Review

The Sound of the Belgian Underground: spreidstand tussen futurisme en fetisj

13 © Alex Vanhee

Wat ruist er door het struikgewas in ons land? Subbacultcha! maakte een selectie van beloftevolle jonkies in de AB, met het festival The Sound of the Belgian Underground. De tien acts van de dag, die de toekomst van de Belgische muziek moeten verzekeren, sorteerden wij in volgorde van onmisbaarheid.

1. Roman Hiele

13 © Alex Vanhee

Op eenzame hoogte: Roman Hiele. Deze elektronica-producer uit Antwerpen bleek achteraf de duidelijk afgetekende primus inter pares. Met een prikkelend opgebouwde set sprong deze geluidsgoochelaar voortdurend van de hak op de tak. Huppend tussen uiterst dansbaar en jazzfähig experiment, verveelde Hiele geen nanoseconde.

In zijn elektronische collages ontwaarde je zowel de hand van Aphex Twin als Hudson Mohawke, maar zijn muziek had onweerlegbaar ook een eigen smoel. In het publiek merkte je net zo goed dat een hele dag gesmacht werd naar een set als deze, die zelfverzekerd vonkte, maar waarbij de artiest van dienst ook weerspannig durfde tegenpruttelen. In het spanningsveld tussen claustrofobisch en melancholisch is Roman Hiele kennelijk een eigen niche aan het uitkerven.

Die kamerbrede grijns op zijn gezicht aan het eind? Die zag je ook bijna op alle tronies in de zaal verschijnen. Van deze kerel gaat u nog véél horen.

2. Matthieu Serruys

13 © Alex Vanhee

In Vlaanderen is de nieuwe William Basinski opgestaan. Of zo leek het alleszins, toen Matthieu Seruys een analoge bandopnemer liet aanrukken op het podium, om met gruizige loops en hypnotiserende ambient aan de slag te gaan. We zouden paragrafen lang kunnen uitweiden over de glansrijke visioenen die zijn mysterieuze, lichtjes dreigende geluidslandschappen in de AB opriepen. Maar de witjassen kijken nu al met dreigende blik naar ons, dus we doen er beter het zwijgen toe.

Wél het vermelden waard: erg subtiel werkte zijn set in op je zenuwstelsel, waarbij je gedachten al eens durfden meanderen, maar de ultrafragiele, repetitieve klanken geen moment écht van je aandacht wegslopen. Enig manco? Het gebrek aan bewegende beelden was een kleine domper op de geestvreugde. Deze impressionistische klankschilderijen verdienden een meer poëtische visuele omlijsting.

3. Cocaine Piss

13 © Alex Vanhee

Zou de Luikse punkgroep al ooit voor zo'n beleefd, schutterig publiek gespeeld hebben? We hopen oprecht van niet. Telkens wanneer brulboei Aurélie weer eens het publiek indook, zag je verschrikte festivalgangers reflexmatig terugdeinzen.

De frontvrouw liet het duidelijk niet aan d'r hart komen. Een half uur lang hinkte de groep tussen pret, pose en de pijngrens. Het leverde een blitz-delirium op, waarbij rauwe, afgekloven gitaren en de gekte van de frontvrouw in songs van één minuut gestouwd werden. De manie van Aurélie kwam soms wat beredeneerd over, maar ook dat drukte de lol nooit echt. Toch maakte de groep vooral duidelijk dat hun waanzin voorlopig beter tot zijn recht komt in een zweterige kruipkelder, een onderkomen bunker of een bruin doorrookt café.

13 © Alex Vanhee

4. Mittland Och Leo

Zinnelijke soundscapes, minimalistische beats en warme synths. Daar maakten Joke Leonare en Milan Warmoeskerken (zie ook Flying Horseman en Condor Gruppe) een erezaak van in de AB. Hun lichtjes psychedelische orgelpop stuurde je mijmeringen al gauw richting Stille Oceaan, waar je het onder een nachtelijke sterrenhemel op een zacht dobberen zette.

De etherische synth-muziek van het duo leek bij momenten wat schatplichtig aan Peaking Lights, Beach House en Stereolab, maar in extremis gingen de twee met zovéél verschillende referenties aan de slag dat één welbepaalde stempel afbreuk zou doen aan hun eigenzinnigheid.

13 © Alex Vanhee

5. Youff

13 © Alex Vanhee

"De djoef van de week," kondigde Kurt Overbergh dit sloophamer-duo uit Gent aan. Aan Willy's & Marjetten moesten wij niet meteen denken:  eerder aan Death From Above 1979. Met een primitieve oerkracht gaven ook deze twee kerels je het gevoel dat zwaar onheil elk moment kletterend in je nek zou kunnen belanden. De drummer tekende voor de donderslagen bij heldere hemel, terwijl hij - net als de bassist - zich en passant de longblaasjes uit het lijf schreeuwde.

De groep beukte levenslustig in op je middenrif, waardoor het jammer was dat het vet van de soep raakte, net voor het eind van de set. Het duo zette het dan maar op een onbestemd gefröbel. Anti-climax na zo'n heftig nummertje.

13 © Alex Vanhee

6. Orphan Swords

13 © Alex Vanhee

Het Brusselse duo Orphan Swords bracht twee geluidsexperimentalisten samen, die liever de lange omweg kozen dan een rechtstreekse verbinding naar hoofd, heupen en hart. Met knarsende noise en abstracte techno bouwden ze tergend langzaam op naar de apotheose. Geduld werd wel degelijk beloond, met een set die goeddeels geïmproviseerd klonk, maar je voortdurend in een greep hield met stevige bassen en spannende ritmes.

7. Shetahr

"Anger" stond te lezen op het shirt van de frontman. Met net zo'n onverholen woede wierp hij zich lichaam - en korte broek - in de strijd. De trashpop van het trio gaf zachte kopjes aan Shellac, maar de songs intimideerden nooit op eenzelfde manier.

De frontman zong in het Engels en in een carnavalsvariant op het Duits, ontblootye zijn bovenlijf na anderhalve song en leek vanaf de grond het kruis van een festivalganger te willen serenaderen. Geestig? Absoluut. Maar écht overtuigen deed de groep zelden.

Meer waren we dan ook te vinden voor de gitariste, die zich elders in de set opwerkt tot een gezante van Patti Smith en Kim Gordon, waarmee ze de schreeuwerige noisecapades nét dat tikkeltje meer diepte gaf.

13 © Alex Vanhee

8. Different Fountains

Een futuristische ridder - ergens tussen robot en conservenblik - komt het podium op. Een meisje ritselt langs zijn maliënkolder, en propt een stokje in het oorgat van zijn hoofddeksel. Met een sensuele beweging beroert de dame in kwestie die holte. Zijn we nu getuige van een muzikaal schooltoneel of bizarre fetisjporno? We raken er niet uit.

Het doet afbreuk aan de set, waarin elektronica en een contrabas de glansrol wegkapen. Muzikaal gaat de muzikaliteit van het gezelschap evenwel volledig aan je voorbij door de pretentieuze opvoering. We horen nog net discrete housebeats, atmosferische soundscapes en ambient passeren, maar dit Venezuelaans-Oostenrijks duo dat in Brussel strandde, toonde zich toch vooral een lichtjes teleurstellende afsluiter van dit Underground-festival.

13 © Alex Vanhee

9. Wulfy Benzo

Zijn dramatische intromuziek getuigde van bravoure, maar de set van Wulfy Benzo bleek veel minder overrompelend. Je moest het de jongen nochtans nageven: best wel een ballsy moveom met de school te kappen, en in één rechte beweging te verkassen naar Berlijn.

Maar waarom kwam hij dan over als een rotverwend wereldvreemd joch? De performance van Benzo hield het midden tussen witheet verpakte leegte en de lachwekkende woede-aanval van een kleuter.

Zo liet hij zich een paar keer pathetisch vallen op de grond, terwijl hij paars aanliep en met een iel stemmetje onbestemde nonsens spuwde als "God is a reptile" of "caterpillar juice". Waarna hij demonstratief een selfie nam vanaf het podium.

Is dit wat er gebeurt als je de aanstelleritis van Kanye West zou distilleren en verheffen tot artistieke norm? "This is my emotional track, so please cry with me," instrueerde deze salonfähige MC het publiek nog aan het eind. Zouden tranen van het lachen ook kunnen dienen als geldige valuta?

13 © Alex Vanhee

10. Samuelspaniel

13 © Alex Vanhee

Heeft u ook zo'n schurfthekel aan luitjes die hun Facebook-wall plamuren met foto's en filmpjes van hun huisdieren? In dat geval zapte u beter direct weg toen Samuelspaniel in beeld verscheen. Zijn elektronica-set werd gestut door levensgrote visuals van een puppy die in real time te slapen gemasseerd werd. Schattig of melig? Hangt er van af of u al dan niet een lobotomie overwoog, terwijl in de geluidsmix aanmoedigingen als "good boy" gesmokkeld werden. 

Net als dat verschrikkelijk temerige filmpje leken ook de repetitieve loungy laptopklanken van Samuelspaniel bedoeld als een warme massage voor de ziel. Yuk. Pas toen hardere beats binnenvielen, gijzelde deze producer even je aandacht. Alleen: de pret was alweer over toen de oneindig foute nineties-hit 'Bailando' van Paradisio in een soezerige balearic remix werd gegoten. Dit was - hoe toepasselijk toch - van de hond zijn kloten.

nieuws

cult

zine