Best of 2015

Dit zijn de 50 beste platen van 2015

Superieure albums in elk genre

- Pieter Coupé, Gunter Van Assche, Alex Vanhee, Vincent Van Peer, Wim Wilri

Of 2015 een goed muziekjaar was? Val alsjeblieft iemand ànders lastig met die rotvraag. Het regende superieure platen in elk genre, maar natuurlijk kan er aan het eind slechts één primus inter pares zijn. Wekenlang ging het wikken en wegen op de muziekredactie dan ook vergezeld van woede-aanvallen (pc), huilbuien (gva) en protserige vechtpartijen tussen (ww) en (vvp). Fotograaf Alex Vanhee hakte de moeilijkste knopen mee door.

50. Adele - 25

De Britse superster verlegt op '25' geen muzikale grenzen, maar de impact ervan voel je vast weer maandenlang in de hitlijsten. Niet onterecht: de songs op haar derde klinken even zalvend als stroperig. (GVA)

Lees de review: Klein en groots gaan hand in hand ****

49. Miguel - Wildheart

Wildheart is een muzikaal lusthof waar méér gevogeld en getorteld wordt dan in de smoezeligste volière. Aan hitsige nummertjes als 'DEAL' of 'The Valley' hou je zelfs geheid rode oortjes over. De invloed van D'Angelo of Prince is zelden weg te cijferen, maar Miguel legt het ook aan met donkere elektronica. (GVA)

Lees de review: Een smoezelige volière ***

48. Creature With The Atom Brain - Night Of The Hunter

Na dan tien jaar touren dreigde Creature with the Atom Brain als roadkill te eindigen. Om die reden beslist frontman Aldo Struyf om zélf de stekker uit het Atoombrein te trekken. Night of the Hunter mag je vandaag dan beschouwen als een indrukwekkend In Memoriam: een psychedelisch én futuristisch klinkende plaat met vijf titelloze songs, die als bij een koortsige droom in elkaar overvloeien. Staan méé op het bidprentje: gastmuzikanten als Tom Barman, Tim Vanhamel en Mark Lanegan. (GVA)

Lees het interview: Aldo Struyf begraaft Creature with the Atom Brain met een laatste plaat

47. Ghost - Meliora

Meliora handelt over de mensheid die het zonder een god moet stellen. Van sombere akoestische gitaren tot ronkende riffs, gedrenkt in zachte toetsenpartijen: de Zweedse doommetalband Ghost blijft een hele plaat lang de melodieuze kruising tussen Blue Oyster Cult en Deep Purple. (WW)

46. Ryan Adams - 1989

Een hele plaat coveren: Ryan Adams deed het met 1989 van Taylor Swift, in een stijl die - naar eigen zeggen - het midden houdt tussen Springsteens Darkness at the Edge of Town en Meat Is Murder van The Smiths. Muziekrecensenten én Swift reageerden bijna unaniem positief:  "Is this true? I will pass out", tweette ze toen Adams begin augustus zijn plannen bekendmaakte. (RB)

45. Young Fathers - White Men Are Black Men Too

Wie had durven gokken op Young Fathers als winnaars van de laatste Mercury Prize? Het Schotse hiphoptrio gaf gedoodverfde favorieten als FKA twigs en Damon Albarn zowaar het nakijken. En wie durfde wedden dat diezelfde Schotse misfits vijf maanden na de winst alwéér zouden toeslaan met een verbluffende plaat? Het drietal slaagt er in om pop en protest in één song te stansen. Om rauwe hiphop met tegendraadse noise te verbinden. En net als TV on the Radio slaat Young Fathers een brug tussen gospel en punk. Wit of zwart doen er werkelijk niet toe, bewijst dit kleinood in multicolor. (GVA)

44. Sunn 0))) - Kannon

Na een halfuur is deze nare droom van een plaat alweer voorbij. Maar door de loodzware pas die deze langspeler aanhoudt, lijkt Kannon véél langer te duren. Doet Sunn 0))) nu ook de tijd vertragen? (GVA)

