Top 10

Dit zijn de 10 beste albums van de week

11 LCD Soundsystem ©RV

James Murphy is God. Nu ja, een onuitgeslapen, immer ironische hipster-god, maar da's geen geheim. Zijn LCD Soundsystem voert ons lijstje met favoriete platen van de week aan.

1. LCD Soundsystem: 'American Dream'

©© LCD Soundsystem

Als American Dream al één ding bewijst, is dat het universum van James Murphy nog steeds een beklemmend schemerduister herbergt. De albumtitel verklapt dat zelfs een ironisch, driftig naar de popcultuur knipogend hipstericoon als Murphy op zijn minst meewarig naar het Amerika van vandaag staat te kijken. Het vertaalt zich in sarcastische disco en ziedende indierocksongs die newwave en postpunk het hof maken. Er wordt gelonkt naar The Cult, The Sound, Fugazi én naar David Bowie, de man die Murphy weer op het rechte pad hielp na de split van LCD in 2010. "Laat u niet misleiden door de bedrieglijk frisse, karikaturaal zomerse hoes", schreven wij. "American Dream is een pitbull. En als die bijten, laten ze niet meer los."

 Lees hier de volledige recensie

2. Queens Of The Stone Age: 'Villains'

©© QOTSA

"Villains sluit compromissen maar houdt de vingers achter de rug gekruist", schreven we over de zevende plaat van Queens Of The Stone Age. "De gitaarriffs doen massief aan maar stutten kwikzilveren poprefreintjes. Dan weer strijkt een liedje balsem over je gedeukte ziel om vervolgens benzine over je schedel te kieperen en een lucifer in je trommelvlies te pleuren." Klinkt als een weerbarstig zootje, niet? Toch verpakt producer Mark Ronson de duivelse blues van Josh Homme als compacte, zij het ziedende gitaarpop. "Laat ‘m groeien en bloeien tot hij vleugels krijgt", raadden we u aan. Doen!

Lees hier de volledige recensie

Lees hier het interview met Josh Homme

Lees hier de recensie van de Studio Brussel-sessie

3. The War On Drugs: 'A Deeper Understanding'

©© The War On Drugs

Tijd voor de grote doorbraak. Tijd om voor eens en voor altijd een morsige stempel op de alternatieve popmuziek te drukken. Op A Deeper Understanding vermijdt Adam Granduciel behendig de Springsteenpastiches en tilt hij zijn songs tot vér boven het slimme gestoei met eighties-stadionrock uit. De singles 'Thinking Of A Place' en 'Holding On' ontblootten al hun grote, bonzende hart maar ook de andere, bij momenten briljant uitgewerkte liedjes gloeien en gonzen van de pakkende weemoed. Philadelphia staat vanaf nu niet langer uitsluitend voor disco, soul en rap, maar ook - eindelijk - voor The War On Drugs.

Lees hier de volledige recensie

Lees hier het interview met Adam Granduciel

4. Blondes: 'Warmth'

©© Blondes

Bruisende, warmbloedige elektronica en techno voor liefhebbers van John Talabot en Ricardo Villalobos. Op die manier betreedt dit uit Brooklyn afkomstige duo onversaagd de dansvloer, ofschoon de jongens op hun vorige platen eerder voor bescheiden, zij het stuwende salontafelelektronica opteerden. Het betekent meteen een fraaie aanwinst voor het Belgische platenlabel R&S, dat met Lone, Untold en James Blake al kleppers in huis had. Vergeet zeker niet tot het gaatje uit te luisteren want afsluiter 'Cleo' koketteert sierlijk met klikkende en tikkende pulsen die als speldenprikken in het trommelvlies vallen. Smullen.

5. Triggerfinger: 'Colossus'

©© Victor Robyn

De nieuwe worp van Belgium's sharpest bewandelt onverschrokken nieuwe paden. In de titelsong wordt de gitaar naar de achtergrond geschoven en geven Ruben Block en Paul Van Bruystegem een span van twee withete bassen de sporen. In 'Wollensak Walk' huist de geest van Ennio Morricone en klinkt Block alsof hij op het toilet zit te zingen. In 'Steady Me' duikt oud Fischer Price-speelgoed op terwijl elders de saxofoon van Steve 'Los Lobos' Berlin binnenglijdt. "Het enige criterium dat voor ons van tel was: is dees graaf of niet?", bekende Ruben Block aan onze man. En? Yep, zo graaf dat we niet meer uit de kuil geraken.

Lees hier de volledige recensie

Lees hier het interview met Triggerfinger

6. Grizzly Bear: 'Painted Ruins'

©© Grizzly Bear

Néé, de nieuwe Grizzly Bear verzet niet meteen bakens zoals hun doorbraakplaat Veckatimest. Noch doet de plaat zo hartverscheurend melancholisch aan als Shields, het meesterwerk waarmee de New Yorkse weirdo's resoluut Radiohead het vuur aan de schenen legden. De grote charme van deze nieuwe songs zit in de details. "Nerveuze jazz op knekelpercussie overwoekert slome gitaararpeggio’s", schreef onze journalist Gunter Van Assche, "terwijl het spookachtige 'Sky Took Hold' of dreigende 'Aquarian' net zo'n magistrale staaltjes sfeerschepping zijn."

Lees hier de volledige recensie

7. Hercules & Love Affair: 'Omnion'

©© Hercules & Love Affair

Andy Butler, het brein achter Hercules & Love Affair, onttrekt zich op Omnion opnieuw meesterlijk aan trends en hypes en doet slim zijn eigen ding. De man die ons ooit verblijdde met het door Antony Hegarty gezongen 'Blind' schiet schichtig van New Yorkse house naar Europese elektronische klanken, met de hulp van indiegoden zoals Sharon Van Etten en Faris Badwan (The Horrors), maar vooral van trouwe volgelingen Rouge Mary en het Gentse soulwonder Gustaph die wederom op weergaloze wijze tussen George Michael en Jeremy Greenspan slalomt. Een dansplaat met een fantastische gospelfeeling.

8. Ghostpoet: 'Dark Days & Canapés'

©© Ghostpoet

Voor de ronduit fatalistische zanger-rapper-muzikant Obaro Ejimiwe, oftewel Ghostpoet, is de wereld op onherstelbare wijze fucked up, en de mens wordt er niet minder boosaardig op. Zo blijkt ook weer uit zijn vierde, intense album Dark Days & Canapés. "Ghostpoet wankelt vaardig over het rafelige koord boven zijn afgrond", schreven we, "switchend van roestige punky hiphop naar contemplatieve triphop. De referenties heten alweer Tricky, Roots Manuva en het Massive Attack ten tijde van Mezzanine, ja, maar daar mag Ejimiwe best trots op zijn, toch?"

Lees hier de volledige recensie

9. Dieter Von Deurne & The Politics: 'Dieter Von Deurne & The Politics'

©© Dieter Von Deurne & The Politics

Dieter Sermeus, bekend van Belgische indiepopbands The Go Find en Orange Black, liet een druipsnor groeien en laat met dit nieuwe project de gitaren opnieuw knarsen en piepen zoals men dat in de nineties placht te doen. Daarbij voegt Sermeus een lik weemoed die hard aankomt. R.E.M., Elliott Smith, Arcade Fire: onze man was in zijn recensie wel erg gul met lovende vergelijkingen. "Ach, of ze nu in gitaren of elektronica gehuld gaat: weemoed is even pijnlijk als tijdloos", klinkt het er. Damn right.

Lees hier de volledige recensie

10. Liars: 'TFCF'

©© Liars

Op deze veredelde soloplaat van Liarsfrontman Angus Andrew zwaait de Australische weirdo zijn voormalige bandleden uit. Beck-achtige samplesongs, met hiphopbeats gestutte folkliedjes, knipoogjes naar MF Doom en naar 'My Sharona' van The Knack, door software aan stukken gesneden tribalritmes: Andrew maakt er een hoogst onorthodox vaarwel van. Benieuwd waar dat heen leidt!

Lees hier de volledige recensie

nieuws