DE WEI, DE WERELD

Dour dag 5: een fascinerend slotakkoord

6 Young Fathers zorgden voor de verrassing van de dag. ©Illias Teirlinck

Et c’est fini! Dour kreeg 242.000 festivalgangers – een record! – over de vloer. Na vijf dagen was het festival moeilijk okselfris te noemen, de muziek van dag vijf daarentegen was dat wél.

Na vier dagen intensief podiumpendelen, startte dag vijf van Dour als de dag te veel. We hadden slaaptekort want we sliepen te kort en het overwerk van onze kuiten zorgde prompt voor protest. “Ga eens naar het podium dat nooit slaapt, dat zal je deugd doen”, sms’te een vriend.

We zijn er, na ettelijke discussies met ons lichaam, heelhuids geraakt. Het podium in kwestie heet de Red Bull Elektropedia Balzaal en was met voorsprong de populairste plek op Dour. Vanaf de eerste noot van Charlotte de Witte zondag liep het gigantisch plein in recordtempo vol, en dat was de vorige dagen niet anders. Duizenden beatvreters dansten er de klok rond.

Dat de Balzaal een hotspot was, zag je dag in, dag uit aan de onophoudelijke toestroom, maar je róók het ook. Het aroma van de dag was een cocktail van verse lichaamssappen en goudkleurige urine. Een aangename verrassing was het niet, de sfeer was dat wel. Dour ontving de Witte alsof het vier uur ’s nachts was in een donker hol als Kompass Klub. Héérlijk!

De Red Bull Elektropedia Balzaal was de hotspot van Dour. ©Illias Teirlinck

Concurreren

Het was een ondankbare taak om zondag te concurreren met de Balzaal, tenzij u Roméo Elvis heet en het fenomeen van het voorjaar bent. De Brusselse rapper liet geen spaander heel van de uitpuilende Jupiler Boombox. Millionaire daarentegen moest zich tevredenstellen met een halfvolle tent, Lone (***) kreeg in La Petite Maison Dans La Prairie nóg minder volk over de vloer.

Die laatste liet zich echter niet intimideren, zakte achter zijn computerscherm en begon te knutselen. Lone – echte naam Matt Cutler – bouwde aan een spectrum waar ook Aphex Twin, Clark en Floating Points zich thuis zouden voelen. De Britse producer werd vergezeld door een drummer die onze heupen losklopte.

Naarmate de set vorderde, herkenden we stilaan een vast patroon in zijn set: kietelen, een voet aan het gaspedaal zetten en na drie minuten alle registers opentrekken. Het werkte aanstekelijk, dat zeker, al was de magie na veertig minuten stilaan uitgewerkt. ‘Airglow Fires’, ‘2 Is 8’ en ‘Pineapple Crush’ zijn voor herhaling vatbaar, een derde van de set was dat jammer genoeg niet.

Lone werkte aanstekelijk, maar de formule was snel uitgewerkt. ©Illias Teirlinck

Studio 666

Intussen kon de gemiddelde Dourganger wel een oppepper gebruiken. Metronomy was op het hoofdpodium de juiste band op het juiste moment, maar voor genialiteit moest u in La Petite Maison Dans La Prairie zijn.

Studio 666, het productiehuis van de duivel, stuurde met Young Fathers (****) zijn eigen K3 de weide in. Alloysious Massaquoi, Kayus Bankole en Graham Hastings stonden broederlijk zij aan zij. Het Britse trio veranderde na elk nummer van outfit. Nu eens waren ze hiphop, dan soul, punk, funk, gospel of je-ne-sais-quoi. Shabazz Palaces, Willis Earl Beal en TV On The Radio waren drie namen die door ons hoofd flitsten.

Share

Young Fathers was weird en fascinerend, en in het bezit van funky spul

Het was onmogelijk om niét gefascineerd naar Young Fathers te staren. Er hing een ijzige, zeldzame intensiteit in de lucht waarvan je naar adem moest happen. Hastings stond een uur lang stoïcijns te wezen, Massaquoi was de priester van een kerk waar het bloed van de muren druipt en Kayus Bankole was een nog grotere dorpsgek dan de lui van Die Antwoord. Ze waren weird en fascinerend, en met ‘Get Up’, ‘Shame’ en ‘Old Rock N Roll’ in het bezit van funky spul om maanden mee door te komen.

Young Fathers is zo’n band waar we uren over zouden kunnen lullen, zonder ooit een punt te maken. Wat we eigenlijk willen zeggen: ga hen zien wanneer ze nog eens in het land zijn. Het gaat u goed doen.

Young Fathers was in het bezit van funky spul. ©Illias Teirlinck

Bozar

“Zijn er nog vragen?”, vroeg Dour Festival net voor we de laatste nacht zouden induiken. “Ja, meester, hoe klinkt techno in een klassieke uitvoering?” Carl Craig (****) stond recht en gaf een uitgebreid antwoord van een uur.

De technoproducer uit Detroit speelde zijn grootste klassiekers in La Petite Maison Dans La Prairie, samen met klassiek pianist Fransesco Tristiano en een vierkoppig synthensemble. Het was in het begin even wennen om songs als ‘Darkness’ en ‘Sandstorms’ in een maatpak te zien. Ook het publiek was zichtbaar verward. Het zou pas na een kwartier doordringen dat er ook gedanst mocht worden.

Er waaide, tussen alle plastieken beats door, een frisse wind door Dour. Wanneer Steve Reich het werk van Kiasmos zou vertalen, zou dat dicht aanleunen bij wat Carl Craig en het Versus Synthesizer Ensemble zondagavond brachten. Ze verzorgden de weemoedige score voor een film die we in vijf dagen nog niet hadden gezien.

Wie durft beweren dat Carl Craig passé is, kreeg in La Petite Maison Dans La Prairie lik op stuk. Als het op Dour, in de aanwezigheid van mensen met de aandachtpanne van een hyperactieve hond, al aanslaat, hoe zou dit dan klinken in pakweg de Bozar?

Carl Craig ging klassiek. ©Illias Teirlinck

Milliseconde

Young Fathers en Carl Craig maakten het moeilijk voor wie nog zou volgen. Zo moest Justice (**) stevig uit de pijp komen om hen nog te overtreffen. Het was stevig, dat zeker, maar zelden onweerstaanbaar. Wie een set van het Franse producersduo uit 2012 naast gisteren zou leggen, moest met een vergrootglas naar verschillen zoeken.

Gaspard Augé en Xavier de Rosnay deden wat er van hen verwacht werd: euforiebommen droppen. En die waren er – denk maar aan ‘Safe And Sound’, ‘D.A.N.C.E.’ of ‘Genesis’ – in overvloed. Justice bracht op Dour echter vooral nostalgie en weinig vernieuwing, en laat dat laatste net zijn waar we naar zochten.

Met een op de milliseconde gechronometreerde lichtshow zat de show van Justice strak in het pak, misschien zelfs té strak. Het voelde fake aan, en bij momenten zelfs saai, dus volgden we onze innerlijke nachtvlinder richting La Petite Maison Dans La Prairie, naar Kiasmos en Kink. Het was nog mooi en leuk. En nu slapen.

Justice was strak, misschien té strak. ©Illias Teirlinck

zine