muziek

The Sound Of The Belgian Underground: duister in alle kleuren

6 The Sound Of The Belgian Underground was een samenwerking tussen Subbacultcha! en Ancienne Belgique. © Alex Vanhee

Met The Sound Of The Belgian Underground boden Subbacultcha! en Ancienne Belgique zondag een staalkaart aan, van wat er momenteel broeit in het alternatieve circuit. De opmerkelijkste artistieke linksmarcheerders tilden we voor het gemak bovengronds.

6 Maan © Alex Vanhee

1. Maan
Niet het zonnetje in huis

Morsecode zwelt aan, alsof een onrustwekkende boodschap steeds paniekeriger wordt verstuurd. Onderhuidse dreiging gaat tegelijk uit van een nukkige beat, die de sfeer van verhoogde spanning alleen doet stijgen. Alarmfase 4 lijkt na een minuut of twee ingezet.

Het mag duidelijk zijn: Maan wil duidelijk niet het zonnetje in huis zijn.

Dit Gentse duo draagt ook duidelijk de donkerste periode van de jaren tachtig hoog in het vaandel. Met een wiskundige precisie ontleden de ingenieurstudenten Simon Apers en Tim Depraetere het geluid van coldwave. Robotklanken, metalige orgels, doemerige bassen en nerveus raspende noise passeren de revue. Ergens blaft een kille stem iets onbestemds. Het gevoel van verlating is compleet.

Met repetitieve mantra's die zwarter kleuren dan de donkere kant van de Maan, kiest het tweetal voor een muzikaal parcours dat perfect zou gedijen in een isoleercel of louche kelder waar goths elkaar treffen. "Ranzig, vuil en primordiaal," vatte presentator Kurt Overbergh de sound treffend samen. Meer woorden zouden ook wij er niet vuil aan maken.

Het geluid van een laag overvliegende helikopter maakt finaal een eind aan deze koortsige noisetrip. Op redding hoeft u tegen dan al niet meer te hopen.

6 Hantrax © Alex Vanhee

2. Hantrax
Blitzoffensief als een steenpuist

Vooruitstrevende synthmuziek. Zo werd de set van de Antwerpenaar Han Swolfs, toetsenist bij Kiss the anus of a black cat, vooraf omschreven. De blik van Hantrax blijkt niettemin meestal vastgeroest op de achteruitkijkspiegel. Met analoge synths worden de jaren tachtig ingevet, waarbij eurodisco, new wave en Electronic Body Music een robbertje uitvechten met elkaar. Al komt de nieuwe generatie van de French touch er ook heel even fluks tussen gefietst.

Zijn beukende blitzoffensief wordt verrassend afgetrapt met een verstilde voordracht. Swolfs leest Engelse poëzie voor, terwijl hij zich op zijn flank neervlijt tegen de planken. Die entrée oogt lichtjes pretentieus, maar dat maakt hij achteraf weer goed met een set die blaakt van viriliteit en dansbare ritmes waarin zwarte funk doorschemert.

Nu eens lijkt de laptop alle muziek volledig voor zijn rekening te nemen, wanneer Swolfs weer eens ijsbeert over het podium, de microfoon nonchalant tegen zijn lippen gezet. Maar dan weer schijnen zijn composities à la minute te ontstaan. Hoogte krijg je niet van Hantrax' werkwijze. Maar zeuren doen we niet.

Je hoort kerkorgels tegen sawtooth synths opboksen, kille drums tegen hapklare dancebrokken inbeuken, en spannender nog: een Paard van Troje wordt de set onverhoeds binnengeloodst. Naar het einde desintegreert de set immers tot een experimenteel avant-garde compositie, met een dissonante finale.

Niemand die dàt heeft zien aankomen.

Maar anderzijds: wat had je dan verwacht, van een kerel die zijn nom de plume leende bij miltvuur? Deze set barstte toepasselijk open als een venijnige, zwarte steenpuist.

6 Ssaliva © Alex Vanhee

3. Ssaliva
Spagaat tussen staal en siroop

Oh Luik!

Gouw van wafels, siroop, mijnbouw en staalindustrie.

Maar ook: gewest van ambient en weifelende psychedelica. Met Ssaliva leek de Franstalige provincie zowaar een geschikte ambassadeur te hebben gevonden voor zijn overige troeven. De eigenzinnige soundscapes van Ssaliva klonken nu eens warm en zoet, dan weer donker en staalhard. Deze lofi-artiest ging in het begin van zijn set aan de slag met opgeknipte samples van vrouwenzang en spookachtige effecten, om daarna voluit te kiezen voor een geluid dat kleur wiegende te bekennen. Nu eens nodigde zijn muziek je uit om te chillen, dan weer om voorzichtig te schuifelen.

Net als zijn lichtend voorbeeld Oneohtrix Pont Never, het solovehikel van de Brooklyner Daniel Lopatin, hinkte Ssaliva voortdurend tussen hypnotiserende locked grooves en meticuleuze collages. Die spagaat tussen ambient en noise klonk bij momenten onbehaaglijk. Maar bovenal: intrigerend.

6 Going © Alex Vanhee

4. Going
Een kosmische slasherfilm

Gek van gitaren? Going gaf in de AB aan dat zes snaren niet zaligmakend zijn als fundament voor een stevige wall of sound. Deze groep deed haar voordeel met een ongewone bezetting van twee toetsenisten (Giovanni Di Domenico en Pak Yan Lau) en evenveel drummers (João Lobo and Matthieu Calleja).

Zo stuurde dit viertal je op excursie door een geluidslandschap dat kosmische trekjes vertoonde van seventies-soundtracks, maar net zo goed even donker kleurde als een gestoorde slasherfilm.

Hun opwindende geraas deed slag om slinger denken aan het geluidslaboratorium Tortoise en Battles, waarbij trance van evenveel belang leek als volume. Via stuwende polyritmes, klavieren die tot het uiterste gedreven werden en schijnbare improvisaties, bouwde deze groep tergend langzaam op naar een climax. Ondanks het vroege middaguur - Going kreeg de ondankbare taak om het festival voor open te verklaren - wist de band je bij de kraag te grijpen. Zelfs wanneer ze met tegendraadse ritmes of hoekige constructies je schijnbaar deed verdrinken in een poel van geluid. Zolang een reddingsboei binnen handbereik blijft, raden we deze Going dan ook warm aan.

6 Miaux © Alex Vanhee

5. Miaux
Een ritselende zeemeermin

De ingeweken Antwerpse Mia Prce oogde in haar blinkende, veel te strak aanspannende jurk als een aangespoelde zeemeermin. Nochtans bleek deze sirene haar stem niét in de strijd te werpen. Wel een synthesizer die fungeerde als volledig orkest.

Daarmee zette Miaux haar zinnen op elke melancholische ziel. Een weemoedig kamermuziekje zette de toon voor een set die grossierde in alle tinten duister. New wave met lieflijke exotische reflexen beheersten nu eens haar sound, daarna versierde een morose beat haar composities.

Daar kwam gaandeweg ook wat geritsel en gekraak bij kijken. Ontnuchterend genoeg bleek dat aan een tegendraads kabeltje te liggen. Jammer, want net die oneffen geluiden verleende Miaux grote charme: alsof haar muziek uit een stokoud speeldoosje kwam. Of alsof een vinylplaat teveel stof had vergaard doorheen de jaren.

Niettemin: met deze weemoedige pianiste sloeg je al eens graag tegen de klippen.

nieuws

cult

zine