Cd-review

Elbows vuur is niet uitgedoofd, ook niet na de verlammende euforie van mainstreamsucces

Elbow – 'Little Fictions'

2 Frontman Guy Garvey van Elbow. ©BELGAIMAGE

Goed nieuws! Guy Garvey van Elbow is getrouwd met iemand van wie hij heel veel houdt. Zijn gloedvolle geluk nestelt zich knus op een hoopvolle, groovy plaat.

Door Sasha Van der Speeten -

Met Little Fictions kruipt Elbow uit een creatief dal. Na zijn eerste drie uitstekende platen reikte de Britse groep naar de sterren met The Seldom Seen Kid, een magnum opus dat terecht met de Mercury Prize werd bekroond. Wat erna kwam, was minder. Als Elbow niet aan een plaat begint met deuken in de ziel, pakt de mayonaise niet. 

Share

Op 'Little Fictions' figureert het ongure politieke klimaat van nu, als een sliert voorbijtrekkende donderwolken in een romantische filmscène

Aan schrammen en builen alvast geen gebrek op Little Fictions. De band verloor zijn drummer Richard Jupp, die het muzikantenbestaan niet langer zag zitten, en Guy Garvey verbrak zijn relatie met de schrijfster Emma Jane Unsworth. Hij trok vervolgens gedesoriënteerd de wereld rond – van Indië tot Brooklyn – tot hij een nieuwe liefde vond. Maar dan stak brexit de kop op, een aardverschuiving voor sociaal voelende Britten als de Elbow-leden. Dit is tenslotte de groep die ooit George W. Bush fileerde met hun song 'Leaders of the Free World'. 

Op Little Fictions figureert het ongure politieke klimaat van nu, als een sliert voorbijtrekkende donderwolken in een romantische filmscène.

 De muziek? Tja, had u dubstep verwacht? Sereniteit domineert, met twinkelende piano's, klaterende gitaarriffs en warme bassen. Alleen speelt deze keer de groove een prominente rol. Check de forse, funky breakbeat van 'Gentle Storm' (het koosnaampje dat Garvey zijn nieuwe echtgenote schonk) en de naar DJ Shadow knipogende shuffle-beat van 'Trust the Sun'. 

Zeemzoet gemijmer

©Universal

Laatstgenoemde is het pareltje van Little Fictions. Met dank aan de fenomenale zangmelodie, de behoedzaam schokschouderende groove, de kristallen gitaarnoten die als motregen door het schilderij dwarrelen en de plotse, kordate piano op de drempel van het refrein. Prachtig arrangement, hartstochtelijk mooie song. "I just don't trust the sun to rise," zingt Garvey, "if I can't pull you in. You're my reason for breathing." Alleen hij komt weg met dat soort zeemzoet gemijmer.



Niet alle songs plakken even gretig als bovengenoemd nummer. In de tweede helft zakt Little Fictions wat in. Elbow worstelt met zijn neerslachtige sfeertje, de melodieën laten het wat afweten en Garvey legt te weinig variatie in zijn performance. Voor de hardcorefans: we horen te weinig liedjes die kunnen wedijveren met briljante oudjes als 'Powder blue', 'Newborn', 'Fugitive Motel' of 'Mirrorball'.

Little Fictions onderstreept vooral dat Elbows vuur niet is uitgedoofd, ook niet na de verlammende euforie die mainstreamsucces met zich meebrengt. Dat ze nog vaak op hun hart getrapt mogen worden.

Little Fictions (Universal Music) is nu verkrijgbaar.