Rock Werchter

Onze man in de moshpit met Bring Me The Horizon

5 Bring Me The Horizon. © Alex Vanhee

"Wraaaaah!!!" "Mwwwwwwwhhhhh..." "Hmpffff!!!" Hoe diep we precies in de moshpit zijn geraakt, weten we niet goed. Wél dat we na een rit op deze menselijke carrousel een paar vlokken warm speeksel voelen stuk spatten in onze nek. Heeft onze achterbuur in deze epileptische polonaise misschien het schuim op de lippen? Mogelijk. Ook wij voelen een opwinding die verwant lijkt aan rabiës.

Een aanval van hondsdolheid is dit evenwel niet. Hooguit valt de waanzin in de moshpit toe te schrijven aan de brutale coup die Bring Me The Horizon onderneemt. Deze groep uit Sheffield spreekt zowel potige knapen als emotionele tienermeisjes aan. Zij vormen de hondstrouwe spionkop van de band.

Het is een bizarre gemeenschap. Ga je deze screamo-groep in een zaal zien, kijk je voornamelijk aan tegen opgeschoren, ravenzwarte coiffures en shirts met een minimalistische print of opschrift dat dramatisch stelt dat "True friends stab you in the front". Op Rock Werchter is dat fanatisme niet zo opvallend aanwezig. Maar eens te meer onderhuids. We bespeuren nauwelijks fanshirts aan het hoofdpodium, maar wél een hoop fans, die de songs woord voor woord meekrijgen.

(Lees verder onder de video)



5 Bring Me The Horizon. © Alex Vanhee

Omdat we tot voor kort geen biet snapten van alle commotie rond de groep, hebben we beslist om even uit onze ivoren toren - verder een eenvoudig stulpje, hoor - neder te dalen, onze comfortzone te verlaten en ons geheel in het gitzwarte gedruis te storten. Na een paar minuten zijn we al verkocht aan het gewoel. Zelfs als we onze iPhone in de moshpit uit onze handen voelen glippen en we een knietje tegen onze tronie krijgen bij het oprapen. Bring Me The Horizon is misschien niet best voor de gezondheid. Maar wat maalt het?

Wat. Een. Sensatie.

Je hoeft niet eens te houden van de hardcore gitaren, de vrij inwisselbare sound van de groep of de screamo-vocals van Ollie Sykes om op het eind van de rit de opwinding van deze Britse groep in te zien. De ingrediënten? Songs die melodramatisch, groots én agressief tegelijk klinken. Verder: het charisma van Sykes, die het midden houdt tussen Noel Fielding van The Mighty Boosh en een stempelkussen. Maar net zo goed helpen de massale zangkoren, molenwiekende ledematen, herhaaldelijke circlepits en een heuse wall of death. Bring Me The Horizon laat zijn publiek graag nieuwe horizonten verkennen in de collectieve manie.

5 Bring Me The Horizon. © Stefaan Temmerman
5 Bring Me The Horizon. © Stefaan Temmerman

"Now, bring me that horizon," opperde kapitein Jack Sparrow aan het eind van Curse of the Black Pearl. Daarop besloot een stel puisterige pubers in Sheffield om hun band naar dat citaat te vernoemen. Het lijkt een willekeurige quote maar op eenzelfde manier als Sparrow kijken Sykes en co in Werchter op een wilde, klotsende zee. Een zee met uitgestoken middelvingers als schuimkopjes tijdens 'Antivist'.

Ondanks die gecultiveerde lik-me-vestje-houding merk je hoe iedere fan zich wel degelijk bekommert om de andere. Een lichtjes beschonken en bonkige knaap, gehuld in een Belgische vlag, korte legerbroek en modderige Jack Wolfskins pikt galant een tienermeisje op van de aangelegde vloer vooraan het hoofdpodium, nadat ze over de eigen voeten struikelde in de moshpit. Zien we een vonk overslaan? 'Sleepwalking' zingen ze allebei luidkeels mee, terwijl ze vluchtige blikken wisselen.

"I lost my voice, so I fuckin' apologize", had Sykes voordien nog meegeven. Het kan niemand deren in het voorste vak. Ook ons niet. Samen sterk; die gedachte heerst in deze ietwat naïeve gemeenschap van gekwelde zielen.

5 Bring Me The Horizon. © Stefaan Temmerman
Dossier Rock Werchter
Dossier Rock Werchter

Rocken, dansen, chillen: De Morgen doet Rock Werchter.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine