Verslag

Penisnijd, psychedelische hakenkruizen en de stank van rock-'n-roll: dit was Eurosonic

Een IJslands meisje met een piemel, psychedelisch gehannes met hakenkruizen en andere wilde exploten: niéts bleek te gek op Eurosonic in Groningen, dat een halve week lang de muziekhoofdstad van Europa werd. Wij maakten de balans op van drie dagen. 

4 Reykjavíkurdætur © Siese Veenstra

Belgians do it better

Een zeker chauvinisme speelde mogelijk mee, maar… de Belgen bleken ook dit jaar weer vaak de hoofdvogel af te schieten, merkten we in verschillende zalen. TaxiWars speelde een onwaarschijnlijk opwindend concert voor een afgeladen Machinefabriek, terwijl zelfs de jonkies van Brutus al meteen op vier aanbiedingen van festivalprogrammatoren mochten rekenen na hun show in de Etage. Ook Delv!s maakte een schitterende beurt ondanks een fletse sound: de Duitse booking agent van Stromae verklaarde achteraf dat niemand moest geloven dat Marvin Gaye dood en begraven was. Hij had ‘m namelijk net live op het podium gezien.  

Cocaine Piss zagen we zelf dan weer twee keer aan het werk, waarbij één optreden ons voor eeuwig op de hersenschors getatoeëerd zal blijven. Op de zolderverdieping van een veredeld kraakpand speelden ze een zweterig concert in het duister, waarbij de onstuimige moshpit zich plots ontpopte tot een gevarenzone en mijnenveld. Als dit hun affreuze naam niet over de tongen zal laten gaan, weten we het zelf ook niet meer.

Psychedelisch met hakenkruis? Het blijft een dubbeltje op zijn kant

The Moonlandingz noemen zichzelf een “outsider ouija psychpop supergroep”. Correcter is dat ze leden plukt uit de Sheffieldse groep The Eccentronic Research Council uit Sheffield, aangevuld met frontman Lias Saoudi en gitarist Saul Adamczewski van Fat White Family.

4 Moonlandingz © Donald Van Tol

Dat je met die laatste groep verzekerd bent van hallucinante waanzin, weten we sinds hun laatste passages in België. Maar het kon kennelijk nog altijd gekker: Saoudi kwam het podium op in een blinkende onderbroek, een losjes gedrapeerde en gescheurde regenponcho en had zichzelf bestift met hakenkruizen. Hij leek alweer vér heen, wat zich vertaalde naar een psychedelische, maar weinig bevlogen set. Niettemin blijft het een onzedig genoegen om dit ongeleide projectiel te observeren - alsof je getuige bent van een zeldzaam roofdier in de jungle.

IJsland houdt van hiphop en penisnijd

Hoewel The Moonlandingz hun stinkende best deden om de meest krankjorum act van Eurosonic te zijn, bleek verreweg het zotste gezelschap van het weekend Reykjavíkurdætur te zijn. Deze Ijslandse meisjes vormen een feministisch hiphop-gezelschap, dat je ondanks een vrij stroeve flow moeiteloos bij de les hield. Het betreft hier een zestienkoppige, vrouwelijke rapgroep die zich “De dochters van Reykjavík” noemen. Deze “femcees” hebben het in hun lyrics over seksueel geweld, politiek en seksuele vrijheid. Op het podium trof je één van hen overigens aan met een fuchsia voorbindlul - een onvervalst staaltje van vrolijke penisnijd. Fascinerende bende.

De grens tussen rap en vrouwenhaat is soms te dun

“Waar ligt de grens van vrijheid van expressie en de ruimte voor het geven van een podium,” vroeg men zich donderdag in de Oosterpoort af, tijdens één van de meest intrigerende debatten. De aanleiding voor deze ethische discussie? De afgelopen tijd werden heel wat optredens van artiesten geannuleerd - in ons land gebeurde dat ondermeer met reggaezanger Sizzla, nadat die onder vuur kwam liggen door homofobe statements.

4 Sizzla © Sizzla

De belangrijkste vraag die gesteld werd, was in hoeverre popmuziek mag / moet verontrusten en choqueren.

Kristin McFee van de Rijksuniversiteit Groningen hield een pleidooi om muziek niet zomaar te consumeren, maar ook om ze kritisch te blijven bekijken. Ze haalde daarbij verschillende historische dieptepunten aan: de moordpartij toen de Rolling Stones in Altamont speelden (het eind van de tegencultuur), Lollapalooza (verkrachting tijdens Limp Bizkit) en “rapey videoclips” waar je op danst. Het gesprek verliep verder met een strafrechtjurist en mensen uit de sector zelf, waarbij rake vragen werden gesteld, zonder noodzakelijk een betuttelend antwoord te willen formuleren. “Is bitch in een rapsong een uiting van vrouwenhaat? Of moet je de theatraliteit van het rapjargon met rust laten?” werd bijvoorbeeld gevraagd. Daarmee werd het nooit een juridische, dan wel ethische discussie. De belangrijkste conclusie: het zou handig zijn om een kader te scheppen, van wat kan en niet in de openbare ruimte, net als op de radio.

De cijferfestisjisten op Eurosonic kwamen ook aan hun trekken

Dit jaar was het festival opnieuw uitverkocht, net als de conferentie met panelgesprekken. Liefst 417 festivals werden vertegenwoordigd, en 37 Europese radiostations kwamen op bezoek. Eurosonic Noorderslag werd in 17 landen live op de radio uitgezonden, en in totaal was het evenement in 34 Europese landen te zien of te horen. Er speelden 382 acts, 424 optredens en 465 journalisten kwamen hun licht opsteken. Het bezoekersaantal lag dit jaar net iets lager dan vorig jaar, door het gure regenweer. Maar met 40.300 betalende bezoekers kan Eurosonic nog steeds terugkijken op een uiterst succesvolle editie.

Don’t believe the hype

Dat is zowat de strijdleuze die je drie dagen lang moet zien aan te houden, wanneer je in Groningen van club tot kraakpand fladdert. De belangrijkste ontdekkingen doe je soms per toeval, terwijl ellenlange wachtrijen niet noodzakelijk veel betekenen. Méér nog: zelfs in een lege zaal hoeft een artiest maar te rekenen op één muziekindustrieel die talent ziet om een buitenlandse deal te forceren. Het overkwam Témé Tan - Belg met Congolese roots - alleszins, die we een opperbeste beurt zagen maken in een godverlaten zaal. Soms volstaat één believer om het verschil te maken.

Hoewel we nog een aantal artiesten zagen spelen voor lege zalen, schuiven elk jaar toch zo’n veertigduizend bezoekers aan in de studentenstad. Hier maken onbekende Oost-Europese groepen of Portugese zangers plots evenveel kans op een doorbraak maken als Britse lijsttrekkers in de BBC Sound of-lijst, of jong aanstormend talent uit België.

Het European Talent Exchange Programme (ETEP) - een initiatief van Eurosonic Noorderslag - maakte dit weekend ook de eerste boekingcijfers bekend. Het Britse Shame voert de lijst momenteel aan met 11 festivalboekingen, gevolgd door het Nederlandse Klangstof (8), Baloji uit België (6) en Idles uit Groot-Brittanië (6).

4 The Amazons © The Amazons

Aan overroepen hypes ontkom je helaas ook niet op Eurosonic. Zo zagen we een onstellend banaal The Amazons spelen in een afgeladen Huize Maas. Op het podium staan The Amazons, een hypegroepje dat zich achteraf gemakshalve laat omschrijven als knapen met dezelfde coiffeur als One Direction en de songs van elfendertig andere ondermaatse rockbands. Na vijf maten wist je al: dit wordt volkomen ruk. Nochtans werden ze getipt als één van de meest opwindende acts in het livecircuit door Drowned in Sound, en kregen ze steun van Annie Mac op BBC Radio 1. Voldoende argumenten om een kijkje te nemen. De wachtrij buiten deed overigens vermoeden dat we niet de enige goedgelovige types in het hoge noorden van Nederland waren.

Kleiner is fijner

Peter Decuypere kondigde het eerder al aan in De Morgen, maar ook op Eurosonic werd de trend bevestigd. Kleinere festivals zitten in de lift. Tijdens een panelgesprek in de Oosterpoort mochten een aantal belangrijke Europese spelers dat succes komen uitleggen. Zo is Johan Gijsen van Le Guess Who in Nederland ervan overtuigd dat het grote geheim achter hun succes is dat ze iets anders bieden. Dat ze niet blindelings meegaan in het opbod van andere festivals.

Mond-tot-mondreclame blijkt ook vaak de beste promotie: artiesten die zich prinsheerlijk voelen op je festival, vertellen dat aan hun booking agent, maar ook aan andere artiesten. Die betrouwbare advertenties waarborgen alleen al de toekomst van de line-up van je festival. Bezoekers die zich in de watten gelegd voelen, voeren op hun beurt de allerbeste reclame voor andere muziekliefhebbers.

Kiezen is verliezen

We twijfelden net te lang tussen The Amazons en La Jungle om er uiteindelijk achter te komen dat we misschien één van de meest opwindende acts van de driedaagse aan ons hebben laten voorbijgaan. Gelukkig waren anderen méér bij de pinken.

Portugal is een muzikale brug, maar wie wil de oversteek maken?

Deze editie was Portugal het “focusland” op Eurosonic. Wat dat concreet betekende? Portugese artiesten haalden een wit voetje ten overstaan van de muzikale ambassadeurs van andere landen. Helemaal terecht vinden ze bij Eurosonic: “Portugal is muzikaal gesproken de brug tussen Europa, Amerika en Afrika.” Daar valt bij momenten wel iets voor te zeggen. Maar op 21 bands trof je niet zoveel hoogvliegers aan. Palmt Portugal dit jaar het festivalseizoen in? We zouden er onze hand niet voor in het vuur durven steken. Wél memorabel: Memoria de Peixe. De groepsnaam laat zich vertalen als “het geheugen van een vis”, maar bleef net iets langer in je hoofd hangen met uitgesponnen progjazz-explosies.

“Instinct kan je blokkeren”

Aan het woord was de Belgische bandmanager Jef Verheijen. Tijdens een panelgesprek, waarin bekeken werd hoe metalbands de oversteek naar de massa kunnen maken, tastte Verheijen even in eigen boezem. “Ik zou af en toe meer als Shep Gordon willen zijn, de manager van Alice Cooper. Die zei altijd gewoon “let's do it” na elk waanzinnig, levensgevaarlijk voorstel van zijn artiest.”

Méér moed in de muziek? Het moét. Anderzijds werd het ook duidelijk dat niet alle metal-artiesten zo’n sympathieke knakkers blijken te zijn achter de schermen, hoewel dat cliché vaak opgaat. “Als je het gevoel krijgt dat een band je aan het vermoorden bent, omdat ze je zoveel stress en depressieve gedachten bezorgen, moet je er onmiddellijk mee stoppen,” klonk het eensluidend.

De geur van rock-’n-roll is soms écht niet te harden

Elk jaar maken we het wel érgens mee in Groningen: de geur van pis, zweet of kots is er niet te harden. Dit jaar moesten we na een halve minuut verstek laten gaan in de kelder van het Newscafé, waar L.A. Salami zou spelen. Deze Londense kerel houdt van Dylan, beat poetry, chain-gang blues, en hiphop - te gék dus - maar zagen we uiteindelijk niet aan het werk omdat de kelder veranderd leek in het openbaar toilet uit Trainspotting, meurend naar zuur braaksel. Die bepaald walgelijke smaak konden we achteraf wel nog altijd wegspoelen met zijn fraaie plaat Dancing with Bad Grammar.

nieuws

cult

zine