Muziekrecensie

'Ti Amo' van Phoenix: Tof smoeltje, maar van wie is het?

Franse cultband verliest zichzelf een beetje

3 Phoenix. ©rv

De soundtrack bij een zwoele zomerdag? Jazeker, dat zou Ti Amo kunnen zijn. Maar is de zesde plaat van Phoenix ook méér? 

Share

Phoenix klinkt zowaar keurig op dit zesde album

Ti Amo is de plaat waarop Phoenix de popmuziek achternaholt in plaats van andersom. De plaagstootjes van weleer zijn vervaagd, de kwajongensstreken weggemoffeld. De ironische knipoogjes en speelse karikaturale referenties zijn schaars. Phoenix klinkt zowaar keurig op dit zesde album. Is dat dramatisch? Nee, maar dan moeten er wel ijzersterke popsongs voor in de plaats komen die bovenvermelde postmoderne tics overbodig maken. En daar wringt het schoentje.

Je ne sais quoi

Toegegeven, de klankspielereien en genreverbasteringen namen op de vorige plaat Bankrupt! al te groteske vormen aan. Op dat niet onaardige album leek de Franse band vooral bekommerd om sound, dynamiek en de energie die eruit voortvloeit. Phoenix is echter tot zoveel meer in staat. Denk aan zijn eerste twee uitmuntende platen, United en Alphabetical, die de popmuziek binnenstebuiten keerden, eerden én parodieerden, openrekten en uitwrongen.

Daarmee schonk Phoenix de door retro geobsedeerde noughties een broodnodig zelfrelativerend je ne sais quoi. Luister naar zijn derde plaat It’s Never Been Like That: een duivels plezierige collectie songs die de garagerockbands uit die tijd vermaande zichzelf niet zo irritant ernstig te nemen. De opvolger Wolfgang Amadeus Phoenix, uit 2009, tilde de fantasierijke branie tot bij een breed publiek. Zelfs de VS - niet meteen de toegankelijkste markt voor Franse acts tenzij je Daft Punk heet - ging overstag en bombardeerde '1901’ en 'Lisztomania’ tot indieclassics.

©rv

Te lui

Zo’n lot zal Ti Amo niet beschoren zijn, vrezen we. De liedjes zijn oerdegelijk tot aanstekelijk maar nooit écht pakkend of overrompelend. De single 'J Boy’ doet met zijn feeërieke synths en Thomas Mars’ weeë falsetzang wat denken aan Tame Impala. De titelsong koppelt naïeve melancholie aan een forse discogroove op een wijze die Soulwax in gedachten roept. 'Tuttifrutti’ katapulteert ons naar de Phoenix van de begindagen, met een elastische groove die een lekker basloopje in de buik draagt en  flukse synthpatroontjes die zelfspot ademen.

Share

'Ti Amo' schurkt zich te lui tegen gelijkaardige hedendaagse popklanken aan en voegt er bovendien weinig aan toe

Door 'Fleur De Lys’ kabbelt een stroompje afrobeat, maar de song flirt vooral met de glazige psych-pop van MGMT en, alweer, Tame Impala. Daar ligt het probleem van deze plaat: Ti Amo schurkt zich te lui tegen gelijkaardige hedendaagse popklanken aan en voegt er bovendien weinig aan toe. Daardoor ontberen teveel van deze songs een eigen smoeltje. Gek, zeker omdat we het hier over een eigenzinnige band als Phoenix hebben.

Achtergrondruis

©rv

We negeren de verhaaltjes die de promomachine rond deze plaat weeft. Over de gitarist van de band die tijdens de Bataclan-aanslag vast zat in zijn Parijse opnamestudio. Over de liefde voor Italië die uit deze plaat spreekt. Over de thema’s liefde, verlangen, lust en onschuld die in de teksten schuilen. Omdat het veelal achtergrondruis is bij een toffe, niet erg opvallende plaat van een cool bandje dat al geïnspireerder uit de hoek is gekomen.

Nu ja, als u deze zomer in uw cabrio door Toscane cruist, lijkt
Ti Amo daar de gedroomde soundtrack bij. Doe er uw voordeel mee. (Glassnote/Warner)

nieuws