Dranouter

Dranouter dag één: het (niet zo) Wilde Westen

Het is inmiddels alweer zeven jaar geleden dat Festival Dranouter de ‘Folk’ uit zijn naam schrapte, maar dat wil niet zeggen dat het festival zijn roots is vergeten. Familievriendelijkheid blijft centraal staan op dit festival, waar hippe artiesten als J. Bernardt naast lokale helden als Het Zesde Metaal en retro-acts als Doe Maar staan.

6 © Bas Bogaerts

Wie westelijker reist dan Dranouter, valt van de wereld. Of komt, met een beetje geluk, in Frankrijk terecht. Hoe dan ook is dit dorpje in het Heuvelland wat het Wilde Westen was voor de Amerikaanse pioniers: je moet er ver voor reizen, en het ongerepte landschap bestaat uit prairie en heuvels – wie voorbij het festivalterrein kijkt, ziet de Kemmelberg liggen.

Hoe toepasselijk was het dan ook dat we ons nog maar amper op dat terrein bevonden, of we werden al overvallen door indianen. Of toch door een stam festivalgangers, uitgedost als indianen. Cowboys waren er ook bij, want de twee leven hier in vreedzame harmonie. Dranouter is het niet zo Wilde Westen: puurheid staat hier evenzeer centraal als vriendelijkheid en gezelligheid.

Share

Dranouter is het niet zo Wilde Westen: puurheid staat hier evenzeer centraal als vriendelijkheid en gezelligheid

Er zijn weinig festivals in het verzadigde Vlaanderen Festivalland die zozeer lijken in te zetten op familievriendelijkheid als Dranouter. Je kunt hier trekkarren – huifkarren, indien u in de Wilde Westen-metafoor wil blijven hangen – huren om je toebehoren en je kroost over het terrein te sleuren. De felgekleurde kindergehoorbeschermers zijn hier all the rage, en en groot deel van het publiek – voornamelijk West-Vlamingen, leiden we af uit de taal – bestaat uit gezinnen die hun allerkleinsten laten kennismaken met het Vlaamse festivalwezen, of oudere folkfans, gehuld in veelzeggende t-shirts waarop ‘Goe folk’ of ‘What the Folk’ staat te lezen, die hier een abonnement hebben.

6 © Bas Bogaerts

Spreidstand

Het leidt ertoe dat de organisatie een eigenaardige spreidstand moet ondergaan. Dranouter is niet langer een folkfestival, maar heeft tegelijk wel een trouw publiek dat het niet wil vervreemden. Dat maakt het soms moeilijk voor een artiest als J. Bernardt (☆☆), het alter ego van Balthazar-frontman Jinte Deprez, om hier een even overtuigend concert neer te zetten als op Werchter of Couleur Café eerder deze zomer.

Begrijp ons niet verkeerd: muzikaal viel er op het optreden van Deprez en zijn twee muzikanten weinig af te dingen, maar zijn doelpubliek – tieners en twintigers met een voorliefde voor de betere indiepop-met-beats, of jongedames met sensuele heupen – is hier in minder grote getale aanwezig. ‘Calm Down’ en ‘Running Days’ zijn geweldige songs, maar pas bij single ‘Wicked Streets’, waarin zomerse ‘ooh-hoo’-koortjes de melodie uitvechten met dwarse blazers, werd het vuur aan de lont gestoken. En het was veelzeggend dat de boel pas écht ontplofte bij ‘My Own Game’, toen Deprez een kleine uitnodigde op het podium en die het publiek wellustig in de handen deed klappen en met de armen deed zwaaien. Het familiegehalte scoort op Dranouter hoger dan sexy indiepop.

6 J.Bernardt op Dranouter © Bas Bogaerts

Het Grote Metaal

Was het daarom dat ‘Nie voe kinders’ dit keer niet op de setlist van Het Zesde Metaal (★★★★☆) stond? Wie zal het zeggen, en vooral: wie zal erom rouwen? Wannes Cappelle en de zijnen zetten in de Kayam-tent (het hoofdpodium van Dranouter), die voor het eerst helemaal volliep, een dijk van een concert neer. Opkomen met deuntjes van Ennio Morricone is voorbehouden voor de Groten – denk: Metallica – maar Het Zesde Metaal is, zeker in deze contreien, een Grote, zo bleek.

Share

Bij ‘Naar de wuppe’ betrapten we onszelf erop dat we aan het dansen waren, ook al heeft onze dokter ons verzekerd dat wij daar lichamelijk niet toe in staat zijn

De sfeervolle opener ‘Ier bie oes’, waarin Cappelle over open velden zong, klonk nog nooit zo toepasselijk, en werd meteen opgevolgd door ‘Nie gezond’, waarin eighties-synthesizers de veelzijdigheid van dit vijftal beklemtoonden. Smijt daar een dreigend, broeierig Calais achter (“Een hek bouwen om mensen buiten te houden, kost meer geld dan een dak boven hun hoofd”, klonk de inleiding), en je hebt een magistraal openingssalvo.

