Concertrecensie

The Sore Losers in de AB: bluesjongens met talent voor viezigheid

5 The Sore Losers in de AB. © Alex Vanhee

"For best experience, this record should be played loud", staat er te lezen op Skydogs, de nieuwe van The Sore Losers. Dus wat dacht je dat ze in de AB gingen doen? Een theekransje houden?

The Sore Losers zijn sinds hun deelname aan Humo's Rock Rally een slordige zes jaar geleden een household name geworden; niet weg te branden van Studio Brussel, commercieel gezond en populair bij een breed publiek.

Waarom? Omdat zij een soort bluesrock maken - met het nodige geweld uit de gitaren gesleurd - dat van vitaal belang is. The Black Keys en Jack White deden iets gelijkaardigs, maar zeker die eersten zijn daar tegenwoordig een beetje op uitgekeken, en euh... Ja, wie heb je zo nog? De wereld heeft vuile rock-'n-roll nodig. The Sore Losers zijn er om in onze noden te voorzien.

5 © Alex Vanhee

Zo ook gisteravond. Het ene moment is de AB nog een nette concertzaal voor de meerwaardezoeker, het andere zijn de spots gedoofd en weerklinken er geluiden die niet zouden misstaan in de vuigere clubs langs Route 66, waar de fanatiekere biker gangs toch liever niet binnenstappen uit vrees voor kleerscheuren.

'Blood Moon Shining' is, net als op Skydogs, de perfecte opener: tegelijk vorte, bijna in slowmotion voortdenderende sludge én na twee luisterbeurten meezingbare drieminutenpop. Dat zijn The Sore Losers: bluesjongens met een talent voor viezigheid, maar ook voor goeie melodieën.

5 © Alex Vanhee

De hele avond blijkt een oefening in bondigheid. Het gaat zo: nummer-tsják-nummer-tsják-nummer-tsják-gitaarsolo! Nergens een dip, nergens een mindere song (hebben ze die?), nergens de tijd om op de klok te kijken. Vind ik leuk: 'Got It Bad', omdat de tekst van het refrein ("Girl you know I got it bad for you") er één van een One Direction-nummer zou kunnen zijn, maar Jan Straetemans de woorden zingt alsof ze hem pijn doen, alsof hij het verschrikkelijk kút vindt dat hij het voor dat meisje te pakken heeft. Nog: 'Cherry Cherry', omdat daar geen excuses worden gezocht, noch aangeboden. The Sore Losers willen poepen: deal with it.

'Can't You See Me Running' vervolledigt het foutloze openingskwartet van Skydogs: dat nummer heeft misschien een íéts zachtere inborst dan wat er daarvoor kwam, maar het orgasme is al even vochtig - aan het eind barst een gitaarsolo los waaraan bravere jongens niet kunnen beginnen zonder een vinger of twee kwijt te spelen. Met de kop vooruit de psychedelica in; en maar blijven botsen. 'Blue Shoes' dreigt even romantisch te worden, maar ontaardt ook al in instrumentale waanzin.

5 © Alex Vanhee

'Girl's Gonna Break It' breekt uit de boeien van de bluesrock en wordt in een goeie drie minuten een anthem voor verschoppelingen, gefnuikte dromers en mannen met een stinkende adem. Het zwelt aan tot iets dat slecht is voor de geluidsnormen, maar goed voor al de rest. 'Dirty Little Pretty Thing' is ook een crowdpleaser, en ik prijs me gelukkig dat de fans van The Sore Losers zulke gedegenereerde vetzakken zijn. Tijdens zes zwalpende minuten klinkt het alsof Iggy Pop op het podium staat te pogoën, of tegen Satan z'n been zit op te rijden. 'Beyond Repair' wordt ingeleid met - waarom ook niet - een surfriedel.

In het staartje van de set: ritmisch handgeklap van de hele zaal - iedereen in trance - bij 'Silver Seas'. Een goeie cover van 'Kick Out the Jams' van MC5 dat evengoed een eigen compositie had kunnen zijn. En ook een song met een titel die het hele optreden samenvat: 'Juvenile Heart Attack'. Geen idee tegen wie die "open your mouth" gericht is, maar ik zou zeggen: niet doen!

'White Whale' is dan weer even massief als de naam doet vermoeden, terwijl 'Working Overtime' en natuurlijk 'Tripper' tot de grote verbazing van werkelijk niemand gouden bisnummers blijken te zijn: niet zozeer een kers op de taart als wel een extra ejaculatie op een gangbang. Geen dank voor de mental image.

De tactiek van de Limburgers was feilloos: meteen bananas gaan van bij de opening, datzelfde energiepeil 70 minuten aanhouden - zelfs tussen afscheid en bis zat maximum één minuut - en voor de zekerheid ook maar een baksteen op het gaspedaal binden. Niks aftasten, niks bindteksten, niks zever; wel de vuilste bluesrock aan deze zijde van vroege Sabbath. Er zijn kwaaiere manieren om een vrijdagavond op gang te trekken. Vanavond drink ik geen cocktails, maar bourbon.

5 © Alex Vanhee

nieuws

cult

zine