Concertverslag

Hoe brachten de Belgen het er vandaag op Rock Werchter vanaf?

4 Het Zesde Metaal op Rock Werchter. ©Bas Bogaerts

Ze hadden niet de dankbaarste plekken op de affiche, maar de Belgische bands Het Zesde Metaal, Tout Va Bien en Warhola trapten Rock Werchter vandaag overtuigd op gang. Drie Belgische bands! Drie recensies!

Het Zesde Metaal ★★★★☆

“Waar zijn die schoentjes?”, polste Wannes Cappelle van Het Zesde Metaal net voor een uitbundig ‘Dag zonder schoenen’. Op slag zwiepten een paar honderd laarzen, wandelschoenen, sneakers en sandalen de lucht in. Dat Regi dààr nooit aan heeft gedacht! Toegegeven: het was een potsierlijk zicht, maar we deden toch maar mooi mee. Hoe kon je immers géén gevolg geven aan de verzoekjes van de skwonste mensch van Bevergem?

Het Zesde Metaal mocht het festival vandaag voor geopend verklaren op de Main Stage. Best wel moedig, om voor een halflege wei meteen één van je mooiste songs te grabbel te gooien. Maar zelfs ondanks wat technisch gehannes aan kabels, wist ‘Ier bie oes’ alweer onder je vel te kruipen. Regionaal geluid, universeel gevoel.

Dát bedoelt Het Zesde Metaal dus met 'Dag zonder schoenen'! ©Bas Bogaerts

Verder koos de West-Vlaamse groep voor een bitterzoet parcours, waarbij sarcasme (‘Naar de wuppe’) afgewisseld werd met een geinige mash-up (‘Boze wolven’ van Gorki met ‘Where Is My Mind?’ van Pixies) en een enkele zwaarmoedige bindtekst: “Ik hoop dat, als er hier een oorlog of natuurramp uitbreekt, mensen gastvrijer zullen zijn dan wij”, verzuchtte Cappelle waarop ‘Calais’ werd ingezet. Een titel die meteen wrange associaties met ontreddering, geweld en wanhoop opriep. Niet bepaald festivalvoer, maar dankzij de jachtige roffels in laatste rechte lijn kwam de groep zelfs met zo’n schrijnende song weg.

Ook ‘Ploegsteert’ over de betreurde Frank Vandenbroucke was niet bedoeld voor lachebekjes, maar het luide herkenningsgejuich deed vermoeden dat niemand zich een buil viel aan die tristesse. Tijdens ‘Toe nu maar’ - een classic op uitvaarten, naar verluidt - werden de zakdoeken niet collectief volgesnotterd. Wel keek je uit op een fraai deinende zee van wuivende armen. Cappelle toonde zich tussendoor nog erg verguld en dankbaar voor de kans om Rock Werchter te openen. “Achter (sic) zoveel jaar en hard werk staan we hier eindelijk!”

“Ne warmen dag wordt afgestraft”, hoorden we helemaal in het begin van de set. Niets was minder waar. Broeierig weertje, superbe openingsact. (Gunter Van Assche)

Tout Va Bien ★★★☆☆

©Stefaan Temmerman

Tout Va Bien is een man met gevoel voor mode. Dat hóórde je in zijn hippe synthpop, die tegen James Blake en Warhola aanschurkt. Jan-Wouter Van Gestel kwam, zag een kwartvolle Barn en huppelde klungelig in het rond. Hij was nerveus, maar eenmaal hij zijn strot opende, veranderde het angstzweet in kleine porties magie. Je herkende Anohni en Patrick Watson in zijn hese stem – nooit een slecht teken – en ‘Lucy’ en ‘Old Love’ parkeerden zich keurig tussen Hydrogen Sea en Chet Faker. 

Tout Va Bien scoorde daarnaast nog meer punten, enerzijds met ‘This Fight’, anderzijds door ‘City Lights’ van Blanche in een nieuwe outfit te steken. Van Gestel weet hoe te charmeren, net zoals hij weet hoe hij in herhaling kan vallen. ‘Bee’ en Messiah’ kwamen niet aan de enkels van zijn beste songs, en dat was tekenend voor de tweede helft van zijn set. Ja, het is een kutjob om Rock Werchter te openen. Maar Tout Va Bien deed dat behoorlijk. (Elmo Lê van)

Warhola ★★★☆☆

©RV

Een oorverdovend geluid steeg op uit het publiek nog voor Warhola op het podium verscheen. Was er paniek uitgebroken? Kwam er slecht nieuws binnen over Oliver Symons, de echte naam van Warhola? Geenszins: een kussend koppel deed elkaar binnen op de ‘kiss cam’ op het grote scherm, en dat zorgde dus nog voor het concert begon al voor een orgasme bij het publiek.

Het oorgasme moest toen nog komen, maar uiteindelijk krijgt publiekslieveling Warhola nooit zo’n verrukking los uit de met scoutsmeisjes gevulde tent. Meer zelfs: een aan de grond genageld publiek doet de uiterst dansbare en lichtjes opwindende set van Warhola geen eer aan. Zelfs wij raakten geïnspireerd door de heupwiegende zanger, en we probeerden op onze beurt de tienermeisjes rond ons te inspireren. Maar het mocht niet baten: na de eerste hit begon de tent al leeg te druppelen. 

Gaandeweg leek het ook alsof Symons zijn autotune had ingeslikt, al willen we daar niet te moeilijk over doen - we konden horen dat hij het ook zonder kan. Met zijn grote hit ‘Jewels’ als laatste nummer vulde hij de tent alsnog met één lang (en positief bedoeld) fluitconcert, waarna alsnog nog een paar knietjes bewogen. 

En toen hoorden we iemand naast ons zeggen: “Waar is de tijd van Torhout?” Echt waar. (Lilith Geeraerts)

nieuws

zine