Concertrecensie

Low in de Botanique: de ene storm is de andere niet

1 Low. © rv

Low heeft met Double Negative één van de platen van 2018 op zijn palmares. Hoe zou de Amerikaanse indie-oudgediende dat live aanpakken? Op een wijze die de fans verdeelt, zowaar.

Wat gek. Low vertikte het in de Botanique om de impressionante elektronische texturen van zijn nieuwe plaat Double Negative te reproduceren. In de plaats daarvan koos het veelgeprezen indietrio uit Duluth voor een gitaarherinterpretatie van die digitale grandeur. Zo outte het op plaat naar Autechre zwermende ‘Quorum’ zich in Brussel als een groezelige postrockdrone die de repetitieve melodie van het echtpaar Mimi Parker en Alan Sparhawk weinig weerwerk bood. Het eindresultaat schipperde tussen rafelige nonchalance à la Giant Sand en de hypnotiserende furie van Mogwai.

Herfststorm

Een foto die is geplaatst door null (@jesspauwels) op

Het strippen tot op het bot van die nieuwe songs bleek sporadisch een goed idee. Zo onthulde ‘Tempest’ een tweede gelaat, zonder zijn overstuurde, Laurie Anderson-achtige klankverbasteringen. Wat restte was – treffend, gezien de titel – een weerbarstige herfststorm vol naar de keel grijpende tristesse. ‘Always Up’ werd in Brussel vereenvoudigd tot prachtig vertolkt onbehagen dat met de kracht van woeste regenvlagen door de zaal gutste. Zonder de echoënde tierelantijntjes van de plaatversie. ‘Always Trying To Work It Out’ bewees achteloos dat het de smerig ruisende ambient van op plaat eigenlijk niet nodig heeft: zelfs met een simpele gitaar, bas en drums bleef het een dijk van een nummer.

‘Fly’ had van ons dan weer gerust in de weeë elektronica van het origineel mogen zijn gewikkeld, ook al gebruikte de band hier wel een elektronische basdrum die weinig meer deed dan voor metronoom spelen. Idem voor ‘Rome (Always In The Dark)’ dat werd gestoeld op een elektronische puls maar dat aan broodnodige ontreddering moest inboeten door de klankeffecten weg te laten die Sparhawks zang zo mooi ontmenselijken. ‘Poor Sucker’, opgedragen aan de Brusselse chocolatier Pierre Marcolini ("waarom verkoopt hij die grote familierepen niet meer?"), bleek zonder verkoolde brokken ambient  simpelweg een soort sixties-soulnummer te zijn. Frappant.

Meesterwerk

Dat we reserves hebben bij Lows radicale hertaling van de nieuwe nummers komt omdat Sparhawk en Parker net dankzij hun vernieuwende elektronische aanpak een werkelijk fenomenale plaat hebben gemaakt. Voor Double Negative werkte het duo samen met de producer B.J. Burton die eerder al Bon Iver een kosmische makeover schonk op diens 22, A Million. Het versmelten van de slepende, uiterst melancholische Low-songs met gekartelde, bij momenten agressieve digitale geluidsmanipulatie baarde een album dat door extatische recensenten wordt vergeleken met meesterwerken zoals Skeleton Tree van Nick Cave en A Moon Shaped Pool van Radiohead. Voeg daarbij Sparhawks van wanhoop overlopende teksten die een voedingsbodem vonden in het hardvochtige Amerika onder Trump en je krijgt een unieke plaat.

Moet Low zich om die reden laten bijstaan door een laptopproducer of een muzikant die live-elektronica toevoegt? Misschien. In elk geval vormt klankmanipulatie een essentieel onderdeel van Double Negative en is ze deels verantwoordelijk voor het genie van de plaat. Maar fans die Low al meer dan twintig jaar lang volgen, verlangen misschien gewoon het vertrouwde romantische minimalisme van de groep? 

Bitterzoete snoepjes

Tja, de formule blijft onverwoestbaar. De droeve stemmen van Sparhawk en Parker die zich vervlechten tot een harmonie waar het hart week van wordt. Die bonkende akoestische drums. De botte, korzelige gitaren. Waarom zou het trio sleutelen aan dat felgerespecteerde recept? Ons favoriete Lowconcert is bijvoorbeeld nog steeds zijn passage in de Predikherenkerk in Leuven, in 2002, waarbij de band ons bijna een knieval liet maken voor de georganiseerde religie. Toen toonde Low zich puur. Maagdelijk. Niet bevlekt met zondig elektronisch vernuft.

Een foto die is geplaatst door null (@liefwijn) op

Fans van die klassieke Low-sound mochten niet klagen in de Botanique. Een uitgebeend ‘Plastic Cup’, de krakende gitaren van ‘The Innocents’, de gierende noise à la Godspeed You! Black Emperor in de staart van het oudje ‘Do You Know How To Waltz?’, het naar Fleetwood Mac knipogende ‘Lies’: wie de groep al van in den beginne volgt, kreeg een hoop bitterzoete snoepjes uit heel de catalogus. 

Alleen het frêle, tere ontbrak wat in deze set, alsof Low na het woeste geluidsexperiment van zijn nieuwe plaat liever even in een ruwe bolster vertoeft. Wij hadden nochtans wat meer sentimentele songs kunnen verdragen, zoals ‘2-Step’, ‘Immune’ of ‘Medecine Magazine’, zalvende pracht voor de teerste ziel. En nee, dáár hoefde dan echt geen elektronica bij.

Gezien op 11/10 in de Botanique, Brussel.

nieuws

cult

zine