waarschuwt voor de valkuilen van het leven. Dan is Tin Fingers op zijn best: als ze het rare in het alledaagse naar boven halen.

Nu uit bij WasteMyRecords. Tin Fingers spelen op 8/9 op Leffingeleuren. EP-presentatie op 6/10 in Trix, Antwerpen. Ook te zien op 4/11 in De Warande, Turnhout (met Few Bits) en op 25/11 in de AB, Brussel (met The Lighthouse).

nieuws

cult

zine