Play it again, DM

Play it Again, DM: huiverplaatjes en hatelijke praatjes

2 © Editors

Editors gaan Sonny & Cher achterna en Taylor Swift verdwijnt in The Velvet Underground. Stem deze week af op Play It Again, DM, voor een rondje gloednieuwe muzikale sensaties. Met deze week ook extra aandacht voor Belgische topsongs van Flying Horseman en Glints!

Flying Horseman - 'Money'

BREAKING NEWS - Nick Cave, Elvis Presley en David Eugene Edwards betrekken momenteel een stekje in het Antwerpse. Ze huizen kennelijk samen onder éénzelfde schedeldak van Bert Dockx. Of dat vermoeden werd toch gewekt nadat we 'Money' voor het eerst hoorden. Met die song stuurt Dockx' groep Flying Horseman je op een broeierige en theatrale geluidsreis. Eén die liefst acht minuten lang aanhoudt, maar geen seconde de spanning doet verslappen. Méér nog: de filmische climax volgt in de laatste minuten.

We kunnen YouTube-recensent Kartje Kilo dan ook alleen maar bijtreden in zijn eloquente reactie onder dit filmpje: "Wat een band! Wat een song! Wat een clip!" 

De nieuwe langspeler van Flying Horseman zal overigens Night is long heten, en verschijnt op 30 oktober bij Unday Records.

Glints - 'Dread'

Het gerucht doet de ronde dat wie drie keer "Glints" en "dread" fluistert in de spiegel meteen zicht krijgt op de donkerste krochten van het voorgeborchte.

Goed, dat gerucht stuurden we mogelijk net zelf de wereld in. Guilty as charged. Maar we spreken als ervaringsdeskundige, edelachtbare! Met dit onweerstaanbare huiverplaatje bewandelt deze Belgische nieuwlichter immers een door treurwilgen overwoekerde sluipweg tussen onpeilbaar duister en tomeloze weemoed.

De poëtische hiphop van Jan Maarschalk Lemmens - nu snapt u gelijk waarom hij zich Glints noemt - blijft bijna volledig van zonlicht verstoken. Nu eens verschijnen de raps in de gedaante van een jonge A$AP Rocky, dan weer komt Mike Skinner voor de geest. De minimalistische elektronica van 'Dread' vraagt dan weer somber onderdak in de schuilkelders van uw geest. Fijn detail: Jergan Callebaut van VUURWERK werkte mee aan deze song, en dat is ook te horen aan de atmosferische productie.

Editors - 'The Law'

Dichter bij 'I Got You Babe' zullen ze nooit raken, bekende Tom Smith aan SPIN magazine over 'The Law'. Een bizarre vergelijking met Sonny & Cher, als je afgaat op de schrille kelderpercussie en donkere synths waarmee deze song aftrapt. "What are you drinking/Can I get some?" probeert Smith een conversatie aan te knopen. Zijn sombere bariton zou elke dame stante pede moeten afschrikken, maar Rachel Goswell van Slowdive antwoordt op haar dromerige manier: "Don't let it get heavy." Té zwaar op de hand klinkt deze Editors ook effectief niet, dwalend tussen dreampop en no-wave in. Maar godverdomme, wat een geweldige song is dit! En laten we wel wezen: dàt was ook alweer een tijdje geleden.

Sun Kil Moon - 'The Ottawa Bluesfest Is Run By Inbreds' (live in Toronto)

2 © Mark Kozelek

Als frontman van Sun Kil Moon bouwde Mark Kozelek zijn carrière eerder op controverse dan op zijn indrukwekkende - maar zwaar onderschatte - oeuvre. Zijn fans serveerde hij ooit af als "boerenkinkels", en The War on Drugs bedacht hij met een beledigend spotlied.

En nu blijkt hij alweer bonje te hebben met een festivalorganisator. In die vete zoekt Kozelek het laatste woord via song-and-dance. De titel van de song zegt alles: daarin serveert hij zowel de organisatie als de krantenjournalisten van de Canadese stad af als een door inteelt voortgebracht zootje ongeregeld.

De tegendraadse songschrijver noemt de song zijn versie van 'Dream Police' van Cheap Trick. Niet toevallig: vier jaar geleden stortte het festivalpodium in tijdens een concert van Cheap Trick. Genoeg zwarte humor voor u? Nog stééds niet?

Laten we er dan maar gauw een songregel of twee tegen aan gooien: "They're emailing me about carrots and celery backstage", knarsetandt Kozelek ergens. "Every single night, it's driving me totally fucking insane / Those inbreds who work for the promoter, man / He's got a pet cat, and it's his biggest fan." Ook een fraaie: "They're emailing me about guestlists and such / Every single day, as if I give a fuck."

Father John Misty - 'Welcome To New York' (Taylor Swift cover)

Vorige week bracht Ryan Adams plots een coverplaat van Taylor Swifts 1989 uit. Grappig detail: die is inmiddels wél te beluisteren op Spotify , in tegenstelling tot het origineel van de countrypop-prinses. Als antwoord op Adams' initiatief, besloot Father John Misty bij wijze van meta-grap twee covers van Ryan Adams covers uit te brengen, maar dan in de stijl van Velvet Underground.

Die heeft Misty inmiddels weer offline gehaald na een droom, waarin Lou Reed hem vermanend zou hebben toegesproken: "Verwijder die nummers. Laat de doden met rust! Ik ben niet jouw speelbal." Blijkbaar kwam de wroeging toch net iéts te laat, want iemand heeft 'Welcome to New York' kunnen opvissen en op YouTube gezwierd.

Grap of niet: wij hebben deze versie al vaker opgelegd dan het origineel van Swift.

Elke week selecteert De Morgen vijf ijzersterke tips uit de muzikale kweek van de week. Méér nieuwe muziek vind je via de DM-playlist, die je via Spotify kan volgen. Heb je zelf ook muzikale tips voor ons? Mail ze gerust naar playitagain@demorgen.be


Dossier Play it again, DM
Dossier Play it again, DM

Elke week selecteert muziekjournalist Gunter Van Assche vijf ijzersterke songs uit de muzikale kweek van de week.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine