Review

Dieter Von Deurne & The Politics geven masterclass in melancholie

3 Dieter Von Deurne. © David Michiels

Dieter Sermeus trok de stekkers uit zijn The Go Find-synthesizers, liet een druipsnor staan en plugde zijn Orange Black-gitaren weer in. Resultaat? Een rondje tijdloze, weemoedige indiesongs vol ninetiesnukken.

It’s Electric: zo heette in 1997 de eerste plaat van Dieter Sermeus – toen nog met Orange Black. Twintig jaar later staan de gitaren even zwaar onder stroom in ‘Nuclear Love’, de openingstrack van Sermeus’ nieuwste plaat, Dieter Von Deurne & The Politics, van de gelijknamige groep. 

Alles knarst en piept alsof de helden nog altijd luisteren naar de namen J. Mascis en Thurston Moore, en ook de noise-outro van ‘Love Trouble’ doet denken aan Dinosaur Jr. en Sonic Youth.

Meer referenties aan de jaren negentig duiken op in de Pavement-achtige "oh-oh-oh’s" van ‘I’m on Trial’, de Teenage Fanclub-donzigheid van ‘I Guess I Needed You More’ of de typische Guided By Voices-combinatie van punkbravoure, popperfectie en progambitie in ‘The Law of Misunderstanding’. 

3 Dieter Von Deurne & The Politics, een album van de gelijknamige band? © Morr Music

Over de hele plaat hangt ook een lofi-esthetiek: de nog nadruipende verf op de hoes, de korzelige klank en de wat onnozele groepsnaam.

Gouden melodieën

Een herkauwde ninetieshap dus, deze Dieter Von Deurne? Toch niet: daarvoor klinken Sermeus’ melodieën te goed en zijn songs te tijdloos. Dat hoor je nog het best wanneer hij van zijn effectpedaaltjes blijft, zoals in ‘Jupiters Moon’ en ‘Knausgard’, waarmee hij een masterclass in melancholie geeft.

We are destroyers of what we’ve built”, luidt het in de eerste song, “here we are/ together drifting apart” in de tweede. Hier gaat Sermeus Elliott Smith achterna, de getormenteerde troubadour die zijn wanhoop omboog in gouden melodieën.

Share

Herkauwde nineties? Toch niet: daarvoor klinken Sermeus’ melodieën te goed en zijn songs te tijdloos

Beter nog is het R.E.M.-achtige ‘Heart-Shaped-Stone’ omdat Dieter Von Deurne daarin net iets meer doet dan alleen teruggrijpen naar zijn jeugdjaren. In die song slaat hij een brug over de nineties heen, van de Nieuw-Zeelandse janglepop uit de jaren tachtig à la The Chills tot bij de rinkelende gitaarjongens van Real Estate en DIIV uit het jongste decennium. Let ook op dat prachtige zinnetje: “She’s an underrated girl / in an overrated world.”

Met het pulserende ‘Channel’ laat hij op vergelijkbare wijze horen hoe Arcade Fire voor zijn breedbeeldsound – zo typisch voor de jaren nul – onder meer plukte uit de morsige indierock van de nineties én de Alan Vega-albums uit de eighties. Zelf voegt Sermeus er nog een laagje krautrock uit de seventies aan toe – dat wordt vast een livefavoriet, met die Win Butler-achtige, meebrulbare oneliner “it’s a beautiful life / it’s a beatiful lie”.

Onoverzichtelijke wereld

Maar eigenlijk moeten we Sermeus’ nineties-tic hier helemaal niet verdedigen. De man heeft meer dan recht van spreken, want hij was er gewoon al bij toen ontstemde gitaren en grootse melodieën de soundtrack waren van een euforisch tijdperk waarin even alles mogelijk leek. In Berlijn was de Muur gevallen, Oost-Europa en de Sovjet-Unie schudden de communistische dictaturen van zich af, de Apartheid in Zuid-Afrika was voorbij en de VS hadden een goedlachse president die een mopje saxofoon speelde.

Share

Dat de wereld er niet overzichtelijker, laat staan mooier op wordt, is een terugkerende zorg op deze plaat

Dat de wereld er intussen niet overzichtelijker, laat staan mooier op is geworden, is trouwens een terugkerende zorg op deze plaat. Sermeus breekt er zijn hoofd over in het almaar harder razende ‘Too Much’: “How can we keep it up when we watch the 8 o’ clock news?

3 Dieter Von Deurne & The Politics © David Michiels

Weemoedige liefde

Wie de eerder vermelde songtitels en lyrics goed bekijkt, raadt zo waarmee Sermeus nog meer in zijn kop zit: de liefde, natuurlijk, die al even onbereikbaar is als het verleden. Daarom hoor je altijd zoveel melancholie bij Sermeus, al bij Orange Black en zeker later bij het meer elektronisch getinte The Go Find. 

In de slotsong duiken trouwens ineens weer synthesizers op en zingt Sermeus over een meisje dat op eightiesliedjes danst terwijl hijzelf bekendstaat als “the corner boy that nobody talks to”. Ach, of ze nu in gitaren of elektronica gehuld gaat: weemoed is even pijnlijk als tijdloos.

‘You’ heet dat mooie nummer dat deze fijne plaat afsluit, en wat ons betreft is het – na Das Pop en Scooter – de derde belpopklassieker met die titel. 

Dieter Von Deurne & The Politics spelen vanavond 25/8 in Het Bos, Antwerpen, en vrijdag 8/9 op Leffingeleuren.