Albumrecensie

Mogwai - ‘Every Country’s Sun’: zonnestorm met orkaankracht

Een verduisterde zon werpt onheilspellend licht over de hoes van Every Country’s Sun. Maar nog eerder trekt Mogwai de kaart van een ander natuurfenomeen. Niet zelden stuift de postrock-groep met orkaankracht door je huiskamer. Try tae survife in th' Scottish hurricane 'at is called Mogwai.

2 Stuart Braithwaite (R) van Mogwai. © Photo News
2 Hoes Every Country's Sun © Mogwai
Share

Goed nieuws van het stormfront: op de grandeur van Mogwai staat voorlopig nog geen bewaardatum.

De wervelstorm die Mogwai heet, laat fans al eens dagenlang met een fluittoon in de oren achter - in ons geval: Cactusfestival, Brugge, 2014. Maar net zo goed slaagde de Schotse groep er al meermaals in om rillingen in rotten van drie over uw ruggengraat te sturen (de soundtrack van Les Revenants). En verder verrasten ze zowel met succesplaten (Come On Die Young (1999) en Rock Action (2001)) als met bedrieglijk bedeesde soundtracks (voor de nucleaire apocalypse­ van Atomic: living in Dread and Promise)

Op Every Country’s Sun worden alle signatuurelementen van Mogwai vakkundig uitgespeeld. In het oog van de storm klinkt ‘aka 47’ zowaar sereen, maar zo’n drie minuten ver in het vervolgnummer 20 Size’ zetten overstuurde gitaren het alweer op een onbedaarlijk gieren, janken en brullen. Ook in ‘Old Poisons’ staan de versterkers witheet, terwijl ‘Coolverine’ - gewéldige songtitel trouwens - en de titelsong gestaag op een zonnestorm lijken af te stevenen. Verschroéid blijf je achter. De Schotse groep laat je hooguit even op adem komen in ‘1000 Foot Face’, waarin je gedachten spontaan afdwalen naar Sigur Rós. Eén constante tijdens het dynamische verloop van deze plaat: de vaak lang uitgesponnen soundscapes worden altijd even minutieus aangelegd.

Niet claustrofobisch, wel psychedelisch

Oudgediende John Cummings hing zijn gitaar dan wel twee jaar geleden aan de wilgen, maar aan het vertrouwde geluid van Mogwai werd desondanks niet noemenswaardig geraakt. Hooguit krijgen de composities vandaag meer kans om te ademen, en voelen ze minder claustrofobisch aan dan vroeger. De terugkeer van producer Dave Fridmann zal de fans van het eerste uur trouwens zeker het verlies van Cummings doen vergeten.

Mede dankzij hem kruipen ‘Crossing the Road Material’ en ‘Don’t Believe the Fife’ meteen tussen je oren, vastbesloten om er niet meteen te verdwijnen. Het lichtjes psychedelische Party in the Dark’ klinkt zelfs onwaarschijnlijk poppy.

Als we dan toch een minpunt moeten aanstippen: de aanpak van Mogwai dreigt soms een tikkeltje voorspelbaar te worden. De zacht-luider-ONMENSELIJK LUID-dynamiek kun je soms bijna blind aankondigen.

Maar eerlijk is eerlijk: als een groep na twee decennia er nog steeds in slaagt om zulke epische songs uit de mouw te schudden, die klinken als verwoestende, triomfantelijke gitaarhymnes, moet je al van erg slechte wil zijn om veel bezwaren aan te tekenen. Goed nieuws van het stormfront: op de grandeur van Mogwai staat voorlopig nog geen bewaardatum.

Every Country’s Sun is verschenen bij Rock Action/PIAS. Mogwai speelt 20/10 en 21/10 in de AB, Brussel. Er zijn nog tickets voor het tweede concert.

zine