Albumrecensie

'Jassbusters' van Connan Mockasin: mogen er alsjeblieft wat meer drugs zijn?

3 Connan Mockasin. © rv

Wie denkt dat Connan Mockasin na twee platen zijn kruit heeft verschoten, zal de wenkbrauwen ophalen bij het horen van Jassbusters. Want wie had immers droge bluesrock en nuchtere ballads verwacht?  

Het lijkt een grap maar het is er geen. Jassbusters, de derde plaat van Connan Mockasin, vormt de soundtrack bij een door Mockasin geschreven en geregisseerde film waarvan elke scène werd opgenomen in een in onbruik geraakt kapsalon. Op YouTube circuleert een clipje van de bluesy ballad ‘Con Conn Was Impatient’ (deels Prince, deels Hot Chip) waarin fragmenten uit de film zitten. Ziet eruit als een kruising van The Room van Tommy Wiseau met een Saturday Night Live-sketch. Die pruiken! Die bedenkelijke acteerprestaties! Die kinky homoseksuele ondertoon! Ja, dát willen we zien!

3 De hoes van 'Jassbusters' van Connan Mockasin. © rv

Nu liet Mockasin in het verleden wel vaker de grenzen tussen bloedserieuze art pour l’art en pesterige persiflage vervagen. Op zijn door cultfans bewierookte debuut Forever Dolphin Love schurkte hij zich met een sardonische genoegen aan bij de disfunctionele psychedelica van Ariel Pink en Animal Collective. Hij brak door in bredere alternatieve kring met de opvolger Caramel, waarop sleazy jarentachtigsoul met Mac Demarco-achtige, hallucinogene indiepop vervloeide.

Vervolgens eerde hij Prince in Soft Hair, zijn scheefgeslagen r&b-experiment met Sam Dust van Late Of The Pier. In de vijf jaar die voorbij trokken kroop hij op schoot bij Charlotte Gainsbourg, James Blake, Mount Kimbie, Vince Staples en MGMT en schreef hij de muziek voor de arthousefilm The Rehearsal van Alison Maclean. Ah, en hij reisde de wereld rond voor al die samenwerkingen, van Los Angeles over Parijs tot Japan waar hij zich binnenkort hoopt te settelen met zijn nieuwe vriendin.

Charlottes slipje

Transformatie, beweging, reizen, vervellen: bij Connan Mockasin is het status quo des duivels. Op Jassbusters keert hij resoluut de rug naar zijn vorige platen. De sound is kurkdroog, in your face, beheerst maar los uit de pols, uitgebalanceerd maar met een swagger die old skool aandoet, als de generale repetitie van een rigide bluesrockband uit de seventies. ‘Charlotte’s Thong’ knipoogt naar Eric Clapton en - godbetert! - Dire Straits, maar dan zonder het hitpotentieel. Benieuwd wat Gainsbourgs dochter trouwens van die titel vindt.

3 Connan Mockasin © rv

De rest is wisselvallig. ‘Momo’, met James Blake als gebroken soulbard, is superbe. Fraai hoe zijn tere falset bij Mockasins bronstige frasering past. ‘Last Night’ doet aan als een sexy afdankertje van Prince: zo één van die bluesy ballades die het Paarse Genie meestal voor zijn aftershows bewaarde. ‘B’nD’ ent stukjes filmdialoog op een generische funkgroove, ‘Sexy Man’ en ‘Les Be Honest’ opteren voor zweverige slaapkamersoul die je nooit helemaal bij de lurven grijpt. Jammer.

Jassbusters onthult een verrassende down to earth-versie van Connan Mockasin. Best boeiend, want zo blijkt maar weer dat onder alle poses en onder de coole psychedelica een goeie songwriter huist. Alleen is dit niet de formule die Mockasins uniciteit het efficiëntst belicht. Heeft iemand nog een trosje mushrooms voor de man?

Jassbusters is nu uit bij Kemado/V2.

Dossier Muziek, maestro!
Dossier Muziek, maestro!

Honger naar muziek? Die kan u hier stillen met de recensies en andere artikels van onze muziekredactie.

Lees alle artikels

nieuws

zine