Luistertips

Dit zijn de opmerkelijkste platen van de week

- Gunter Van Assche en Sasha Van Der Speeten
4 Karen O., frontvrouw van The Yeah Yeah Yeahs, live aan het werk. © Alex Vanhee

De poorten naar de popwereld zwaaien open, een satijnen renaissance is een feit en slackers worden synthwizards. Wat een rare week weer, in de popwereld. 

Karen O. & Danger Mouse - Lux Prima ★★★★

Voortreffelijk, die renaissance van Karen O.! De frontvrouw van de ziedende New Yorkse garagerockband The Yeah Yeah Yeahs waagde zich in het verleden al aan een solocarrière maar die kwam niet van de grond. Op Lux Prima zet de geroemde producer Danger Mouse haar kameleontische eigenschappen in de verf en geeft hij haar de ruimte een heel arsenaal aan registers open te trekken. In ‘Ministry’ strekt ze zich loom uit over een Gainsbourg-groove, in de satijnen faux-disco van ‘Turn the Light’ klinkt ze als Feist en in de Motown-pastiche ‘Woman’ gaat ze rück­sichts­los Wanda Jackson achterna. ‘Drown’ en ‘Reveries’ grossieren in broze psychedelica die Lana Del Rey het nakijken geeft. Fraaie songs, superbe productie, een zangeres die zelden zo doorleefd en gevarieerd klonk. Yep, topplaat.

4 Karen O. & Danger Mouse - Lux Prima © rv

Gesaffelstein - Hyperion ★★★

De Franse elektroproducer Gesaffelstein (Mike Lévy) gooide in 2013 de hoogste ogen met zijn aardedonkere, agressieve debuut Aleph. Kanye West vroeg hem twee tracks van zijn grensverleggende album Yeezus te produceren en voilà: de poorten naar de popwereld zwaaiden open. Hyperion verraadt dat Lévy geniet van die toegang tot het popestablishment maar ook dat hij niet goed weet van welk hout pijlen te maken. Instrumentale tracks als ‘Vortex’ en ‘Memora’ lonken nog naar zijn oude, compromisloze elektronicawerk. De samenwerkingen met r&b-sterren als The Weeknd en Pharrell of met de meisjes van HAIM willen krampachtig de vinger aan de pols van het nu houden. Die collabs zijn vooral knapperig radiovoer, maar memorabel is anders. Volgende keer weer durf en roekeloosheid?

4 Gesaffelstein - Hyperion © rv

Stephen Malkmus - Groove Denied ★★★★

“Won’t somebody come get me? / Out on a limb here, I can’t walk.” Zou Stephen Malkmus zich ooit méér kwetsbaar opgesteld hebben in zijn leven? We betwijfelen het. Anderzijds zijn we er dan wel weer vrij zeker van dat de labelmanagers van Domino alle kleuren van de regenboog scheten toen de frontman van Pavement met dit pet project kwam aandraven. Groove Denied klinkt geen moment alsof de überslacker van weleer zijn dagdagelijkse beslommeringen wilde toonzetten. De synthwizard in Malkmus krijgt evenwel vrij spel. Dat levert een hoogst verrassende plaat op, die verrückte elektronica laat paren met metalige drones, vreemde beats en melodieën waar The Human League, The Cure of Kraftwerk ook vandaag nog garen zouden bij spinnen. Met één voet sta je in de psychedelica van de West Coast, met de andere in een Berlijnse nachtclub. Groove denied? We denken het niet. 

4 Stephen Malkmus - Groove Denied © rv

nieuws

cult

zine