Concertverslag

Foo Fighters in Sportpaleis: rock-'n-Grohl

Dave Grohl scoort met hits en enthousiasme, maar moddert soms wat aan

6 © Damon De Backer

Het lang uitverkochte concert van Foo Fighters in het Antwerpse Sportpaleis hinkte op twee gedachten. De rockgroep rond Dave Grohl (49) greep je meteen bij het nekvel met een resem hits, maar liet het tempo varen tijdens onnodige solo's en een reeks covers. Het Amerikaanse zestal stoomde nadien gelukkig opnieuw fraai naar de eindmeet.

Allereerst: wat was dat daar allemaal aan de inkom? Niet alleen moest iedereen een blokje om langs metaaldetectoren, die achter de Lotto Arena stonden geposteerd. Sleutels, smartphones en pasmunten dienden apart in een aangeboden plastic zakje te worden gestoken. Is dit het ecologische antwoord om veilig concerten te bezoeken? Een zakje dat meteen scheurde, en je aan de ingang alweer kon weggooien…

Gelukkig smaakte het bier beter in zo'n plastic verpakking. En Dave Grohl spoelde alle rotzooi weg, in een oceaan vol rock. Dit eerste indoorconcert in 12 jaar (toen in Vorst) viel op te delen in vier stukken: een schuimbekkende frontman brult een resem hits, een jamsessie, een leuk (maar wat overbodig) rondje covers en tot slot een erg strak rockende band.

6 © Damon De Backer

'Kiss Guy' is onnavolgbaar

Op het laatste uur van dit concert valt weinig aan te merken. Met een zwelg champagne achter de kiezen zetten de Foo Fighters 'Monkey Wrench' in: vinnig, vonkend en vurend uit alle cilinders. Wie gehoopt had mee te mogen jammen op het podium, was er aan voor de moeite. "Sorry kerels, beter dan 'Kiss Guy' wordt het toch nooit", knikte Grohl. Gelijk had hij (check YouTube). En het hoefde ook niet. 'Wheels' werd erg mooi ingezet én overgenomen door de zaal. Tijdens 'Breakout' ("eentje voor de old skool-fans") gingen alle lichten op het podium uit, en ontstaken duizenden mensen als antwoord het lampje op hun smartphone.

Bij een subtiel 'Dirty Water' kwamen drie zangeressen het zestal vervoegen, en afsluiter 'Best of You' werd een triomftocht. Het Sportpaleis nam het refrein oorverdovend over. Dave Grohl stopte met spelen en stond voorwaar even met zijn mond vol tanden. Ook tijdens de bisronde verkeerden de Foo Fighters in topvorm. Een bloedmooi 'Times Like These' ging over in 'This Is a Call', een stokoud stukje venijn van de allereerste plaat. Om feestelijk te besluiten met 'Everlong'.

Brullend van enthousiasme

Rondrennend naar alle kanten, brullend als een neanderthaler? Zo was Dave Grohl twee uur en veertig minuten eerder ook al zijn concert begonnen, met het wijselijk getitelde 'Run'. Subtiliteit staat nooit op het menu van de frontman. Grohl brulde bij het startschot even veel als hij zong. Steek het op zijn eeuwige enthousiasme. Je geloofde de zanger écht wanneer hij zei dat hij graag met punk-combo's in kleine kraakpanden speelde, maar "zalen als deze nog zoveel leuker vindt". Niemand die kloeg toen 'Learn To Fly' meteen volgde op 'All My Life'. Het Sportpaleis veerde als één recht. Bij 'The Pretender' waren Grohl's shirt en wilde lokken al helemaal doorweekt.

6 © Damon De Backer

'The Sky Is a Neighbourhood' mocht gerust wat zachter, toch. De drumbeat van Taylor Hawkins hakte je middenrif haast  in twee. Het bruggetje dat Grohl helemaal alleen voor zijn rekening nam was veel mooier, zoveel intenser ook. Bij 'Rope' hoorde je meer gelaagdheid, en zag je een compact spelende groep die elkaar blindelings aanvoelde.

De lucht in

6 © Damon De Backer

Dave Grohl trok gitaargewijs op wandel. Dat bleek (helaas) het signaal voor een drumsolo, die de kit van Hawkins dik tien meter de lucht in stuwde. Het haalde het tempo uit het concert, net als de korte jamsessie die volgde. De zanger nam het heft terug in handen met een omgebouwd 'My Hero'. Slechts ingezet op gitaar en zang, waarna de groep bij elk strofe een stukje hoger schakelde. 'These Days' was intiem en blijft herinneren aan (het drama van) Pukkelpop. 'Walk' werd de passende song die daar op volgde. "We bestaan al 23 jaar als band en hebben 200 liedjes. We spelen ze allemaal vanavond!", knikte Grohl triomfantelijk. Dat bleek een loze belofte. In ruil kreeg Antwerpen een resem covers voorgeschoteld. Hét moment om elk bandlid apart voor te stellen. 

Smells like...

Best leuk hoe gitarist Chris Shiflett 'Under My Wheels' van Alice Cooper zong en er een ludieke mash-up volgde van 'Jump' (Van Halen) op de muziek van 'Imagine' (John Lennon). Taylor Hawkins kreeg de micro in zijn handen gestopt, en Dave Grohl kroop als vanouds (even) achter het drumstel. Met 'Under Pressure' stond Queen zo (al) even op het podium van het Sportpaleis. 

Benieuwd trouwens hoeveel mensen aan het eind de drummende intro van 'Smells Like Teen Spirit' herkend hadden. Die gekke Dave toch. Fijne knipogen allemaal, maar essentieel waren ze niet. Een compacter, gebald concert had deze doortocht van Foo Fighters meer punch gegeven.

6 © Damon De Backer
6 © Damon De Backer
Dossier Muziek, maestro!
Dossier Muziek, maestro!

Honger naar muziek? Die kan u hier stillen met de recensies en andere artikels van onze muziekredactie.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine