Albumrecensie

Morrissey - ‘Low in High School’: Bigmouth bijt niet meer

2 Morrissey in The Graham Norton Show. © Photo News

De elfde soloplaat van Morrissey werd aangekondigd als “a landmark record”. Een baanbrekende mijlpaal. Zou onze favoriete miserabilist Mozzer het zelf geloven? De vooruitgestuurde singles beloofden een meesterwerk, maar bleken slechts de prelude tot een halfbakken album.

Het zou zijn meest geladen werkstuk worden, gonsde het al even over het Kanaal. De meest agressieve en controversiële soloplaat van Morrissey ook. In tijden van Brexit komen zinnen als “this country makes me sick” en “everybody's heading for the exit” uit ‘Jacky's Only Happy When She's Up on the Stage’ natuurlijk expliciet over.

Dat de zanger onlangs de verdediging op zich nam van Anne Marie Waters, die mee aan de wieg stond van een anti-islambeweging, en daardoor zelfs door het rechtse UKIP té rechts bevonden werd, werpt evenwel een vreemde schaduw over deze nieuwe plaat waarop Morrissey politieke standpunten over de wereld inneemt.

2 Hoes Low in High School. © (c) Morrissey

Morrissey is natuurlijk altijd zijn eigen grootste vijand geweest, als je al zijn krasse commentaren over Britse politiek en immigratie in ogenschouw neemt. Maar goed. Foute kerel, goeie plaat: daar hadden we eerlijk gezegd vrede mee kunnen nemen. Je moet al naïef zijn om artiesten ook als moreel kompas te willen gebruiken. Maar op Low in High School maakt hij zélden een stevige vuist, om zijn schimmigste uitspraken ook gewoon met de mantel der liefde te bedekken. Waar het schoentje vooral wringt, is dat Morrissey op zijn elfde plaat even vaak muzikaal de mist ingaat als triomfeert.

Stuurloos zwalpen

De plaat wordt nochtans met een onwaarschijnlijk straffe hattrick afgetrapt. Van die eerste drie songs mag ‘I Wish You Lonely’ zich zelfs zonder blos op de wangen naast de bekende parels uit zijn solocarrière scharen. Wat een heerlijke synths, en stotterende drumbreaks! Een opzwepend blazersarrangement tilt de goth-pop ‘Jacky’ en de op stoom rakende rockouverture ‘My Love, I’d Do Anything for You’ dan weer naar grote hoogte. Maar daarna slaat Morrissey stuurloos aan het zwalpen.

In het episch opgevatte ‘I Bury The Living’ rijmt hij: “Gimme an order! I’ll blow up a border! Gimme an order! I’ll blow up your daughter.” Als anti-oorlogpamflet kan het vast wel tellen, maar Mozzer lijkt op halve kracht te schrijven en te zingen. To add insult to injury: de rest van de groep hoor je in de eerste helft van de song zowaar vertwijfeld naar elkaar staren in de studio. Net alsof ze zich zelf geen blijf weten met deze draak. Zou dat misschien ook het zenuwachtig gelach verklaren aan het eind van deze zeven-en-een-half minuut aanslepende song?

Niet gemunt op je gemoed 

Share

Morrissey die het niét heeft gemunt op je gemoed? Geef onze portie dan maar aan Fikkie.

De manke, voorbijgestreefde elektro in ‘Who Will Protect Us from the Police?’ overleeft zelfs niet meer dan één luisterbeurt, maar ook ‘All the Young People Must Fall in Love’ is een kabbelend niemendalletje dat de final cut beter niet had overleefd. De afsluitende piano-ballad ‘Israel’ blijft ondanks haar melodramatische dreiging vooral dreinerig klinken. En in ‘The Girl from Tel-Aviv Who Wouldn't Kneel' moet een chachacha komaf maken met mannelijke dominantie en autoriteit. Maar deze hommage aan de Nederlands-Joodse Etty Hillesum die de dood vond in Auschwitz, mist emotie. Morrissey die het niét heeft gemunt op je gemoed? Geef onze portie dan maar aan Fikkie.

Opvallend is trouwens Morrissey’s aandacht voor Israël. Dat hij vijf jaar geleden de sleutels van Tel Aviv overhandigd kreeg, speelt ongetwijfeld mee in de beslissing om in minstens twee songs partij te kiezen voor die staat.

Queen niet naar de kroon gestoken

Share

Van een auteur die de beste one-liners in de Britse popgeschiedenis bedacht, verwacht je toch iets meer literaire spankracht.

Een paar weken na de knappe Smiths-reissue van het onsterfelijke The Queen Is Dead wordt de Britse monarchie opnieuw in het vizier genomen. Op de albumhoes zie je een jonge, sikkeneurige knaap met een protestbord - “Axe the monarchy” - en een bijl, alsof hij het koningshuis wil te lijf gaan. Maar verder gaat de vergelijking met die legendarische classic eigenlijk niet op. Beweren dat Morrissey The Queen Is Dead naar de kroon steekt met Low in High School zou minstens een paar bruggen te ver zijn.

Maar ook als treurwilg-tekstschrijver spant hij niet langer de kroon.

Bigmouth haalt op zijn nieuwe soloplaat nog eens uit naar de media - what’s new? - maar doet dat op banale, puberale wijze. “Stop watching the news”, ordonneert hij voorspelbaar en zwak in ‘Spent the Day in Bed’. Toegegeven: de 70s-vibe in deze song werkt hoogst aanstekelijk. Maar op tekstvlak hinkt Mozzer hopeloos achterop. “I love my bed / and I recommend that you.” Tja. De puber in ons heeft het nochtans wel voor het advies: “No bus, no boss, no rain, no train”. Maar van een auteur die de beste one-liners in de Britse popgeschiedenis bedacht, verwacht je toch iets meer literaire spankracht.

Beter klinken de in pathos, wanhopig verlangen en absurde humor gegaarde zinnen als “If I ever get there, will you meet me? / Will you wrap your legs around my head to greet me?” uit ‘Home Is a Question Mark’. Of anders: “They tried to wipe us clean off the map / And I just want my face in your lap.”

Meurende slaapkamer

Verder doet hij zijn beklag over presidenten, dictators, generaals en oliemagnaten. Maar Morrissey wikkelt die besognes in kritische luchtbellen die een balorige en waanwijze tiener had kunnen blazen, terwijl hij de wereld fileert vanuit zijn meurende slaapkamer.

Zonder overdrijven: dit had één van de sterkste comebacks in Morrissey’s carrière kunnen zijn. De plaat is melodieus en klinkt gedurfd. Maar de hiaten in de productie, de muzikale uitschuivers en de vreemde spagaat tussen politiek en banaliteit moeten zelfs de meest rabiate fans terminaal op de zenuwen werken.

En op een comeback van The Smiths hoef je dus ook niet meer te hopen, werd dit jaar nog maar eens duidelijk. Zucht. 

Low in High School is verschenen bij BMG.

nieuws

zine