Recensie

Mick Jenkins laat zijn innerlijke Hulk te weinig los in Trix

3 Mick Jenkins deelde in Trix puzzelstukjes van zijn persoonlijkheid uit © Francis Vanhee © Francis Vanhee

Net als op zijn prachtplaat Pieces of a Man toonde rapper Mick Jenkins woensdag in Antwerpen vele, soms botsende kanten van zijn persoon: de predikant én de genieter, de activist én de waarheidsvinder, de poëet én de roeptoeter. Maar om echt te overtuigen had hij beter ook nog de Hulk die in hem schuilt losgelaten.

Wie is de echte Mick Jenkins? Na ‘Reginald’ vroeg de 27-jarige rapper uit Chicago stoer aan de volgestouwde Trix Club of hun weed niet te slap was. Maar even later legde hij het geweldige ‘Grace & Mercy’ stil om te informeren wie in het publiek God dankbaar was dat hij of zij die ochtend was opgestaan. En reageerde hij lichtjes verongelijkt omdat slechts een deel van de fans enthousiast joelde, terwijl de rest wat ongemakkelijk om zich heen keek. Tja, de bijbelklas heeft duidelijk nog wat werk in België.

Verslingerd zijn aan pot én God, voor Jenkins is het overigens niet meer dan normaal. Meer zelfs: zijn hele jongste plaat, Pieces of a Man uit 2018, gaat over dat soort tegenstrijdigheden in een mens. In ‘Reginald’ noemde hij zichzelf dan ook “a compilation of composition / it’s complicated”, en in Antwerpen deelde hij een uur lang puzzelstukken van zijn persoon uit.

3 Mick Jenkins in Trix: vliegen over de beats © Francis Vanhee © Francis Vanhee

Tekstdealer 

In ‘Stress Fracture’ was hij de gelouterde man die tot het besef kwam dat internetfaam en de voortdurende neiging om indruk te maken, je vooral weghouden van wat je echt wilt: “I don’t got time to figure out how I feel, for real.” In ‘Soft Porn’ en ‘Plain Clothes’ was hij de kerel die dankzij zijn poëzie the hood achter zich kon laten, maar het getto nog altijd voelde trekken en zich afvroeg of hij zijn afkomst niet verloochende. Survivor’s guilt uitgedrukt in clever taalspel met duizelingwekkende double entendres en woordspel – inclusief namecheck van Dries Van Noten. Want hey, je bent dan wel geen gangster, je mag er als tekstdealer toch ook wel goed uitzien?

Share

Verslingerd zijn aan pot én God, voor Jenkins is het niet meer dan normaal

De derde song, ‘Jazz’ uit debuut-ep The Water[s] (2014), was een intentieverklaring. Jenkins rapte: “talking all that jazz / Telling all that truth, nigga talk your shit”, vastbesloten om altijd de waarheid te vinden. Of in zijn woorden: “Drink more water”, al vijf jaar lang Jenkins’ catchprase en ook in Trix meermaals meegebruld. ‘Water’ staat voor waarheid bij deze rapper, en keert in allerlei vormen van beeldspraak terug in zijn vindingrijke lyrics.

Share

‘Ghost’ was Jenkins ten voeten uit: zelfbewust, oprecht en niet bang om kwetsbaar over te komen

Dat hij wel vaak op dezelfde nagel klopt, besefte hij in ‘Ghost’, misschien wel de beste song van het concert: “You know I’m preaching but i don’t need a pulpit.” Het was Jenkins ten voeten uit: zelfbewust, oprecht en niet bang om daarbij kwetsbaar of prekerig over te komen. Want het is nodig: “Blijf de waarheid zoeken, die boodschap is relevanter dan ooit, nu er meer leugens dan ooit worden verteld”, zei hij. Het was een van zijn weinige expliciete verwijzingen naar de actualiteit – anders dan in oudere songs en op Pukkelpop 2016 toonde Jenkins zich in Antwerpen minder als politiek activist.

Liefde is energie

Over ‘Spread Love’ en zijn vorige plaat, The Healing Component (2016), vertelde hij dat ze ontstond vanuit het idee dat liefde energie is, ook al klinkt dat cheesy. Gelukkig klonk de song in kwestie warm én urgent, met een toefje gospel zoals ook Chance The Rapper dat doet.

3 Mick Jenkins in Trix © Francis Vanhee © Francis Vanhee

Jammer alleen dat het publiek niet helemaal mee wilde met Jenkins’ subtiele blend van hiphop, jazz en soul vol knipogen naar Gil Scott-Heron (bij wie hij zijn albumtitel Pieces of a Man ging lenen) en vooral opveerde toen drummer Noah Hyppolite en de bassist in Kevin De Bruyne-shirt het tempo opschroefden, aangevoerd door dj greenSLLIME. Dieptepunt wat dat betreft, was ‘Angles’, een bloedmooie track waarin op plaat Noname meedoet die in Trix helaas werd overstemd door geroezemoes.

Share

Jammer dat het publiek niet helemaal mee wilde met Jenkins’ subtiele blend van hiphop, jazz en soul

Nu ja, het lag ook wel een beetje aan Mick Jenkins zelf: hij leek nooit helemaal lekker in het concert te komen, herhaalde in zijn bindteksten voortdurend dat hij het niet zonder ons kon en speelde soms wel erg korte versies van zijn tracks (‘Martyrs’, ‘Jerome’). 

Was het een technische kwestie – hij gesticuleerde een paar keer naar de geluidsman – of was hij toch écht gepikeerd door de lauwe respons op zijn vraag om God te bedanken? Hoe dan ook, in ‘P’s & Q’s’ en ‘Earl Sweatshirt Type Beat’ vloog hij wél over de beats, fluks razend als Busta Rhymes, en ‘Pull Up’ was een ronduit geile sleper.

Share

Misschien lag de clou wel in een song die Jenkins níét rapte, het ontketende ‘Bruce Banner’,

Misschien lag de clou wel in een recente song die Jenkins níét rapte, het ontketende ‘Bruce Banner’, waarin hij zich de tweede rapper in de pikorde noemt – alleen King Kendrick is beter – en verklaart dat er een Hulk in hem schuilt. Die groene superheld had vast geen geroezemoes in Trix geduld. 

Advies voor Jenkins? Nóg wat meer water tanken tegen Couleur Café, waar hij op vrijdag 28 juni aantreedt.

nieuws

cult

zine