6 Het Zesde Metaal op Dranouter © Bas Bogaerts

Nog straffer: Het Zesde Metaal wist dat niveau schier moeiteloos aan te houden. Cappelle is een charismatische frontman, die geestige, ongeforceerde bindteksten uit zijn mouw schudt en er vervolgens schijnbaar even moeiteloos een klepper van een song achter speelt. Voor ‘Achter zoveel jaar’ kondigde hij aan dat hij na zestien jaar in Antwerpen terug naar West-Vlaanderen was verhuisd, “en ‘k moet zeggen: ’t is hier niet verslechterd.” Een heerlijk intiem en luid meegezongen ‘Ploegsteert’ is het mooiste wielerliedje dat we kennen. Niet dat we andere wielerliedjes kennen, maar mochten ze bestaan, zijn we ervan overtuigd dat ze minder mooi zijn.

6 Het Zesde Metaal op Dranouter © Bas Bogaerts

De Gorki-cover ‘Boze wolven’ kreeg een streep ‘Where Is My Mind’ van Pixies mee, en daar zult u ons nooit over horen klagen. Bij ‘Naar de wuppe’ betrapten we onszelf erop dat we aan het dansen waren, ook al heeft onze dokter ons herhaaldelijk verzekerd dat stijve harken als wij daar lichamelijk niet toe in staat zijn. En ‘Liefde’ bracht de temperatuur naar een kookpunt. De Kayam-tent bleef lang genoeg pruttelen om er nog twee bisnummers aan te breien, waarvan wij vooral het laatste onthouden. ‘Toe nu maar’ begon als een zachte afscheidskus, en eindigde als een natte tongzoen, die enkel eindigde omdat zowel zij als wij dringend naar adem moesten happen. Een pracht van een afscheid, heet zoiets, ook al was het met pijn in het hart.

De tand des tijds

Van ‘Toe nu maar’ naar Doe Maar (★★☆): het is een kleine linguïstische stap, bleek ook uit het woordmopje waarmee Cappelle het podium verliet. De Nederlandse retro-act rond Henny Vrienten was de eerste headliner van Dranouter 2017, en draait inmiddels al meer dan veertig jaar mee. Daardoor heeft de band een stapeltje meezingers in zijn set: bij toegift ‘1 nacht alleen’ nam het – in dit geval opvallend oude – publiek de zanglijn uit het refrein maar wat graag over.

6 Doe Maar op Dranouter © Bas Bogaerts
Share

De tand des tijds zijn vat heeft gehad op de mannen van Doe Maar, en op hen niet alleen: hun muziek voelt anno 2017 bijzonder belegen aan

Maar een carrière van meer dan veertig jaar betekent in het geval van Doe Maar ook: sleet op de formule. De Nederlanders speelden een set van anderhalf uur, en het is opvallend hoe eentonig die was. Toegegeven, ‘Is dit alles’ beschikt over een fijn refreintje, maar het eerste uur liet zich vooral kenmerken door veel inwisselbare songs die vaak gezapig werden afgewerkt. Met ‘Okee’ werd het concert voorzichtig geopend, en enkel de eerste rijen liepen warm voor deze Nederpop. Het zou tot ‘Nederwiet’ duren vooraleer er eindelijk wat schwung in kwam, en daar maakten Vrienten en de zijnen dan wel handig gebruik van om er meteen ‘Doris Day’ achter te plakken.

En natuurlijk, de eerste akkoordjes van ’32 jaar (Sinds 1 dag of 2)’ en ‘De bom’ werden warm onthaald. Maar mag het ietsje meer zijn? Het was tekenend dat de eerste strofe van ‘De eerste X’ los de mist in ging –“Tekst vergeten!” – en het toont dat de tand des tijds zijn vat heeft gehad op de mannen van Doe Maar. En op hen niet alleen: hun popmuziek met steeds dezelfde reggae-gitaarlijntjes en ska-ritmes voelt anno 2017 bijzonder belegen aan.

Toegegeven, wij hebben de hoogdagen van Doe Maar niet meegemaakt. Maar dit was een tandeloos concert, waarbij Vrienten en de zijnen zich niet alleen inspiratieloos, maar ook te braaf toonden. Een beetje rock-n-roll kan toch geen kwaad? Dan kan het Verre Westen misschien weer wat Wilder worden. 

Dranouter loopt nog tot 6/8. festivaldranouter.be

Dossier De wei, de wereld
Dossier De wei, de wereld

De hele zomer lang lokken we u uit uw festivaltent met reportages, interviews en recensies.

Lees alle artikels