Review

Mogwai - 'Atomic': Atoomramp in sluimerstand

1 © rv

Na de Brusselse aanslagen werd Take Me Somewhere Nice van Mogwai al eens getipt via sociale media, met de bedoeling om verdriet en angst te smoren. Ook Mogwais nieuwste langspeler Atomic biedt antwoord op een gruwelijk drama. Al draagt deze docu-soundtrack het escapisme minder hoog in het vaandel.

Regisseur Mark Cousins vroeg de Schotse groep namelijk om de nucleaire gruwel van Hiroshima te verklanken bij zijn BBC-documentaire Atomic: Living in Dread and Promise. Die vraag is niet zo vreemd: alleen al de Franse tv-serie Les Revenants zou niet half zo beklemmend zijn zonder Mogwai's duistere klankschilderijtjes.

Ook Atomic leent zich perfect tot droombeelden, angstvisioenen en cineastische sfeerschepping. Zeventig jaar na de atoombom legt de groep indrukwekkende klanklandschappen aan, die nu eens majestueus ('Ether') en dan weer onheilspellend ('Pripyat') ogen.

Daarnaast slaat ze je met net zoveel gemak brutaal tegen de vlakte door dwingende beats en synths ('U-235') in te lassen. 'Bitterness Centrifuge' en 'Tzar' klinken dan weer als vintage Mogwai: noise in slow motion, atoomramp in sluimerstand. (Rock Action)

nieuws

cult

zine