Leffingeleuren

Roland brengt ode aan Moondog: bonte Viking, briljant Walhalla

Het wonderlijke repertoire van een viking verrijkt met de originele arrangementen van eigentijdse artiesten

3 Roland Van Campenhout brengt hulde aan Moondog. © Alex Vanhee

Een wereldpremière, toeterden de media om ter luidst, toen bekend werd dat Roland Van Campenhouts hulde aan Moondog live gestreamd zou worden naar een cultureel centrum in de buurt. Geen idee hoe die "immersive" concertervaring uiteindelijk aanvoelde in een belendende zaal, maar de vlees-en-bloed-versie in De Zwerver bleek alvast behoorlijk legendarisch.

3 © Alex Vanhee

Zowel Condor Gruppe als Roland brachten op Leffingeleuren een hommage aan Louis Thomas Hardin, alias Moondog. De muzikant die bekend werd als 'The Viking of 6th Avenue' scoorde nooit grote hits, en was in onze contreien zelfs gekender omdat zijn nabestaanden Stef Kamil Carlens op de huid zaten om het eigenlijke gebruik van de groepsnaam Moondog Jr. Maar deze blinde, muzikale tuinkabouter liet zich bij leven en welzijn ook voorstaan op een wonderlijk repertoire, dat je gijzelde naar een muzikaal Walhalla.

Om die reden werd Moondog zondagavond gefêteerd door Roland, die voor deze bonte muzikant ook een bont gezelschap om zich heen had verzameld. Deelden de rangen: Arno's partner in crime én toetsen Serge Feys (die zijn zoon ook had opgetrommeld), de superieure bassist Mirko Banovic, drumster Isolde Lasoen en Patrick Riguelle.

Share

Behoorlijk indrukwekkend om te zien hoe deze artiesten hun eigen persoonlijkheid verwerkten in de muziek van Moondog

In fleurige kamerjas en getooid met een vissenmuts maakte Roland ook visueel grote sier, maar opmerkelijk genoeg was hij niet eens de belangrijkste publieksattractie. Die rol werd broederlijk gedeeld door Riguelle, die de songs aankondigde met spoken word, én Isolde Lasoen, die zich opwerkte tot één van de meest begenadigde metronomen in ons land. Behoorlijk indrukwekkend om te zien hoe deze artiesten hun eigen persoonlijkheid verwerkten in de muziek van Moondog.

3 © Alex Vanhee

In de set speelden de geest van Sun Ra én Leadbelly een glansrol, en ergens hoorden we zelfs een streepje Santana verdwijnen. Maar tegelijk werd je omvergeblazen door de muzikale superioriteit van Moondog zélf, die abstracte jazz en funky blues ventte als een excentrieke popster. In Leffinge kreeg zijn oeuvre een symfonisch jasje aangemeten, met blazers en de withete synths van Serge Feys.

Dat Moondogs composities bedacht werden met nieuwe arrangementen door dit eigenzinnige gezelschap, bleek overigens nog de grootste verrassing van de avond. Met briljante songs als 'Enough About Human Rights' wist de groep je moeiteloos te kluisteren, maar net zo goed werd je rauw gepakt door 'Dog Trot' dat geinig aangekondigd werd als "een foxtrot voor hondenliefhebbers".

Voor de fans die zich zondagavond bekeerd zagen tot Moondog: ondertussen is er ook een documentaire over de mythische muzikant in de maak: