De Wei, De Wereld

Gelyncht en geradbraakt: zo halsbrekend eindigde Gent Jazz

Van sensuele dreiging tot schoonheid uit schroot: de slotdag van Gent Jazz was er één om te koesteren. En om angstig van te worden. Maar vooral: om eindeloos verbluft achter te blijven.

4 Die Einstuürzende Neubauten. © Bas Bogaerts
4 Die Einstuürzende Neubauten. © Bas Bogaerts

Einstürzende Neubauten (★★★★★) speelde zaterdagavond met de aderen geopend: onherstelbaar en onstelpbaar gutste het leven uit hun set. Bijna vier decennia lang ondernemen deze Berlijnse afbraakspecialisten een ontdekkingstocht doorheen chaos, experiment en avant-garde. En in de Bijloke vond die geschiedenis zijn weg naar een Greatest Hits-concert. Nu ja… wat héét een hit bij de groep rond Blixa Bargeld? Van meet af aan werd duidelijk dat deze excentrieke Duitsers voornamelijk hun persoonlijke favorietjes naar voren wilden schuiven in de set. Hun recht, onze zegen.

His master’s choice mondde uit in een set waar elke doe-het-zelf-zaak in onze contreien garen bij kon spinnen. De groep tokkelde op PVC-buizen, terwijl olievaten en jerrycans werden aangerukt, een slijpschijf werd bespeeld als een xylofoon en elders in de set leek het soms alsof een containerpark als labo werd gebruikt.

Ons persoonlijke hoogtepunt? Toen Blixa Bargeld ‘Unvollständlichkeit’ dirigeerde naar de climax, waarbij shrapnel uit een laadbak over het podium heen werd gekieperd. Klinkt op papier misschien onnozel, maar de precisie waarmee deze afbraakwerken werden geleid, was haast ontroerend. U had er verdomme moeten bij zijn.

Alex Hacke toonde zich blootsvoets dan weer voortdurend de schaduwleider van de groep: zijn baslijntjes bepaalden goeddeels het verloop van de set. Blixa, die zich beurtelings van het Engels, Duits, een aansteker (!) en digitale transistorradio (!!) bediende, trok dan wel alle aandacht, maar Hacke stuurde onderbewust mee de richting van de set.

Vlak voor ‘Susej’ gaf Bargeld te kennen dat het om een gesprek tussen zijn jongere en oudere ik betrof, terwijl ‘Sabrina’ aangekondigd werd als een liefdesliedje dat voor een film werd geweigerd. Het mooie was dat zelfs de fans van het eerste uur omvergekegeld leken door die opheldering. ‘How Did I Die?’ verwees op zijn beurt naar de Vlaamse loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog. Helm noch scherfvest wapende u evenwel tegen rondvliegend en roestig springtuig waarmee Einstürzende Neubauten het publiek bombardeerde. Geradbraakt bleven we achter.

4 Chrysta Bell. © Bas Bogaerts

Net zo theatraal klonk Chrysta Bell (★★★★☆) een paar uur voordien. Al klonk haar set vaak een stuk etherischer: alsof PJ Harvey, Lana del Rey en de Lolita van Nabokov het op een discreet akkoordje hadden gegooid. Het zingende fotomodel is een lievelingetje van David Lynch - ze speelt overigens de verrukkelijke FBI-agente Tammy Preston in de nieuwste serie van Twin Peaks - en dat liet zich doorheen de set vaak voelen.

Met dream pop die soms even noir als naar klonk, wist deze gelynchte femme fatale te overtuigen. In een elegant, goudkleurig glitterjurkje zocht ze een directe lijn naar je hart, maar pas naar de bissen toe slaagde ze daarin. Sàài, hoorden we mensen in het eerste half uur verzuchten. Sensuéél, klonk het een uur nadien. Eigenlijk konden we hen beiden wel volgen. Maar wie verslingerd is aan de trage opbouw van Twin Peaks, kon zich eigenlijk geen buil vallen aan deze ongrijpbare set.

4 Die Anarchistische Abendunterhaltung. © Bas Bogaerts

En ook Die Anarchistische Abendunterhaltung (DAAU) toonde zich van zijn beste kant (★★★★☆). Rudy Trouvé koos twintig nummers uit vijfentwintig jaar DAAU. Hij knipte, plakte en monteerde ze. Daarna speelde de Antwerpse groep die herwerkte songs opnieuw in. Voor de afwerking kwamen enkele gasten, waaronder ex-bandleden, zingen. Het uiteindelijke pareltje kreeg de titel Hineininterpretierung mee. In Gent merkte je eens te meer waarom. Om heel eerlijk te zijn: we herkenden nauwelijks één song van de platen die we vroeger omarmden. Dit combo wist zichzelf opnieuw uit te vinden, zonder écht te aliëneren van zijn verleden.

De helft van de tijd leek het alsof een nerveuze Roma-zigeuner een beer probeerde te beteugelen, terwijl je tegelijk een rokerig jazz-café binnen waggelde. Twee dimensies speelden de hele tijd haasje-over in een set, die rokerig, rasperig én roerig klonk. De nineties-kids die DAAU na een kwart eeuw en een leesbeurt van Steppewolf tevéél afgeschreven zouden hebben: u heeft het zò verkeerd voor. 

Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels