Recensie

Interpol in Vorst Nationaal: New Yorks coolest tonen het niet graag, maar ze hadden er verdomme zin in

1 20181128 VorstInterpol treedt op in Vorst Nationaal. Paul Banks - zanger, gitaristSamuel Fogarino - drummer (sinds 2000)Daniel Kessler - gitarist © Illias Teirlinck

Interpol toonde zich woensdagavond in Vorst weer als het uithangbord van de leuze ‘once you go black, you never go back’.

We hadden gelukkig nog een welriekende zwarte broek in de stapel vuile was gevonden, want het was een kleurloze bedoening met Paul Banks en z’n in maatpak gestoken ratpack in Vorst. De New Yorkers gooiden in 2002 een reddingsboei uit voor Amerika na 9/11 met hun debuut Turn On The Bright Lights, een plaat die op ons kantoor nog altijd in de vaste rotatie zit. Vijftien jaar later klinkt Interpol nog steeds als Interpol, zelfs al zijn ze hun bassist Carlos Dengler kwijtgespeeld. Hun trademark? Broeierige gitaarsongs in zwart-wit.

Opener ‘Pioneer To The Falls’ zette meteen de juiste, majestueus maar donkere toon: de song begon met enkele treuzelende gitaarnoten en Banks’ frêle stem en bloeide daarna langzaam open, met een sprankelende partij van snarenman Daniel Kessler. “Merci bien”, zei een voor zijn doen opgewekte Banks. New Yorks coolest tonen het niet graag, maar ze hadden er verdomme zin in.

Share

Die elleboogstoot van onze pogoënde buurvrouw tijdens ‘Evil’ zullen we nog even voelen: een blauwe plek om te koesteren

‘Roland’ klonk al even scherp als de zestien messen van de seriemoordenaar bezongen in de song. ‘All The Rage Back Home’ uit 2014 mag de setlist nooit verlaten: wat een knaller. De slome opbouw van ballade tot alles overspoelende geluidstsunami tijdens ‘Lights’ was indrukwekkend. Was dat de ronk van een T. rex of was de basgitaar tijdens ‘Say Hello To The Angels’ gewoon blij om ons te zien? Keizer Kessler kronkelde met z’n hele lijf terwijl hij zijn gitaar liet schokken, gieren en beven. Het duurde weliswaar tot ‘Slow Hands’ net voor de bisronde vooraleer ook jullie eindelijk een teken van leven toonden, maar daarna was het hek van de dam. Die elleboogstoot van onze pogoënde buurvrouw tijdens ‘Evil’ zullen we nog even voelen: een blauwe plek om te koesteren.

Geen ego’s of frustraties

Interpol kwam niet met lege handen naar Brussel: Marauder, hun zesde plaat, zag eind augustus het daglicht. Na de stadionbarok – Our Love To Admire en het voorprogramma van U2 – en de renaissance – op Pukkelpop 2017 speelde de band hun fenomenale debuutplaat van voor tot achter – kondigt Marauder een klassieke periode aan: Interpol aanvaardt er dat ze Interpol zijn, niet meer en niet minder. Met andere woorden: geen egotrips of gefrustreerde bandleden meer. It’s all about the songs. Van die nieuwe plaat mogen ‘Flight Of Fancy’, ‘The Rover’ en ‘NYSMAW’ gerust blijven.

Share

Misschien lag het aan die gigantische visbokaal die zich als een concertzaal voordoet: Vorst biedt niet de beste akoestiek voor een groep als Interpol die rekent op vele muzikale laagjes

Toch slaagde Interpol er niet in om zichzelf te overstijgen gisteravond. Misschien hadden ze enkele doffe nieuwtjes zoals ‘Stay In Touch’ en ‘If You Really Love Nothing‘ moeten inruilen voor klassiekers ‘PDA’, ‘Narc’ of ‘The Heinrich Maneuver’. Misschien had Banks beter zijn stem opgewarmd voor hij het podium opkwam, want het duurde enkele songs voor z’n stem níét meer kraakte of oversloeg. Of misschien lag het aan die gigantische visbokaal die zich als een concertzaal voordoet: Vorst biedt niet de beste akoestiek voor een groep als Interpol die rekent op vele muzikale laagjes. Eén ding viel alleszins aan Interpol zélf te wijten: de band kon maar moeilijk tempo houden. ‘The New’ en ‘Say Hello To The Angels’ werden praktisch afgehaspeld, terwijl nummers als ‘C’Mere’ en ‘Rest My Chemistry’ te slordig gespeeld werden, zeker voor een band met zoveel ervaring. Onze buren zongen meerdere strofes van ‘Where Is My Mind?’ van The Pixies tijdens ‘Rest My Chemistry’ en het stak niet eens af. Dat is geen goed teken.

Interpol heeft z’n passie duidelijk teruggevonden, nu moeten ze dat heilige vuur weer correct leren kanaliseren. Wij houden alvast een zwarte broek in de vuile was.

Dossier Muziek, maestro!
Dossier Muziek, maestro!

Honger naar muziek? Die kan u hier stillen met de recensies en andere artikels van onze muziekredactie.

Lees alle artikels

cult

zine