Dranouter

Lee Anderson op Dranouter: moet er nog wijn zijn?

Het Nieuwe Westen-randprogramma kijkt verder dan het festivalterrein

Het Heuvelland is een stuk groter dan enkel de dorpskern van Dranouter, en dat hebben ook de organisatoren goed begrepen. Met het Nieuwe Westen heeft het festival een programma uitgerold dat verder kijkt dan muziek, en verder dan het festivalterrein. Wij gingen wijn proeven met Lee Anderson.

3 © Bas Bogaerts

Een ‘off-festival’, zo wordt Het Nieuwe Westen omschreven. Het begon al op 28 juli met het Bal à Deuse, en het eindigt vandaag, tijdens Festival Dranouter. Jeroen Olyslaegers en Lara Taveirne kwamen voorlezen uit nieuw en oud werk, natuurliefhebbers kunnen fietsen door de streek, en bierfanatici konden een themawandeling maken.

Maar omdat wij de voorbije dagen in muzikale sferen vertoefden en een halve dag na het concert van Raymond van het Groenewoud nog steeds ‘Twee meisjes’ zitten te neuriën, nemen we op zondagmiddag de ingelegde pendelbus naar Westouter, waar Leander – zoon van Raymond, en de multi-instrumentalist van zijn band – zal optreden onder de naam Lee Anderson. Of dat zijn eigen pseudoniem is, of de naam van zijn band, wil hij niet kwijt. “Daar moet ik nog even over nadenken”, zegt hij als inleiding van zijn set.

3 © Bas Bogaerts
Share

Lee Anderson speelt geen songs voor de eeuwigheid, maar dat kon ook geen kwaad: we waren niet alleen voor de muziek gekomen, maar ook voor de wijn, en voor het uitzicht

Het speciale aan die set? Ze wordt gespeeld op het terras van Entre-Deux-Monts, een van de meest noordelijk gelegen wijndomeinen van Europa. Wie ernaartoe reist, zit een dik kwartier op de bus vanaf de kerk van Dranouter, en reist door het halve Heuvelland. Sommige geïnteresseerden hadden, afgaande op hun safari-outfits, een iets woester landschap verwacht, maar ongerept is het hier wel – het enige spoor van industrie was de colonne tractors die ons ophield tijdens de terugweg.

Maar voor we ons laten verleiden tot het schrijven van een reisgids: muziek! Die was veelal van het lichtere soort: Leander is een minder grote melancholicus dan zijn vader. Zelfs zijn meest droevige liedjes zijn doorspekt met leutigheidjes, en de grapjes in de bindteksten waren even belangrijk voor de sfeer als de muziek zelf. Van het Groenewoud is kennelijk ook een groot Monty Python-fan: het punk-tussendoortje ‘Kropsla’ werd aangekondigd met het iconische “and now for something completely different”, en ‘Mr. Reason’ dreef op een upbeat-jazzmelodietje waarop Eric Idle een patent heeft.

Ervaring

Op de mooiste momenten, zoals in opener ‘Joyous Times’ en de afsluitende ballad ‘The Game’, doet het Lee Anderson-kwartet denken aan de vroege Coldplay: simpele, maar mooie kamerpop, die net zo lang blijft hangen als nodig is. Geen songs voor de eeuwigheid, maar dat kon ook geen kwaad: het tachtigtal meegereisden waren niet alleen voor de muziek gekomen, maar ook voor de wijn – een Pinot, zo werd ons aan het begin duidelijk gemaakt, met een vleugje Chardonnay – en het uitzicht: vanop de noordflank van de wijngaard kun je zowat de hele Westhoek overschouwen, tot aan de kust, en tot in Duinkerken. Al durven we dat laatste niet met zekerheid zeggen, want wij konden van het havengebied niets bespeuren, ook al verzekerde de uitbater ons dat hij dat wel kon.

3 © Bas Bogaerts

Meer dan een concert zorgde het Nieuwe Westen vooral voor een fijn uitje op de laatste dag: genieten van de zon, genieten van de streek, genieten van de wijn, met plezante deuntjes op de achtergrond. Muzikale topacts zijn niet langer voldoende voor een topfestival, had een Dranouter-medewerker ons de dag voordien diets gemaakt. Mensen willen ook een ervaring. En voor ons lag die ervaring vooral in de droge, frisse wijn, want na twee dagen Maes kun je wel eens een glas met enige finesse en smaak gebruiken. Maestro, nog twee flessen Pinot, alstublieft!

Dossier Festivalitis
Dossier Festivalitis

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine