Concertverslag

Roger Waters leidt het verzet tijdens een fenomenale show in Barcelona

Europese Us + Them-tour laat geen spaander heel van Donald Trump

2 Roger Waters tijdens de show in Barcelona . © EPA

Tijdens de Us + Them-tour laat Roger Waters geen spaander heel van Donald Trump, maar zijn larger than life optreden hakt net zo stevig in op je eigen gemoed. Dat merkten we zelf in Barcelona waar de legende van Pink Floyd zijn Europese tour aftrapte. Die voert hem in mei ook twee keer naar het Sportpaleis.

Share

Als een ondeugend schooljongetje klim ik over de balustrade. Deze show moet je voelen vanaf de voorste rijen

Grauwe wolken pakken dreigend samen boven het Palau Sant Jordi, op de top van Montjuic Park. We hadden een ander, wàrmer Barcelona verwacht. Maar kennelijk wil de natuur vandaag een voorzetje geven aan Roger Waters, die ’s avonds zal spelen in deze overdekte sporthal.

Us + Them is namelijk een verbluffend zintuiglijk spektakel, vergelijkbaar met de grandeur van de Catalaanse stad. Maar tegelijk galopperen de duistere stokpaardjes van Waters voortdurend door de set, als de ruiters van de Apocalyps. Verloederde zeden, de kwalijke uitwassen van kapitalisme en alles wat naar autoriteit ruikt, beheersen de set. Een quadrofonisch en magisch-megalomaan spektakel geeft onderdak aan zijn pleidooi voor een minder gruwelijke wereld. De overrompelende beelden die hij daarbij gebruikt, treffen dan ook doel.

Trump is de lul 

Zo stoot en trapt de 74-jarige activist/bassist met wonderlijke precisie om zich heen, en schopt hij zijn publiek in een beweging een geweten. Kop van jut is – sans surprise – Donald Trump. Op een bepaald ogenblik zien we de tekst “Trump eres un gilipollas” verschijnen. Google Translate is overbodig. De boodschap is duidelijk: Trump, je bent een lul.

"Picture a leader, with no fuckin' brains", klinkt het ook wrang tijdens 'Picture That’, waarin de frontman als een bevlogen politicus het podium verkent. In diezelfde song hoor je in zijn parlando: “Wish you were here, in Guantanamo Bay”. De verwijzing naar dat gevangenenkamp is gelijk een wenk naar zijn eigen verleden met Pink Floyd. 'Wish You Were Here' wordt strategisch ingezet na die eerdere tirade. De oudere fans in het stadion spinnen er alleen maar garen bij: de set wordt zowat volledig ingepalmd door werk van Pink Floyd. 

De roes van een bittere pil

Share

Waters brengt een set die verrassend toegankelijk is, maar de miserie waarmee hij je visueel bestookt, is vaak confronterend

Aan het eind van de jaren 80 werd het Palau gebouwd op een voormalige vuilnisbelt. Grimmig toepasselijk voor deze show, denken we. Ook nu wordt in vuile potjes geroerd, maar stilistische schoonheid wint uiteindelijk het pleit. Zelfs de fans die zich politiek op de vlakte willen houden – logische keuze tijdens een concert – hoeven zich geen seconde de les gespeld te voelen.

Om de bittere pil te vergulden verbergt Waters zijn zedenpreek namelijk in een fenomenaal audiovisueel hoogstandje. Een quadrofonisch geluidssysteem tijdens ‘Time’ zorgt ervoor dat je helemaal ondergedompeld wordt in een spel van klokken. Psychedelische visuals tekenen elders in de set dan weer voor de roes. Als een ondeugend schooljongetje klim ik met een bevriende journalist over de balustrade naar de parterre. Deze show moet je voelen vanaf de voorste rijen, zo wordt snel duidelijk.

Humor en horror

Share

We horen regeringsleiders schutteren dat ze hopen dat het conflict niet escaleert. Ze hadden die hufters en trutten beter naar Roger Waters gestuurd

Een minder puberaal vertoon van verzet domineert de set dan weer. Tijdens het tweede en derde deel van ‘Another Brick in the Wall’ verschijnt een plaatselijk kinderkoor op het podium, met op de outfits 'Resist' geprint. Terwijl de hele parterre zich schor zingt, voel je de rillingen in rotten van elfendertig over je ruggengraat lopen. Dat is niet anders wanneer sloganeske tweets van Trump later over een immense videowall in het midden van de zaal rollen. Naast ons moet een koppeltje onbedaarlijk lachen met de idiotie die defileert voor het netvlies. Hun humor, onze horror. We worden haast onpasselijk van de grootspraak en bêtises die we lezen. Waters brengt dan ook een set die verrassend toegankelijk is, maar de miserie waarmee hij je visueel bestookt, is vaak confronterend.

Hij doet het haast achteloos door tussendoor te spelen met beelden uit het verleden. Er zijn referenties aan Battersea Power Station, de voormalige kolencentrale langs de Theems, die de hoes van Animals (1976) sierde. Daarbij werd een twaalf meter groot ballonvormig varken opgelaten. Het varken brak tijdens de fotosessie los, zweefde door de aanvliegroute van London Heathrow Airport en leverde Pink Floyd heel veel publiciteit op. Ook nu zweefde de buitensporige big boven je hoofd als een ongeleid projectiel. Hoe toepasselijk: een schreeuwende Trump siert de flanken van het beest.

Veredelde covergroep van goud

2 © AFP

Over dieren gesproken: een ander hoogtepunt is ‘Dogs’ dat bijna twintig minuten lang de zaal inpalmt, waarin Waters een varkensmasker oppikt, champagne drinkt en zich navenant gedraagt als het hondsvot dat hij bezingt.

In zijn zwart, nauwsluitend shirt en jeans vermijdt hij het licht van de spots evenwel zo vaak mogelijk. Dave Kilminster neemt de solo’s voor zijn rekening, terwijl Jonathan Wilson aangeschreven werd voor de lead vocals. Dat Waters’ stem beperkt is, valt evenwel nauwelijks op. De veredelde covergroep die je ziet tijdens de songs van Pink Floyd, is goud waard.

Hufters en trutten

In de laatste rechte lijn van het drie uur durende concert richt Waters zich specifiek tot het publiek: “Mijn standpunt is duidelijk: onze leiders mogen geen bommen afsturen op het Syrische volk. Het zou een grote fout zijn. We leven in een wereld waar propaganda belangrijker lijkt dan de realiteit. Ik heb deze avond zoveel liefde gevoeld, en dat is wat we moeten delen. Omdat we samen een toekomst moeten hebben, ongeacht religie of nationaliteit."

Amper vier uur na de laatste noot, staan we weer in de luchthaven van Barcelona. Rond het grauwen van de ochtend braakt een schermpje beelden van kruisraketten die de grond raken. De Verenigde Staten, Groot-Brit­tan­nië en Frankrijk zijn diezelfde nacht begonnen met een vergeldende aanval op Syrië. We horen regeringsleiders schutteren dat ze hopen dat het conflict niet escaleert. Ze hadden die hufters en trutten beter naar Roger Waters gestuurd.

Us + Them gaat door op 11/5 en 12/5 in het Sportpaleis, Antwerpen. Is This The Life We Really Want? is verschenen bij Sony. sportpaleis.be

cult

zine