Concertrecensie

Ellie Goulding: Wulpse popprinses op weg naar het megasterrendom

Sterke nummers, wulpse pasjes en visueel spektakel in het Sportpaleis

4 Ellie Goulding. © Alex Vanhee

Strakgespannen antiterreurmaatregelen in de ruime omgeving van het Sportpaleis, maar het werd een goeie avond: de enige bom die vanavond zou ontploffen, was milady Ellie Goulding.

Even de inventaris opmaken: Ellie had voor de gelegenheid een vijfentwintigtal nummers mee, en ook vier grote vlaggen, een half dozijn haarscherpe HD-schermen, vier dansers, zes muzikanten en drie kostuumwissels voor een show die in totaal vlotjes de kaap van de negentig minuten zou ronden. Voor wie de tel bijhoudt: dat zijn de cijfers van een popprinses die de status van koningin ambieert, en op de deur staat te kloppen van het megasterrendom. Niet onterecht, want Ellie Goulding hoort daar thuis.

4 © Alex Vanhee

Daar maakte ze bij binnenkomst meteen een punt van. Ze zat net niet op een bulldozer toen ze met de tandem 'Goodness Gracious', 'Aftertaste' en 'Something in the Way You Move' het publiek vakkundig platwalste. Niemand die er een zeg in had: het begin was indrukwekkend en ik heb ruwweg nul notities genomen - het ging me te snel en ik was aan het kijken. Na 'Outside' (één van de Calvin Harris-nummers) was een time-out op zijn plaats, dus zorgde Ellie - ze had een nauwkeurig gebricoleerde setlist - voor een time-out. Ballad time!

Share

Ergens ter wereld, misschien wel achter de hoek, staan er pennenzakken volgekrabbeld met de tekst van 'Devotion'

Zachtere nummertjes waren: 'Around U' - "quite a stalker-ish song," dixit Ellie - dat in al z'n lichtheid als een zomerbries voorbij vloog, 'Don't Need Nobody', dat vertelde wat iedereen al wist (dat Ellie niemand nodig heeft) en 'Devotion'. Dat laatste werd ingeleid als een liefdesliedje, en dat was ook precies wat het was: ergens ter wereld, misschien wel achter de hoek, staan er pennenzakken volgekrabbeld met de tekst. "Open up and let me in / Show the bruises on your skin / Let the fires all burn out / I can hear the silent shout in you." De wereld is tégen, maar Ellie, die begrijpt je.

Zo ging het de rest van de avond ook: eerst een paar knallers, dan een paar ballads. Zorgden voor een duidelijke opdeling tussen de twee: de kostuumwissels. Af en toe pakten de dansers over, werden decors opgetrokken en verdween Ellie om kort daarna weer terug te komen als iemand anders. Bij de eerste kostuumwissel ging ze van een nijdig katje in leren short naar een dansorkaan met neonkleuren: die tranformatie werd begeleid door een psychedelische neonmontage waar Nicholas Winding Refn wel voor iets leek tussen te zitten. Het decor kreeg, met die wapperende blacklightvlaggen en dansers in vreemde pakjes, iets van 'Tron' meets Cirque du Soleil. Verreweg het foutste, en leukste, stukje van de show, kortom.

4 © Alex Vanhee
Share

'I Need Your Love', 'Burn', 'Anything Could Happen' en 'Love Me Like You Do' zwengelden ei zo na een orgasme aan

Op de tonen van 'Heal' kon er een tweede kostuumwissel af, terwijl de dansers nóg gekkere dingen deden, en nóg grotere vlaggen werden ontrold. En kijk: Ellie kwam op in een trouwjurk, terwijl ze net nog de look van een marina had geperfectioneerd. Verwarrende signalen, maar ik denk niet dat dat trouwkleed speciaal voor mij was; al zou ik wel ja zeggen moest ze iets vragen. Een trouwkleed wil wél zeggen: ballads. Niet erg: die vocale uithaal van 'Explosions' (hij gaat zo: "ex-plooooooosions") is altijd cool. 'My Blood' kwam uit dezelfde schuif: een goeie ballad, waar goeie ballads in de pop zo zeldzaam zijn. Die Instagramachtige montage tijdens 'Army' daarentegen: nu ja, daar móést je niet naar kijken.

Kostuumwissel drie: van trouwkleed naar het leren rokje van in het begin. Met leren jekker was ze net Olivia Newton-John in 'Grease'. 'Figure 8' was potig genoeg om de vestimentaire keuze te rechtvaardigen, waarop de set zou eindigen zoals-ie begon: door alle weerstand preventief plat te meppen en voluit voor het dansen te gaan. 'I Need Your Love', 'Burn', 'Anything Could Happen' (twee keer, na een klein stroomuitvallinkje) en 'Love Me Like You Do' (een nummer waarvan je moet vergeven dat het uit 'Fifty Shades of Grey' komt) zwengelden ei zo na een orgasme aan.

4 © Alex Vanhee

Extra leuk: waar Ellie in het verleden al eens koel kon overkomen, randje afstandelijk en eerder professioneel dan uitgelaten, leek ze nu veel meer op haar gemak. Ze schuifelde eens wanneer ze te véél applaus kreeg ("ik blijf best gewoon zingen, cause I'm spazzing out"), wisselde hupse stapjes af met een Beyoncé-achtige tred, en kon nu eens verliefd, maar dan ook weer diep gekwetst kijken. Daarbij is ze mooi, maar niet fotomodel-anorectisch mooi, en ze schrijft over haar problemen alsof ze een kneusje is ("ik suck in de liefde," liet ze vallen). Meisjes hebben haar graag, en dat is logisch. Ze heeft een mooi stel benen, maar ook méér dan dat.

Recapitulerend was er vanavond een indrukwekkende zangeres te zien, een artieste die haar plek nu echt begint te vinden en een superster die bijna haasje-over kan gaan doen met de Katy Perry's en de Taylor Swifts van deze wereld. Daarbij zat er tussen de vijfentwintig nummers die de revue passeerden misschien één dat ik niet kende, en geen enkel dat me op de zenuwen werkte. Koppel dat aan visueel spektakel en - we zijn begonnen bij wiskunde, waarom er ook niet mee afsluiten - dat levert allemaal samen dan makkelijk vier sterren op.

Moest je 't toch nog willen vragen, Ellie: I do.

nieuws

cult

zine