Lees ook de review: Religieuze soundscapes in onpeilbare duisternis ****

43. Battles - La Di Da Di

Battles is een New Yorks collectief dat van robotische synths, opwindende loops, buitenaardse gitaren en door orkaankracht aangedreven drumritmes drie platen lang een erezaak heeft gemaakt. Voor het eerst is hun werk volledig instrumentaal. Toch geloven de heren in Battles dat hun futuristische funk en retro-elektro wel degelijk veel vertelt. En daar zijn wij het volmondig mee eens. (GVA)

Lees ook het interview met Battles: "Pis heeft onze sound beïnvloed" (+)

42. Four Tet - Morning/Evening

Four Tet verklankte een banale dag en leverde zodoende een soundtrack af die onze banale dagen nu al een goeie week luister bijzet - zijn beste sinds 'There Is Love in You'. (VVP)

Lees de review: Vroeg of laat ****

41. Clutch - Psychic Warfare

Clutch speelt al twee decennia rock zonder franjes. Psychic Warfare is hun meesterwerk, vol robuuste grooves, meesterlijke riffs, een ritmesectie die swingt al een olifant, en een zanger die americana ademt. Het doel is rocken, en dat doet Psychic Warfare elf songs lang als geen ander. Het is onmogelijk om onberoerd te blijven bij het swingende 'X-Ray Visions' of de lekkere bluesy ballade 'Our Lady of Electric Light'. Het (her)ontdekken meer dan waard. (WW) 

Lees de review. Doel: rocken. Resultaat: meesterwerk ****

40. EL VY - Return to the Moon

Op Return to the Moon, de debuutplaat van El Vy, worstelt Matt Berninger van The National opnieuw met twijfel en angst. Naast die eeuwige strijd met het leven drijven nog twee thema's boven: een dubbelzinnige terugblik op Berningers jeugd en een verhaal over de voorbijgaande aard van vriendschap. (PC)

Lees het interview met EL VY: "Bij ons zijn gigantische orgieën toegestaan" (+)

39. Baroness - Purple

Purper is niet alleen een kleur waar Prince mee door het leven gaat. Ook de Amerikaanse metalband Baroness zet ze naar hun hand. En wat voor een plaat. Met kanjers van riffs, kanjers van positieve songs. En dat drie jaar na de zware buscrash, waarbij meerdere groepsleden zwaar verwond raakten en de drummer en bassist de groep uit Georgia verlieten. Baroness is nog altijd bezig om dat drama te verwerken. Dan met zo'n comeback afkomen, dat verdient alle lof. Terecht tijd voor die lang verhoopte grote doorbraak. (WW)

38. Drake - If you're reading this, it's too late

Deze mixtape laat zich niet zomaar wegduwen als tussendoortje, maar enkele songs lijken toch net iets te snel bij elkaar geschraapt om van een volwaardig werk te spreken. (GVA)

Lees de review: Niet zijn meest legendarische kant ***

37. Faith No More - Sol Invictus

Geen idee wie of wat uw aandacht éérst moet gijzelen: Mike Patton die zijn keel deeltijds lijkt te verhuren aan een nijdig wespennest? Of toch weer de songs waarin woede als een gebalde vuist je trommelvlies binnen vlamt? Na achttien jaar lag dit jaar een nieuwe Faith No More in de rekken. En het bleek nog een verdomd knappe plaat ook. (GVA)

Lees ook: Wat moet rockgroep Faith No More doen om niet van een kale reis terug te komen? 5 vuistregels voor een vlekkeloze comeback (+)

36. Sleater-Kinney - No Cities to Love

Met smeulende drums, opflakkerende gitaren en de licht ontvlambare alarmzang van reldel Corin Tucker slaat Sleater-Kinney net zoveel gensters als in 1997. "There are no anthems", zingt de groep uit Portland, maar ze konden niet verder van de waarheid staan in titelsong 'Surface Envy' of in 'Price Tag'. (GVA)

Lees de review: Ontvlambare reldellen ***(*)

35. Algiers - Algiers

Er mag gedanst worden, maar dan wél alleen op de revolutie. Deze vier postpunkers uit Atlanta, Georgia halen nauwe banden aan met zowel gospel als industriële punkrock. Ze doen daarbij net zo goed denken aan Suicide als Nina Simone of TV on the Radio. (GVA)

De groep gaf het allerbeste van zichzelf op Pukkelpop. Lees de review van toen: Algiers trapt in je ballen en schopt je er een geweten bij

34. Tourist LeMC - En route

Op zijn eerste cd ontpopte Tourist LeMC zich vier jaar geleden al als de stadstroubadour van Antwerpen. Met En route reikten de ambities verder: daarmee palmde hij met zijn unieke kruisbestuiving tussen hiphop en kleinkunst ook de rest van Vlaanderen in. (BS)

Lees het interview met Tourist LeMC: "Het is onmogelijk om cool te zijn in het Algemeen Nederlands" (+)

33. Panda Bear - Panda Bear Meets the Grim Reaper

Als een slang vervelt Noah Lennox (36) voor je ogen op zijn nieuwste plaat Panda Bear Meets the Grim Reaper. In een van de songs grist de man met de zeis het leven van Noah Lennox' vader weg, dan weer berooft hij de zanger van zijn eigen identiteit. Je stuitert er voortdurend van de technicolore vrolijkheid op zijn derde plaat Person Pitch (2007) naar de donkere kilte van opvolger Tomboy (2011). (GVA)

Lees het interview met Panda Bear: "De onnozele zucht naar perfectie ben ik kwijt" (+)

32. Stadt - Escalators

Met een naam als Fulco Ottervanger zou een mens een circus-carrière moeten overwegen. Maar nog benijdenswaardiger is de positie die deze Nederlands-Belgische multi-instrumentalist bekleedt binnen het Gentse collectief Stadt. Daar klautert hij op de vocale trapeze, bijgestaan door het acrobatische broederpaar Simon en Frederik Segers, respectievelijk op slagwerk en snarendrijverij. Met een tijgersprong wipt krautpop door een brandende hoepel van psychedelische rock, onstuimig experiment en jazzy trips. Escalators is een plaat voor durvers, maar hey: dat is het leven ook. (GVA)

31. Glen Hansard - Didn't He Ramble

In Ierland zijn The Frames haast even bekend als U2 en wordt Glen Hansard als een heuse volksheld beschouwd. Met Didn't He Ramble verscheen zijn bloedstollende tweede soloplaat. De songs mogen dan wel iets traditioneler zijn, maar net doordat de melodieën zo open en bloot kwamen te liggen valt het op dat het zelfs zonder toeters en bellen om sterke composities gaat. (BS)

30. Blanck Mass - Dumb Flesh

Benjamin John Power, de helft van het Bristolse elektronoiseduo Fuck Buttons, haalt op Dumb Flesh hoorbaar inspiratie bij afbraakwerken en afpers-praktijken. Deze wonderlijke plaat klinkt zowel dreigend als verwoestend. (GVA)

29. Holly Herndon - Platform

Laat de klank- en stemmanipulaties van het bijna religieuze 'Unequal' of het verknipte 'Chorus' in u bezinken en besef: bij Herndon sluiten experiment en excellentie naadloos op elkaar aan. Wie anders krijgt tegelijk uw gewrichten én uw hersenverbindingen aan het knetteren? (PC)

Lees de review: Goed voor gewrichten en hersenverbindingen ****

28. Vince Staples - Summertime '06

Staat te springen bij de prijzenkast voor debuut van het jaar: Vince Staples, die met Summertime '06 meteen een dubbelalbum pleegt dat - waar gaan we dat schrijven? - van a tot z de moeite is. Staples kauwt zijn woorden geen twee keer, houdt er een nihilistisch wereldbeeld op na en wordt geruggensteund door enkele van de beste producers in de biz - No I.D. en Clams Casino. (VVP)

Lees de review: All killer, no filler ****

27. Beach House - Depression Cherry + Thank Your Lucky Stars

Beach House wil iedereen op het hart drukken dat het een maand later uitgebrachte Thank Your Lucky Stars géén overschotjesplaat is, of een veredelde collectie B-kantjes, hoewel de songs in dezelfde periode als Depression Cherry gestalte kregen. Die verdediging is onnodig: beide platen werken alleen nààst elkaar. (GVA)

Lees de review van 'Thank Your Lucky Stars': Zweven tegen de sterren op ****

Lees het interview met Beach House: "Alles draait om de klim naar de climax" (+)

26. Joanna Newsom - Divers

Tuurde ze op de vorige langspeler nog te vaak naar haar navel, dan slaat ze nu de wriemelende mierenmassa op deze planeet gade. De songs klinken vaak weelderig of zelfs overweldigend. Toch werden ze verrassend sober ingeblikt door noisenik Steve Albini. Neem het van ons aan: dit is een prachtplaat voor parelduikers van divers pluimage. (GVA)

Lees de review: Tien jaar Joanna Newsom en de mensheid ****

25. The Germans - Are Animals Different

Deze plaat van de Gentse Germans bestaat uit welgeteld één song van veertig minuten. Eén gestoorde krautrocktrip, waarin bezwerende percussie uit Arabische sprookjes van duizend-en-één-nacht de handschoen opnemen tegen eigenzinnige avant-garde en kosmische psychedelica. Mauro zei hierover: "Vlaamse voodoo, het bestààt." Geen woord tegen in te brengen. (GVA)

24. Jessica Pratt - On Your Own Love Again

Als een introvert halfzusje van Kate Bush en Karen Dalton neuriet Jessica Pratt zich een weg doorheen innerlijke chaos, eenzaamheid en het dromen van jongens die nooit tastbaar worden. Zingend rommelt ze in de kluizen van Joni Mitchell of Joanna Newsom. Viva de dief! Alle verloren pareltjes die van de bodem geschraapt worden, vormen dit wondermooie en akoestische On Your Own Love Again. (GVA)

Lees de review: Verloren pareltjes ****

23. Trixie Whitley - Porta Bohemica

Overgave aan het buikgevoel. Dat lijkt wel de sleutel tot het uitgebalanceerde Porta Bohemica geweest te zijn. De tweede langspeler van Trixie Whitley (28) rekent af met de zelfdestructieve twijfels van weleer en laat de intuïtie de vrije loop. La nouvelle Trixie est arrivée. (GVA)

Lees het interview met Trixie Whitley: "Ik moet leren van de aller grootsten" (+)

22. Father John Misty - I Love You, Honeybear

Op I Love You, Honeybear leidt Father John Misty de ommegang. Hij preekt de passie voor zijn vrouw, die transformeerde van dominatrix tot Maagd Maria. (GVA)

Lees het interview: Father John Misty schuwt de grote woorden niet op 'I Love You, Honeybear' (+)

21. Sleaford Mods - Key Markets

Dichter bij punk kom je anno 2015 niet. De veertigers Jason Williamson (zang, of beter: tirades) en Andrew Fearn (muziek) doen iets wat geen andere hedendaagse band doet. Niemand reduceert zijn songs zozeer tot het absolute muzikale minimum. Veel meer dan een opgefokte drumbeat en een voortjakkerende baslijn hoef je niet te verwachten. Een unieke blik op de Britse onderbuik. (PC)

20. Julia Holter - Have You in My Wilderness

Het is een wat ongelukkig gekozen term, maar alles wijst erop dat Julia Holter met Have You In My Wilderness echt commercieel zal doorbreken. Voor iemand die uit de avant-garde komt wellicht geen doel op zich. Alleen: als het ertoe leidt dat een groter publiek dit soort bloedmooie muziek kan ontdekken, moet ze de bluts met de buil nemen. (BS)

Lees de review: Zweven op de wolken ****

19. Oneohtrix Point Never - Garden of Delete

Garden of Delete zou de 'popplaat' van O.P.N. moeten zijn. U komt ook niet meer bij? Begrijpelijk. OPN is veel, maar 'pop' is het laatste waar je aan denkt. In abstracte geluidsdoolhoven, waarin metal, techno, ambient en synths je de weg naar buiten versperren, verdwalen zelfs de meest getrainde oren. En toch is deze plaat van Daniel Lopatin zijn meest directe werkstuk. De tracks laten niet snel los. (GVA)

Lees de review: Verslingerd aan een doolhof ****

18. Grimes - Art Angels

Grimes maakt een erezaak van hyperkinetische en tegendraadse elektropop, die zich even verlekkerd stort op donkere drones als hitparadevoer van Robyn, Major Lazer, Miley Cyrus of K-Pop-artiesten. Muurtjes tussen dance en gospel worden gesloopt, kloven tussen strijkers en beats gedicht, en grenzen tussen ambient en ambiance geslecht. Grimes zelf klinkt daarbij als een popprinsesje en buitenaards wezen tegelijk. (GVA)

Lees de review: Hyperkinetische en tegendraadse elektro van een buitenaardse popprinses ****

17. Floating Points - Elaenia

Vijf jaar. Zo lang boetseerde Sam Shepherd aan zijn fraaie debuut. Net zoals hij ruim zijn tijd nam, zo moet jij Elaenia als een groeiplaat opvatten. Traag maar gestaag kruipt de paringsdans van grooves, jazz, ambient en elektronica onder je huid. Dat de producer een doctoraat in de neurowetenschap en epigenetica haalde, vond dan weer zijn weg naar een klinische, maar nooit steriele sound. Floating Points bevindt zich daarmee in hetzelfde steegje waar je Four Tet en Amon Tobin aantreft. (GVA)

Lees de review: Klinisch, maar nooit steriel ****

16. Courtney Barnett - Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit

Courtney heten: 't is niet langer een vloek! Het debuut van deze Australische songschrijfster blinkt uit in zelfspot, banale bespiegelingen en warm sarcasme. Tegelijk bulkt haar slacker-rock van verbeeldingskracht, én van geestige referenties aan sixties en nineties. Nu eens dweept ze met Stones, dan weer komt een een rommelige Nirvana je voor de geest. En hoewel haar voordracht zich aanschurkt tegen de countrysnik van Sheryl Crow, doet de humor je vaak denken aan de neurotische antiheld uit sitcoms als Seinfeld of Friends. Geinig én geweldig plaatje. (GVA)

15. Arca - Mutant

Wie zijn arme moedertje de gordijnen in wil jagen, weet meteen welke plaat aan te schaffen. Maar wie eens ongebreideld wil trippen, raden we dezelfde plaat aan. Mutant van Arca verlegt de grenzen van elektronica en goede smaak. (GVA)

Lees de review: Muziek voor zieke geesten ****

14. Ibeyi - Ibeyi

Met "opgefokte negro-spirituals" maken de tweelingdochters van een wereldberoemde Cubaanse percussionist (zie Buena Vista Social Club!) vandaag grote sier. Als Ibeyi verwerken ze het verlies van hun oudere zusje en hun overleden vader. Ze hypnotiseren met gebedszang en doen je dansen op een droge beat uit de hiphop en een elektronisch geladen soulvibe. (GVA)

13. Flying Horseman - Night is Long

De grootstadsblues van Flying Horseman kleurt nooit monochroom inktzwart. Maar net zo goed baadt zelfs hun meest kleurrijke langspeler Night Is Long in nachtelijke tinten. De songs flirten vaak met bedrieglijk lichte afropopgitaren, maar steeds duik je diep in het omineuze hart van een stad bij nacht. Vertrouw evenwel op gids Bert Dockx die bezweert: "Night time is the right time." (GVA)

Lees de review: Night time is the right time ****

12. Jim O'Rourke - Simple Songs

Simple Songs? Geloof geen hol van die titel. Op zijn eerste soloplaat in zes jaar schudt hij moeiteloos de weelderigste arrangementen uit zijn mouw, op een bedje van orkestrale pop ('Hotel Blue'), zwarte humor ('Friends with Benefits', 'All Your Love') en classic rock ('Half Life Crisis'). Simpelweg briljant. (GVA)

Lees de review: Simpelweg briljant ****

11. Tame Impala - Currents

Currents lijkt daarmee een break-upplaat in de meest alomvattende betekenis van het woord. Niet alleen omdat ze de scherven van een mislukte relatie opraapt, en er verweesd naar blijft kijken. Maar ook omdat ze breekt met de heerschappij van de gitaar binnen Tame Impala. Wees gerust: uw hart hoeft daarom niet mee aan diggelen te liggen. (GVA)

Lees de review: Copycat in het nauw ****

10. Balthazar - Thin Walls

Om in alle rust nieuwe songs te schrijven trok Balthazar het klooster in voor hun derde langspeler. Na de bijbelse groepsnaam nu ook de bekering? Een relaas over hun kerstening besparen ze u gelukkig op Thin Walls. Wél blijft de Kortrijkse groep trouw aan wereldse lust en bitterzoet verlangen. En daar gaart u alleen maar spinnen bij. (GVA)

Lees het interview met Balthazar: "Onze songs zijn kerkorgel-proof" (+)

9. Viet Cong - Viet Cong

Een greep uit de guerrillatactieken van Viet Cong? Een lading noise uitkieperen zodra hun donkere postpunk te toegankelijk wordt. Of nog: een abstracte mathrockjam laten overgaan in melodieuze wave. (PC)

Lees de review: Lading noise over donkere postpunk ****

8. Richard Hawley - Hollow Meadows

Drie jaar geleden verdeelde Richard Hawley zijn publiek met een robuuste plaat. Maar dit jaar keerde de 'Sheffield Sinatra' terug met een romantische croonerplaat waar je onmogelijk onbewogen bij kon blijven. Een hartverwarmende plaat die zich kan meten met classics als Cole's Corner en Truelove's Gutter. Knus als een zetel, warm als een deken. (Parlophone) (BS)

Lees de vijfsterrenreview: Warm deken voor een koude winter *****

7. STUFF. - STUFF

De spannendste Belgische groep die u dit jaar zag passeren? Dat moet STUFF. geweest zijn. Deze krolse jazzcats uit Gentwerpen planten hun klauwen diep in hiphop, elektronica, space-psychedelica en sluimerende waanzin. Du jamais entendu. Over de landsgrenzen heen blijken ze deze goeie stuff trouwens ook te lusten. (GVA)

Lees het interview: STUFF. bewijst dat je ook met 'moeilijke' muziek kan doorbreken

Onze analyse: Jazz, but not as you know it: STUFF. gaat het maken

De review: De meest intrigerende plaat van het jaar ****

6. Björk - Vulnicura

Vulnicura is de kroniek van een wegkwijnende liefde, een bittere breuk en een traag herstel. Ofwel: Björk op haar meest visceraal. De plaat is ook een zegen voor de fans van Vespertine (2001) en Homogenic (1997). Door de prominente rol die strijkers en arctische soundscapes innemen, kun je haar laatste werkstuk immers beschouwen als het imposante slot van een muzikaal drieluik. (One Little Indian) (GVA)

Lees de review: De kroniek van een wegkwijnende liefde ****

5. Kurt Vile - b'lieve i'm goin down

De titel van zijn zesde soloplaat doet stille wanhoop vermoeden. Maar deze ex-War on Drugskoerier maakt ons net gelukkig met deze heerlijke lo-fi songreeks op piano, banjo en akoestische gitaar. Woorden als "landerig" of "lethargisch" zouden als een belediging moeten klinken, maar deze songs dragen die benamingen als een medaille. (GVA)

Lees het interview met Kurt Vile: van langharig tuig tot vlotte rocker en ingetogen folkie met een levensvisie

4. Jamie xx - In Colour

Als The xx de donkere nacht verklankt, dan geeft het solodebuut van knoppenman Jamie "xx" Smith weer hoe de spots op de dansvloer van kleur verschieten. Zoals de titel aangeeft, neemt die plaat verschillende kleuren van het spectrum aan, waarmee ze buiten de monochrome wereld van The xx treedt. In Colour brengt vaak hulde aan de 90s, maar staat ook met beide x-benen in het heden. Beatsmid Smith kiest daarbij ook liefst voor een dansbare, zomerzwoele aanpak. Laat die winter maar snel inpakken! (GVA)

Lees de review: Kleur bekend ****

Lees het interview met Jamie xx: "Melancholie is een noodzaak"

3. Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly

Hiphop heeft er sinds enkele maanden een nieuwe mijlpaal bij, én een magistraal manifest. Op To Pimp a Butterfly worden de wanverhoudingen tussen blank en zwart scherp belicht. Maar minstens zo belangrijk: Lamar neemt als mainstream hiphopper ook een artistieke voortrekkersrol op zich. Dat doet hij onder meer door salonjazz, experimentele geluiden, ouderwetse P-funk, scats of emotionele spoken word in zijn hiphop te betrekken. Wie niet bang is van de bokkensprongen die ook The Roots, Common of André 3000 maken op hun platen, heeft hier een vette kluif aan. Fuckin' wow. (GVA)

Lees de vijfsterrenreview: Hiphop heeft er een nieuwe mijlpaal bij, én een magistraal manifest *****

2. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell

In de stijl van Nick Drake of Elliott Smith rekende Sufjan Stevens dit jaar af met een geest uit het verleden. Meer bepaald die van zijn moeder. Iets meer dan twee jaar geleden stierf zij aan kanker. Maar eigenlijk heeft de Amerikaanse songschrijver haar nooit echt gekend. Drank en andere duivels kwelden Carrie tot het bittere eind. Pas op haar sterfbed kwamen zoon en moeder iets dichter tot elkaar. Hoe leef je daarmee verder? Sufjan Stevens stelt zich die vraag met een postuum eerbetoon, dat net zo hartverwarmend als hartverscheurend klinkt. Te beluisteren op eigen risico. (GVA)

Lees ook: Sufjan Stevens draagt op nieuwste plaat zijn moeder ten grave (+)

Lees de review: Intens testament *****

1. Kamasi Washington - The Epic

Hij bedacht de arrangementen voor de laatste plaat van Kendrick Lamar. Speelde zowel bij Snoop Dogg als Lauryn Hill of Flying Lotus. Op eigen houtje ontplooide tenorsaxofonist Kamasi Washington zich evenwel pas écht tot de nieuwste kroonpretendent van de jazz. Met een driedubbele plaat schudde hij de jazzgeschiedenis als een versgewassen laken op. De erfenis van John Coltrane, Charlie Parker of Pharoah Sanders viel daarbij niet te negeren, maar tegelijk trok Washington ook een streepje Debussy, 50s-pop of Fela Kuti uit de kast. Een tienkoppig orkest, filmisch koor en zo'n 32 strijkers maakten deze triatlon-zit dan ook... welja: episch. (GVA)

Lees de review: Epische jazztriatlon ****

Wie is Kamasi Washington? Het jazzequivalent van Kendrick Lamar (+)

Dossier Het beste van 2015
Dossier Het beste van 2015

De jaaroverzichten van De Morgen: de meest gelezen stukken, de beste opiniestukken, de tv-momenten, de vrouwen, de hits van het jaar… speciaal voor u gebundeld.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine