Review

Fink: ruwe zeebonk maakt mooie schilderijen

Fink, KluB C, 17.10 - 18.00

2 Fink. © Harry Heuts

Fink ofte de metamorfose van Fin Greenall. Startte de Brit twintig jaar geleden als dj, remixer en producer (van de jonge Amy Winehouse), dan zweert hij nu bij een akoestische gitaar en een strakke band. Fink creëerde wonderlijke soundscapes, die je - in combinatie met die warme bluesy stem - even deden wegdromen.

2 Fink. © Harry Heuts

De korporaal van de dance werd in de KluB C van Werchter kapitein van de song. Fin Greenall zag er met zijn muts en schakelketting misschien uit als een ruwe zeebonk, maar dat was uiterlijk bedrog. Hier stond een schilder van kleurrijke songs, die je deed wegzweven naar groene weides (huppelende paarden en wuivend riet zelf in te vullen).

De zanger uit Cornwall heeft met 'Horizontalism' net een knappe, zevende plaat uit. Hij startte 'Pilgrim' alleen met een harmonizer op zijn gitaar, waarbij zijn vierkoppige band hem kwam vervoegen. Die muzikanten kleurden duchtig mee aan de landschappen, terwijl de zanger zich op zijn songs en het publiek richtte. 'Warm Shadow' bloeide helemaal open en omhelsde je.

Ook drummer Tim Thornton, die vooraan post had gevat, gordde mee een gitaar om en voegde nog een klankkleur toe aan het rijke palet. Het was mooi vertoeven, in dit gelaagd silhouet. Het publiek smolt helemaal weg in de armen van Fink, die door het aanhoudende applaus nog meer klankjes ging strooien.

Fin Greenall zette zich op zijn knieën en roffelde met de vuisten op de effectpedalen van zijn gitaar. Een golf aan noten stroomde over de KluB C heen. Met 'Wheels' en een knap opbouwend 'Berlin Sunrise' weefde de zanger een machtig slot aan zijn set. Flink van Fink. Die dikke knuffel en diepe buiging aan het einde waren meer dan terecht.

Dossier Rock Werchter
Dossier Rock Werchter

Rocken, dansen, chillen: De Morgen doet Rock Werchter.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine