Concertrecensie

Nils Frahm in AB: Godslasterlijke chill-out

Duitse alternatieve componist laat AB-publiek uit zijn hand eten

4 Nils Frahm in de Ancienne Belgique. © Francis Vanhee

Nils Frahm kwam erg entertainend uit de hoek tijdens het eerste van twee uitverkochte AB-concerten. Nu de Duitse componist met zijn nieuwe album All Melody hoog in de Ultratop staat, lijkt hij in ons land een alternatieve ster geworden.

4 Nils Frahm amuseerde zich kostelijk. © Francis Vanhee

Het was zo stil in de AB dat je een drankbeker kon horen vallen. Een drankbeker of veertien. Vooral tijdens Nils Frahms meest geruisloze pianocomposities leek het alsof sommige bewonderaars hun zenuwen niet de baas konden, laat staan de greep op hun pintje. Nu zijn de verstilde, feeërieke nummers van Frahm hoegenaamd niet gebaat bij geluidsoverlast. De meest overgevoelige fans werden dan ook om de haverklap uit hun betovering en uit hun hum gebracht door piepende gsm’s, kriepende deuren, over de grond rollende bekers of van de trappen donderende voorwerpen.

Zelf kon Frahm trouwens best lachen met zijn reputatie van overdreven ernstige, minimalistische pianogod.
"Guys, chill a bit, this is ambient music”, sprak hij gespeeld vermanend toen een schare oververhitte fans iets te euforisch krijsten bij aanvang van een song. "Daarstraks vroeg een televisiejournalist mij waarom mijn nieuwe plaat bovenaan in de hitparades staat”, vertelde Frahm. "Ik zei: in een wereld waar Trump president kan worden, kan ik in de charts terecht komen”.

Een andere goeie vonden wij de manier waarop hij 'Says’ aankondigde: "Ik vind dit eigenlijk een saai nummer. Ik zet gewoon een filter op een C-mineurakkoord. Meer is het niet. Echt waar, ik heb véél betere nummers in mijn catalogus. Maar blijkbaar slaat het aan, waarvoor dank”. Hilarisch. En het publiek smulde van die plagerige, droog-sarcastische opmerkingen.

Muzieklabo's

In Brussel switchte Frahm van uitgebeende pianocomposities naar elektronisch experiment, zoals "Sunson’, uit zijn bejubelde nieuwe album All Melody: ploppende slaapkamertechno die Frahm druk heen en weer liet rennen tussen elektrische piano’s, analoge synths en een een monsterachtig mengpaneel, razendsnel met de armen langs knopjes en toetsen strijkend als een opgejaagde octopus. Een ritmisch klokkenspel ging over in sacrale ambient die plotsklaps plaats maakte voor brommende drones met bassen zo diep dat ze je spijsvertering overhoop legden. Boven de twee instrumentopstellingen (een akoestische en een elektronische) die Frahm als twee aparte muzieklabo’s gebruikte, trok in slowmotion een wolkje mist uit de rookmachine voorbij. Treffend.

Wie Frahm anno 2018 nog steeds indeelt bij minimal music dwaalt of is van slechte wil. Jazeker, nu en dan drapeerde hij intimistische pianostukken over meanderende elektronica die ijzingwekkend traag aan spierkracht won en pas een vuist maakte wanneer gesimuleerde contrabasnoten uit de machines druppelden. Even vaak strooide Frahm kletterende, aan drum-'n-bass verwante microritmes over zijn klanktapijten uit, begeleid door stroboscopen. Je waande je nét niet in een Berlijns technohol, want daar joeg Frahm plots weeë, bluesy klankvegen door de mélange, à la Miles Davis’ Ascenseur Pour L’échafaud. Ontregelend, op z’n minst.

4 ' Nils Frahm razendsnel met de armen langs knopjes en toetsen strijkend', Francis Vanhee © Francis Vanhee

Freakout

Share

Frahm is meesterlijk in het mengen van etherische, quasi-kerkelijke muziek met aardsere, heidens aandoende klanken

Meer nog dan de ontroering primeerde de trance in Brussel. Frahm is meesterlijk in het mengen van etherische, quasi-kerkelijke muziek met aardsere, heidens aandoende klanken: krachtige samples van koorzang entten zich op een zwalpend ritme, tot de componist er een fijnmazig web van breakbeats over drapeerde. Frahm wiegde mee, stuwde zijn lichaam omhoog, als tegen een nakende zondvloed, op het snijvlak tussen diepreligieus en godslasterlijk. Intens. Verderop bood 'Forever Changeless’ verpozing aan: sober, ontwapenend treurig, verlichtend en verluchtend. Met weinig akkoorden maar wél de juiste akkoorden.

De avantgarde werd geëerd in de vorm van gebalde walmen elektronische ambient die meer gemeen hadden met
enfants terribles als Christian Fennesz dan met neo-klassieke nieuwlichters genre Ólafur Arnalds. We zagen Frahm als een gek roffelen op de vleugel van de piano: een in echo ondergedompelde percussie-freakout die door de zaal vibreerde. Wie zich had verheugd op een romantisch avondje minimalistische muziek was eraan voor de moeite.

4 Nils Frahm, Ancienne Belgique. © Francis Vanhee

Of u Frahm bewondert dan wel misprijst, hangt af van uw referentiekader. En van uw geduld. Jazeker, bij momenten wankelt zijn muziek vervaarlijk richting koffiebarlounge of instrumentale Coldplay. Dat laatste willen de fans wellicht niet hebben gelezen. Vaak genoeg gooide Frahm in de AB de hoogste ogen, vooral wanneer hij de eenvoud terugvond achter de vleugelpiano of, opmerkelijker, wanneer hij met zijn warmbloedige, gonzende elektronicabrouwsels de hoogdagen van kwaliteitslabels zoals Warp in gedachten bracht. Hoe het ook zij: zelden iemand gezien die de muziekclichés en het hokjesdenken zo doortrapt in zijn voordeel weet uit te spelen.

Gezien op 8/2 in de Ancienne Belgique, Brussel.

Nils Frahm speelt vanavond opnieuw in de AB ( uitverkocht) en op 18/2 in de Handelsbeurs in Gent (uitverkocht).

nieuws

cult

zine