Review

Kapitein Winokio: verwarmende winterwaanzin ****

4 © Alex Vanhee

Waarom huilen Husky's naar de maan? Welke therapeut verlost een ijsbeer van zijn doodsangst voor het duister? En hoeveel zoentjes zijn noodzakelijk na een spartaanse saunasessie op de Noordpool? Voor een antwoord op die existentiële vragen klopte je dit weekend best bij Kapitein Winokio aan.

4 © Alex Vanhee
4 © Alex Vanhee
4 © Alex Vanhee

Samen met Mevrouw de Poes en een lading lichtmatrozen meerde de Antwerpse kinderheld vrijdagmiddag aan in Brussel. Al bood de AB eerder de aanblik van de Noordpool. In een sneeuwwit decor raakte je verzeild in een avontuur, dat met dichtgeknepen ogen zowaar de Jos Bosmans Show on Ice had kunnen zijn. Een absurde plot en uitzinnige actie vormden het uitgangspunt voor deze muzikale, hilarische tot zelfs ontroerende voorstelling in de AB.

Al vier jaargangen op rij verkoopt de zoetwatervaarder de AB uit. Dit weekend slaagde Winokio daar zelfs liefst zés keer na mekaar in. Dat brengt de teller op elf Brusselse concerten in 2013. Het spreekt boekdelen over de steeds groeiende populariteit van de Kapitein. Sinds Winok Seresia - zoals de zelfverklaarde zeebonk echt heet - ook Ketnet kaapt met een eigen programma, is hij incontournable geworden. Al vinden trouwe fans dat wellicht al veel langer.

Bijna tien jaar geleden werd de Kapitein in het leven geroepen, om kinderliedjes een nieuw leven en élan te verstrekken. Dat opzet klinkt nuffiger op papier dan het in werkelijkheid is: met een liefde voor Caribische invloeden,  afrobeat, rock-'n-roll en latino ritmes gaan Winok en kornuiten eeuwenoude kinderliedjes zonder enige schroom te lijf.

Dat gebrek aan koudwatervrees kwam ook van pas in de nieuwste voorstelling. Terwijl een gure noordenwind door het witte decor jakkerde, legde Winokio uit dat zijn Berenbemanning de kille noordpool trotseerde om ijsblokjes te halen voor de zomer. Gibberend grut op alle banken.   

Een vrolijke chaos heerste op het podium én in de zaal, waarbij toeschouwers van alle leeftijden spontaan naar een parallelle werkelijkheid werden geloodst. Eén waarin niemand een minuut ouder werd, maar infantiel oetchiekoetchie-vermaak op veilige armlengte bleef.

Kinderen kregen de kans om hun zeebenen te strekken tijdens 'Pinguïnlied' of het onverslijtbare 'Hoofd Schouders Knie en Teen', maar in de schaduw van hun vreugde, betrapten ouders ook zichzelf op een glimlach rond de lippen.

Onder Winokio's mix van slapstick, absurdisme en muzikale nostalgie kon je dan ook niet Siberisch blijven. Net zo min als voor de kwinkslagen die subtiel over de kinderkopjes heen gingen. Héérlijk om scheepsmaatje Eva De Roovere bij het opkomen een seconde te zien bevriezen wanneer Winokio - schijnbaar à l'improviste - vertelt hoe er traditiegetrouw naakt wordt gedanst in de Iglotheek. Een andere keer werd je als volwassene dan weer meegetroond in een Roald Dahleske wereld, waar "alleen beëdigde snarenplukkers vruchten mogen plukken van de ukeleleboom", en "visionaire mama's", net als  "complexe en rudimentaire" moeders een ode kregen.

Een beetje melomaan werd evengoed op zijn wenken bediend, met een ambitieus muzikaal draaiboek. Zo veranderde 'Love Me Do' van The Beatles in 'Zoen me Goed' onder gezag van Nathalie Delcroix en Bjorn Eriksson: een koppel cowboys met een sauna op de Noordpool.

Met virtuoze muzikanten als Roland en PJDS tekende ook twee derde van het kinderliedjesorkest De Piepkes present. Zij stonden mee in voor een portie noordpoolblues of een uitzinnige versie van 'In een klein stationnetje'. En toen Roland over het donker zong, werd die begeleid in de beste Tom Waits-traditie. Daar zat de voortreffelijke backing band voor veel tussen, moeiteloos schipperend tussen genres en stijlen uit alle windstreken.

Een andere keer nam Mevrouw De Poes dan weer het voortouw met een verstild liedje, tegen een sprookjesachtige backdrop van dwarrelende sneeuwvlokjes. Stemmig begeleid op glockenspiel door Eva De Roovere en autoharp door Delcroix, stond ze garant voor één van de hoogtepunten in de set.

Al was het even geestig om Pieter-Jan De Smet op wasbord een lied te zien brengen over tandhygiene. Andere songs, zoals 'Toen onze mop' gaan al even mee in de set van Winokio. Maar ouders die een jaarlijkse afspraak maken met de kapitein in de AB, kregen geen moment het gevoel naar opgewarmde kost te kijken. Arrangementen bleken helemaal vertimmerd, en ook de gastenlijst verbaasde opnieuw.

Maar vooral absurdisme leek meer dan ooit de vrije teugel te krijgen. Van pool tot zeveraar vaarde je te kaap'ren op de hersenkronkels van Winok Seresia. Hij verhaalde over een ijsbeer met angst voor het donker, die therapeutische steun kreun van sjamaan Roland Van Campenhout. Even later veranderden Bjorn Eriksson & Nathalie Delcroix dan weer in cowboys met een spartaanse Sauna op de noordpool, die je geselden met twijgjes maar dat ongemak compenseerden met 457 zoentjes. En elders leerde je PJDS kennen als excentrieke machinist uit een klein stationnetje.

Rustpunten waren schaars in deze manische show, maar wél steevast raak gekozen. Zo eindigde de voorstelling met een magisch-komisch goochelspel waarin lichtjes en een kaarsvlam de hoofdrol kaapten. Het schouwspel charmeerde zo dat je ogen even blank dreigden te worden.

In weerwil van het polaire thema bleek de winter van Winokio dan ook nooit minder dan hartverwarmend.

nieuws

cult

zine