WARHAUS

In het spoor van Warhaus op Leffingeleuren: tussen boudoir en verneukte vlam

De nieuwe trip van Balthazar-zanger Maarten Devoldere

Nee, Balthazar staat niet op splitten. De groep neemt gewoon een sabbatjaar om alle leden de kans te geven andere horizonten te verkennen. Zo maakten we vrijdag op Leffingeleuren kennis met Warhaus, het zelfverklaarde ego-vehikel van Maarten Devoldere. Wij volgden de groep een hele avond, en beleefden een roezige trip met bitterzoete boudoir-romantiek en het aroma van hondenstront.

16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche

"Ik heb nog liever dat je me straks naakt onder de douche filmt, dan dat ik moet poseren in het busje." Met onverholen afschuw kijkt Maarten Devoldere in de richting van de witte Volkswagen Sprinter. Warhaus heeft er net een rit van twaalf uur op zitten in die blikken bolide. De avond voordien speelde de groep nog een huiskamerconcert in Zwitserland voor zo'n honderd man. Een erg goed optreden, zegt Devoldere. Maar achteraf volgde een nog betere afterparty, zo blijkt. En met een kater door de buurlanden rijden in een krap busje, is kennelijk geen lolletje. "Lang geleden dat ik nog zo heb moeten kotsen," zegt Devoldere met zijn typische lijzige stem. "Gelukkig niet in het busje, nee. Maar het ruikt er nu ook niet bepaald veel frisser."

Ook dat is de schuld van de frontman: langs de kant van de weg trapte hij zonder het te merken in hondenstront. Op die manier vulde hij het busje met een affreus aroma van hond en excrement. "Sorry hè," horen we hem achteraf nog zeggen aan gitarist Jasper Maekelberg, terwijl hij de bewuste schoen van zijn materiaal haalt. Maekelberg lacht maar groen. We voelen best wel medelijden met de groep. Ze zien er uit zoals ze zich ongetwijfeld voelen. Brak en bleek, vermoeid, afgeleefd en grauw. Gelukkig heeft team Warhaus nog zes uur voor het concert begint.

16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche

Al wordt Jasper eerder al op het podium verwacht. Met zijn eigen groep Faces on TV speelt hij diezelfde avond ook op Leffingeleuren. "Ik heb gelukkig eindelijk nog eens wat kunnen slapen in de bus, dus het zal wel goed komen," klinkt het enigszins mat en berustend. Hoewel de groepsleden duidelijk op hun tandvlees zitten, blijven ze wel de vriendelijkheid zelve in de backstage. Ze worden dan ook met open armen onthaald op het festivalterrein. Eén dame die achter de bar in de backstage staat, toont zich zelfs zo geporteerd voor tweede stem Sylvie Kreusch - u vast ook bekend van Soldier's Heart - dat ze plechtig belooft de groep in de watten te leggen. Dat gastvrijheid al jaren een tweede natuur is van Leffingeleuren, wordt weer eens duidelijk.

16 © Gunter Van Assche

Warhaus is in feite de headliner van de avond. Zelfs Thurston Moore van Sonic Youth speelt vroeger op de avond in dezelfde zaal. Zonde voor Devoldere, die de set van Moore dolgraag had gezien, maar zich mentaal moet voorbereiden op zijn eigen concert.

Voordien biedt hij wel nog aan om de fotoreportage wat boeiender te maken. "Niemand die het graag toegeeft, maar eigenlijk gaat het er bijzonder saai aan toe in de backstage voor een concert. In het beste geval volgt het feestje na de show, maar voordien is het enige werkwoord van betekenis: "wachten". Maar goed: we gaan eens zien of we de boel hier wat kunnen pimpen." Hij grist het fototoestel prompt uit onze handen, waarna zijn vriendin Sylvie Kreusch voorstelt om laveloos uit het raam te hangen, met een flesje Duvel in haar hand. Elegantly wasted. Het koppeltje amuseert zich nadien nog met een romantisch nummertjes waarin nepbloemen figureren, en speelt heel even met het idee om zichzelf te filmen terwijl ze een gezamenlijk gebed prevelen voor hun concert. Tegen dat hun moment de gloire zal aanbreken, staan de zenuwen evenwel zo gespannen dat ze hun plan een stille dood sterft.

16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche

Geen wonder dat nervositeit als elektriciteit door de kamer zindert: voor een zijproject wordt op Warhaus opvallend zwaar ingezet. Nick Cave & The Bad Seeds-drummer Jim Sclavunos kwam dan ook al persoonlijk vertellen dat hij fan is, en de eerste tour loopt al meteen doorheen Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Spanje en Engeland.

Devoldere voelt de vermoeidheid nu al in zijn botten. Zijn ogen staan op halfzeven, zijn ribben zijn gekneusd na een speelse worsteling met drummer Michiel Belcaen, en liefst van al zou hij ergens een rustig plekje zoeken voor een hazenslaapje. Maar de lokroep van muziek klinkt uiteindelijk toch nog luider. Zo wil hij met ons per se mee gaan kijken naar Hypochristmutreefuzz: een behoorlijk gestoorde noisegroep uit het Gentse. Een glimlach speelt om zijn lippen, terwijl zanger Ramses Van den Eede met enige doodsverachting in het publiek springt. De opwinding van het concert lijkt hem langzaamaan wakker te schudden.

16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche

Voor Sylvie blijkt de lokroep van een douche dan weer voorrang te krijgen. "Ik ruik mezelf," walgt ze, terwijl we in de backstage van De Zwerver een pintje uit de koelkast plukken. Ze laat ons even ruiken aan haar oksels, maar op een vage deogeur na, merken we niets van verderf of bederf. Ze lijkt weinig geloof te hechten aan de woorden van een journalist. Douchen kan helaas pas nadat Thurston Moore de backstage heeft verlaten. De nadelen van een klein festival, waar artiesten al snel op elkaars lip zitten. Ook dàt is rock-'n-roll.

Op de plaat laat diezelfde Kreusch zich als een stiefzusje van Jane Birkin of Brigitte Bardot omschrijven, maar de vaste vriendin van Maarten schat haar eigen rol kennelijk kleiner in. Voor het concert noemt ze zichzelf hooguit "een feature" op die plaat. Het is ook niet de bedoeling dat ze alle concerten van Warhaus mee op het podium zal staan. "Dat is niet gezond," vindt Maarten. "Dan krijg je een zakenrelatie, wat alleen maar schadelijk kan zijn voor de romantiek. Om maar te zwijgen van de rest van de band: het moet verschrikkelijk zijn om met zo'n koppel de baan op te moeten." We kijken hem even vreemd aan. Had violiste Patricia Vanneste immers geen relatie met ex-drummer Christophe Claeys in Balthazar? Maarten schokschoudert: "Ik kan alleen maar zeggen dat Patricia op de laatste tour veel meer is losgekomen binnen de groep. Als koppeltje heb je vaak de neiging om je terug te trekken met zijn tweetjes. Niet onbegrijpelijk, natuurlijk." 
De chemie tussen Devoldere en Kreusch blijft evenwel fascinerend. Veel woorden wisselen ze niet met elkaar, maar hun blikken zeggen voldoende. Eenzelfde rauwe passie spat even later van de set.

Warhaus zweert bij zwoel en donker. Terwijl Kreusch op een verhoogje haar lichaam in de strijd werpt als een nachtclubdanseres, trekkebeent Devoldere roezig over het podium. Met een vermoeide croon bezingt hij de liefde die een rode draad vormt doorheen We Fucked A Flame Into Being, de eerste langspeler van Warhaus - vernoemd naar de schandaalroman van Engelse romancier D.H. Lawrence, over Constance Chatterley, die haar seksuele gading niet vindt bij haar man en dan maar aanpapt met een jonge jachtopziener.

16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche
16 © Gunter Van Assche

Warhaus is één grote egotrip, gaf Devoldere al aan. Maar live laat hij toch net zo lief Jasper Maekelberg schitteren. Of zijn eigen wonderlijke vriendin, die in een kèk glitterjasje achteraan op het podium staat te dansen en zelfs één keer vooraan de show steelt met een geweldige, smachtende cover van 'Lovesick' van Lindstrøm & Christabelle. Héérlijk.

"Leffinge is de mooiste gemeente aan de kust," zegt Maarten tussen twee songs door. "Maar het volgende nummer dragen we toch op aan Knokke". Beschonken boegeroep stijgt op in de zaal, tot de toeschouwers merken dat de frontman 'Against the Rich' inzet. Eerder op de avond hadden we het nog over die song met Devoldere. Gemakshalve namen we aan dat de tekst een aanklacht vormde tegen materialistische moguls. Maar eigenlijk licht de frontman vooral zichzélf het voetje in die song. "I've got one hand on a champagne drinking cunt," mompelt hij ergens. "I've got the other up the ass of the establishment / And I can't even distinguish which hand is which / How I tried to be against the rich." Het getuigt van stierenkloten: een frontman die zichzelf onbeschroomd te grazen neemt. 

Hoewel het publiek verrassend mak reageert op de meeste songs, speelt Warhaus een goed concert. Daar denkt Devoldere achteraf helaas anders over. "Godverdomme," fulmineert hij na de show. "Je hebt ons net op ons slechtst gezien." De frontman baalt als een stekker, maar zijn gevoel bedriegt hem. Kennelijk hoorde de groep zichzelf ook niet goed op het podium. In de zaal merkte gelukkig nauwelijks iemand dat de groep een stille dood stierf op de planken. Nu pas merken we hoe een groep zich voelt, wanneer de ultieme high van de dag - het concert zelf - uitblijft. Het is alsof je toegroeit naar een climax die nooit volgt. 

Het maakt zelfs niet uit als we zeggen dat 'The Good Lie' weer eens op heerlijke knekel-ritmes dreef, 'Memory' wonderlijk vruchteloos verlangen aanboorde, of 'I'm Not Him' een wereldsong blijft die zijn weerga niet kent. "Alles aan Warhaus is nieuw," legt Devoldere zijn onzekerheid uit. "Het ontbreekt de groep nog aan routine. Met Balthazar kon ik na duizend concerten bij wijze van spreken met een stuk in mijn voeten op het podium staan, en dan nog een goed concert spelen. Maar bij Warhaus probeer ik op het wanhopige af om niets up te fucken. Soms heb ik het gevoel alsof ik opnieuw zeventien jaar oud ben en ik aan mijn eerste shows begin in het jeugdhuis. Alleen ben ik me deze keer veel meer bewust van alles wat er misloopt. Of kàn mislopen."

U houdt van revanches? Dan raden we De Kreun in Kortrijk aan op 13 oktober. Twee dagen later speelt de groep ook in de AB, en op 4 november in de Vooruit. De geur van hondenkak krijgt u er mogelijk gratis bij.

16 © Gunter Van Assche

nieuws

cult

zine