Concertverslag

Henny Vrienten intiem in de Arenberg

Niks meer te bewijzen

- Bart Steenhaut, foto's Alex Vanhee
3 Henny Vrienten in de Arenbergschouwburg. © Alex Vanhee

Als frontman van Doe Maar stond Henny Vrienten als afsluiter op Werchter en de stormloop voor de reünieconcerten in 2000 resulteerde uiteindelijk in zestien uitverkochte Ahoy's, een record dat vandaag nog steeds standhoudt. Maar solo kiest de 66-jarige zanger voor een intiemere setting. Zaterdagavond gaf Vrienten een eenmalig concert in de Antwerpse Arenberg.

Share

Naarmate de avond vorderde kreeg je steeds meer het gevoel dat je naar een huiskamerconcert zat te kijken

Eind vorig jaar bracht Henny Vrienten na 23 jaar weer eens een soloplaat uit. Op 'En Toch...' presenteerde hij sobere, vaak bespiegelende nummers over de vergankelijkheid van het leven, en de eindigheid der dingen. Thema's die bij zijn leeftijd passen, en in fraaie, vaak erg persoonlijke teksten op muziek werden gezet.

Ook in Antwerpen zag je niet meer die brandend ambitieuze zanger van dertig jaar geleden, maar werd je verwelkomd door een muzikant die niets meer te bewijzen had, en nog louter liedjes speelde omdat hij daar nu eenmaal plezier uit putte.

Alleen is maar alleen, en dus had Vrienten vier vrienden meegebracht, waaronder Doe Maar-gitarist Jan Hendriks. De sfeer was informeel en ontspannen, en naarmate de avond vorderde kreeg je steeds meer het gevoel dat je naar een huiskamerconcert zat te kijken.

De set bestond uitsluitend uit het materiaal van 'En Toch...', dat op de koop toe in precies dezelfde volgorde van de plaat werd gepresenteerd. Op papier geen evidente zet voor een man die genoeg classics heeft geschreven om  een volledig optreden mee te vullen. Maar de nieuwe cd hoort tot de beste, meest consistente uit zijn hele carrière, en live spatte het spelplezier er letterlijk af.

3 Henny Vrienten. © Alex Vanhee
Share

Een ongewongen concert waar authenticiteit en vakmanschap het haalden boven showbiz en popsterrengedoe

'Gitaar' - waarin het onderwerp uit de titel de verlokkelijke eigenschappen van een vrouw kreeg toegedicht - zette als opener meteen de bakens uit. Vrienten, Hendriks en derde man Theo Sieben - elk met de gitaar op schoot - legden een basis, waar een subtiele ritmesectie vervolgens een ingehouden swing aan toevoegde. Het geheel hield het midden tussen blues, folk en de transparante americana van Daniel Lanois.  

'Mug In De Klamboe' - over "mannen die willen slapen en vrouwen die willen praten" - wiegde op een tropische groove voorbij, en het zorgeloos gefloten 'Hij zingt omdat hij het niet zeggen kan', kwam je tegemoet gewaaid als de eerste lentebries na een lange, grijze winter. Als Vrienten nu over de liefde zong, was de toon heel anders dan destijds in zijn vorige bandje. 'Even Leven' en 'Laatste Kans' waren verhalen van een man die na veel omzwervingen en nog veel meer vrouwen eindelijk thuis was gekomen, en daar gemoedsrust had gevonden.

De reacties vanuit het publiek suggereerden keer op keer een gevoel van herkenning, ook als de dood ter sprake kwam. 'Het uur tussen uur en wolf' diende zich aan als een beklemmend lied over euthanasie, en ondanks de misleidend luchtige intro ("Vorig jaar hebben mijn zussen en ik moeder in zee gegooid. Maar geen paniek: ze was al dood.") sneed het gemis in 'Lieske' er niet minder diep om.

Het op een stuitende Bo Didley-beat gemonteerde 'Magreetje' haalde herinneringen op aan de tijd dat hormonen nog onbedaarlijk een eigen leven leden, en 'Café De Oude Maas' bracht ten slotte met een haarscherpe precisie de nuttelozen van de nacht in kaart waar Vrienten zich naar eigen zeggen ook lang zélf had tussen bewogen. En daarmee zat het erop.

Op het jazzy 'Hoe Lang?' na - één van de hoogtepunten uit met onderschatte 'Mijn Hart Slaapt Nooit' - bleken de songs uit zijn vorige twee soloplaten te moeilijk om live te reproduceren, maar ter compensatie had Vrienten een gloednieuw nummer meegebracht dat muzikaal wat tegen 'The Times They Are-A Changin' van Dylan aanleunde, en tekstueel zowat de inhoudstabel van zijn leven bleek.

En met een hertimmerd 'Is Dit Alles?' kregen de Doe Maar-fans in de laatste rechte lijn toch nog een heerlijk toetje geserveerd. Een knap slot voor een ongewongen concert waar authenticiteit en vakmanschap het haalden boven showbiz en popsterrengedoe. Een verademing.

3 Henny Vrienten. © Alex Vanhee

nieuws