Best Kept Secret

Het Krankenhaus van John Maus: van depressie tot manie op een stevige beat

2 John Maus op Best Kept Secret. © Koen Keppens

John Maus gaf zijn hart en ziel in een krankzinnig eightiesfestijn op Best Kept Secret. 

Share

Best wel intellectuele muziek, die van de Maus, maar zijn hersencellen kunnen hem klaarblijkelijk toch geheel en al gestolen worden

Ergens in een van de gestolen uren besteeg een donderwolk op klaarlichte dag het vijfde podium van Best Kept Secret. Een wolk? Wat zeggen we!? Een gefrustreerde oorlogsgod was John Maus, het genie dat klinkt als Ian Curtis op Xanax – dat op zich is al een verwezenlijking – maar danst en beeft als een speedverslaafde met de zwaarste vorm van autisme spectrum stoornis... of, ja, ook dat had Ian Curtis kunnen zijn, natuurlijk.

Best wel intellectuele muziek, die van de Maus, maar zijn hersencellen kunnen hem klaarblijkelijk toch geheel en al gestolen worden. Hij staat nog niet goed en wel achter zijn microfoonstandaard wanneer de bas en drums ons een eerste hartaanval bezorgen, met als gevolg een rondslingerend hoofd van een krankzinnige zanger. Nog geen nummer in de show is zijn krijthemd doorweekt. Komische outfit trouwens, die ons herinnert aan zijn dagen als professor.

Zwarte harten

We hebben ze nooit eerder mogen meemaken, de jaren tachtig, maar we waren er waarachtig een uur lang. De klank van de synthesizers hulde onze harten in het diepste zwart dat de cold wave ooit zag, terwijl de gelaagdheid en theatraliteit echo's uit de seventies oproepen. Het eerste deel van zijn show is een duister hol waar we ons graag in wentelen, net als zijn laatste plaat Addendum.

2 John Maus op Best Kept Secret. © Koen Keppens

Maar een half uur verder krijgen we naast het prachtige geluid van depressie en paranoïa, ook manie voorgeschoteld. Synthesizers die klinken als een nacht op Eurosong, met bas en drum die nog steeds rechttoe rechtaan kelen oversnijden. Overigens hebben we nooit een drummer gehoord die zo strak en droog was dat hij klonk als een drummachine, kudos for that. Soms dachten we dat we bijna in techno zouden verzeilen, terwijl we een half nummer later onze punkmoves uit de kast moesten halen en nog voor we die geperfectioneerd hadden, schakelden we weer over op superdisco en kitscherige pop.

Appreciatie met keelgeluiden

Het publiek gaf appreciatie met keelgeluiden en gefluit, terwijl ze een absoluut uitgestreken gezicht bewaarden. 'Cop Killers' en het weergaloze 'Your Pets Are Gonna Die' kregen erg veel liefde uit de massa, en toch stopte frontman Maus niet met zijn tergende zelfpijniging vooraan het podium. Meer nog: hij zette ze voort op de begane grond.

Terwijl we genieten van het liefdesliedje 'Bennington', vragen we ons af of Maus zijn volgende plaat haalt nog vòòr zijn eerste opname in de psychiatrische afdeling voor ongeveer alle mogelijke stoornissen op een stokje. Voor ons part wordt hij nooit normaal, en wij offeren daar graag meerdere van onze huisdieren voor. 

Dossier Festivalitis
Dossier Festivalitis

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels

nieuws

zine