Albumrecensie

'Liberation' van Christina Aguilera: leeuwin keert terug naar de bron

3 © Luke Gilford

Op Liberation wil Christina Aguilera niet zozeer de concurrentie aangaan met popsterren als Rihanna of Ariana Grande, dan wel met zichzelf. Een verfrissende return to form? Noem het dan maar zo. 

Doe ons een plezier en begin aan Liberation met de twee tracks die Anderson .Paak voor Christina Aguilera producete - kwestie van geheel in stijl kennis te maken met haar opgekalefaterde r&b. ‘Sick of Sittin’ schuift een zompige Led Zeppelin-groove onder haar billen, met een morsige wahwah tussen de plooien van een monsterlijk potig drumpatroon. Anderson .Paak – wonderboy par excellence – kreunt mee in de achtergrond. Je hoort het meteen en je denkt: jij lepe motherfucker, wat ben je toch verdomd briljant. “I ain't built for no fake / Don't play me, I raise kids”, tiert Aguilera er. Yeah, momma, tell ‘em!

3 De hoes van het album 'Liberation'. © rv

‘Like I Do’, de andere .Paak-productie, zou een zusje van zijn eigen single ‘Bubblin’ kunnen zijn: loops, onrustig en log, met een dikke subbas die atoomschuilkelders kan doen barsten. Rapper Goldlink rijdt er likkebaardend tegen de r&b-fräulein aan en belooft haar de hemel in ruil voor een onsje nookie: “Make a young nigga cash out and run it up / All that little booty in your trunk / Make a man wanna say hallelujah when they jump / Make 'em buy a little Porsche, I'm around you so we stunt”. Maar Xtina wimpelt hem kordaat af. “Boy, you're so much better when you don't speak / If you get somethin' get one thing / Can't play me, boy, I'm out of your league”. U en ik weten dat Aguilera - 37 intussen – gelukkig getrouwd is en moeder van twee kids. Goldlink kan het wel schudden.

Voor de bomma

Op de hoes van Liberation doet ze trouwens een Alicia Keys: poseren zonder make-up (en met sproeten), in zwart-wit, puurheid en authenticiteit suggererend. Stilistisch keert Aguilera inderdaad terug naar haar roots, naar de funky hiphop-pop waarmee ze zichzelf negentien jaar geleden op de kaart zette. Toen bezorgde ze de r&b een nieuwe adem met ‘Genie in a Bottle’ en later met de superieure popsleaze van ‘Dirrty’ en ‘Can’t Hold Us Down’. Wat erna kwam, was wisselvallig. Teveel slijmerige pianoballades vol vals sentiment. Of geforceerde retromanie zoals op Back to Basics. Haar experimentele plaat Bionic had interessante samenwerkingen met M.I.A., Santigold en Peaches in huis, maar deed vooral wereldvreemd aan. Geen wonder dat ze een aantal jaren naar de televisie verkaste, als jurylid van The Voice - een rol waar ze kennelijk met gemengde gevoelens op terugkijkt.

“At the end of the day I am a soul singer”, vertelde Aguilera onlangs aan Billboard. “Als je het woord popster weglaat, blijft de soulvolle zang over, en dat is de kern, mijn wortels. Daar ligt mijn hart”. Nee, dat betekent geenszins dat Xtina op Liberation plots voor beenharde, tot op het bot gestripte sixtiessoul à la Sharon Jones kiest. Ze is nu eenmaal een exponent van de Amerikaanse mainstream-r&b, waar gepolijste producties en protserige mooizingerij hoog in het vaandel worden gevoerd. Wij kunnen bijgevolg niet veel met smachtende prefab-gospel zoals die van ‘Twice’, ‘Masochist’ en ‘Unless It’s With You’. Tenenkrullende tranentrekkers voor de bomma. Ach, dat soort schmaltz hoort er nu eenmaal bij.

Alweer Kanye?

Grappig wordt het wanneer ze in die Mariah Carey-achtige slepers een zweem rauwe authenticteit probeert te smokkelen, zoals in het middelmatige ‘Deserve’: “Sometimes I don't think I deserve you / So I say some fucked up shit just to hurt you”. Denk er een van pathos doordrongen zangpartij bij en een door Autotune gestuurd engelenkoortje. Lachen! 

Oneindig veel beter zijn de Kanye West-producties – ja, hij weer – die deze plaat de nodige excentriciteit verlenen. ‘Maria’ pocht met hysterische soulsamples en prontig marcherende stadionhiphop, ergens tussen Wests ‘Jesus Walks’ en zijn Beautiful Dark Twisted Fantasy-spul in. ‘Accelerate’ doet het nog beter: miljonairs-trap met opwindende elektro-invloeden - Die zoemende baslijn! Die klepperende snare! - en smakelijke featurings van Ty Dolla $ign en 2 Chainz.

3 © Milan Zrnic

In het interludium ‘Dreamers’ breit ze een vervolg aan #metoo en aan de Women's March door een hele resem meisjes hun dromen te laten vertellen. “Als ik groot word, wil ik een scenarist worden”, zegt er eentje. “Ik ben een leeuwin”, brult een ander. “Ik ben een superheld.” “Ik wil een dokter worden.” “Ik wil dé baas worden.” “Ik wil president worden.” In het dramatische, ultra-bombastische ‘Fall in Line’ (met cheesy brulboei Demi Lovato) trekt ze die empowerment verder door: “Little girls, listen closely / 'Cause no one told me /But you deserve to know / That in this world, you are not beholden / You do not owe them / Your body and your soul”. Tof, alleen is de boodschap pakkender dan de song.

Liberation biedt onderdak aan goeie popsongs waarvan er opvallend veel allesbehalve krampachtig naar een plekje in de hitparades hengelen. Zeker, een volbloed soulzangeres had het ruwer en compromislozer aangepakt, maar Xtina is nu eenmaal een kind van haar tijd. Charmant plaatje. Hadden we niet verwacht.

'Liberation' is nu uit bij RCA/Sony.

nieuws

cult

zine